Πασιθέη Pefki
 



Αυτό είναι το ημερολόγιο μου (Journal/Blog). Μπορείτε να σχολιάσετε τις καταχωρίσεις μου. Οι χρήστες της ιστοσελίδας έχουν την δυνατότητα να προσθέσουν ομαδικές καταχωρίσεις σε μερικές ομάδες.

Προσθήκη στα αγαπημένα εμένα Στείλτε ένα e-mail
Ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες
Επισκέπτες
Ημερολόγιο
<
Απρίλιος 2014
>
ΔΤΤΠΠΣΚ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930
Εγγραφή
E-mail: 
Τελευταία σχόλια
http://mythiki-anazitisi....
118 μέρες πριν 19.12.2013 13:59:53
Η Ανεμώνη προέρχεται από ...
318 μέρες πριν 02.06.2013 17:12:50
Οι Τ&alp...
363 μέρες πριν 18.04.2013 12:21:45
 οι &ka...
384 μέρες πριν 27.03.2013 21:37:45
  Πα&iota...
394 μέρες πριν 18.03.2013 10:08:48
Άλλες τοποθεσίες
leyterakis7 leyterakis 7
filossas ΠΑΡΙΣ
mtsfat
sw5kke MANOS KOSTHS
zklimadiris zois
Οι περισσότεροι σχολίασαν εγγραφές

Καταχωρίσεις
Σελίδες:Πρώτη  Προηγούμενη    ΕπόμενηΕπόμενη  ΤελευταίαΤελευταία
 Αρχαίες μικρές ιστορίες    Δημοσιεύτηκε από:


Κυναίγειρος, ἀδερφὸς τοῦ τραγικοῦ ποιητῆ Αἰσχύλου, πολέμησε στὸ Μαραθώνα. Κατὰ τὴν καταδίωξη τῶν εἰσβολέων ἐπέδειξε ἰδιαίτερη γενναιότητα. Ἔπιασε μὲ τὰ χέρια του πλοῖο τῶν περσῶν ποὺ ἐγκατέλειπε τὸν ὅρμο τοῦ Μαραθώνα. Οἱ πέρσες, τοῦ ἔκοψαν τὰ χέρια. Ὁ Κυναίγειρος ἔπιασε τὸ πλοῖο μὲ τὰ δόντια του. Οἱ πέρσες, τοῦ ἔκοψαν τὸ κεφάλι.

Ἡ Ἀθήνα εἶχε δυὸ ἱερὰ πλοῖα τα : "Πάραλος" καὶ "Σαλαμινία", τὰ ὁποῖα ἀνελάμβαναν εἰδικὲς ἀποστολές.

Οι Ἀθηναῖοι πίστεψαν ὅτι ὁ θεὸς Πᾶν πολέμησε μαζί τους στὸ Μαραθώνα, γι' αὐτὸ καὶ οἱ Πέρσες κατελήφθησαν ἀπὸ "πανικό".

Ἡ πολεμικὴ ἰαχὴ τῶν Ἀθηναίων Ἦταν ἕνα ἐπαναλαμβανόμενο "ἀλαλά". Ἀπὸ ἐδῶ καὶ τὸ ρῆμα "ἀλαλάζω". Ἐπίσης σχετικὴ εἶναι καὶ ἡ ἔκφραση "Τοὺς ἀλάλιασαν" δὴλ τοὺς τρομοκράτησαν, τοὺς συνέτριψαν κλπ.

Κατά τὴ διάρκεια τῆς οἰκοδόμησης τῶν Προπυλαίων στὴν Ἀκρόπολη, ὁ καλύτερος τεχνίτης τοῦ ἀρχιτέκτονα Μηνησικλέους, ἔπεσε ἀπὸ τὴ σκαλωσιὰ καὶ τὸ λαμπρὸ αὐτὸ ἔργο κινδύνευε νὰ σταματήσει.Λέγεται ὅτι ἡ Ἀθηνᾶ παρουσιάστηκε στὸν ὕπνο τοῦ Περικλέους καὶ τοῦ ὑπέδειξε πὼς ἔπρεπε νὰ γιατρευτεῖ ὁ τεχνίτης. Πράγματι ἔτσι ἔγινε καὶ τὸ ἔργο τελείωσε μὲ ἐπιτυχία.

Τὸ λοφίο τῆς περικεφαλαίας της, τοῦ ὕψους ἑπτὰ μέτρων χάλκινου ἀγάλματος τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς Προμάχου ποὺ κοσμοῦσε τὴν Ἀκρόπολη, γυάλιζε στὸν ἥλιο καὶ ἡ λάμψη αὐτὴ φαίνονταν ἀπὸ τὰ πλοῖα ποὺ περνοῦσαν στὸ Σούνιο.

Ἀριστοφάνης: Μία γενιὰ εἴμαστε ὅλοι καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιο ἁγιασματάρι ὅλοι ραντίζουμε τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν στὴν Ὀλυμπία, στὶς Θερμοπύλες, στοὺς Δελφοὺς καὶ σ' ἄλλα μέρη πολλά. Κι ἐνῶ στρατῶν ἐχθρῶν βαρβάρων μας ζώνει, Ἕλληνες, ἄντρες, πολιτεῖες ἑλληνικὲς χαλᾶτε καὶ τ' ἀδέρφια σας".

Δημοσθένης: "Πόλεμος ἔνδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς, αἱρετώτερος!" Ἂς τὸ σκεφθοῦν αὐτὸ ὅσοι ἐπιθυμοῦν εἰρήνη στὸ Αἰγαῖο, μὲ κάθε τρόπο καὶ πάση θυσία...

Διογένης: Έλεγε ὁ φιλόσοφος Διογένης, πώς, ὅταν πεθάνει, θέλει νὰ τὸν θάψουν μπρούμητα. Τὸν ρώτησαν γιατί, κι ἐκεῖνος ἀπάντησε :"γιατί σὲ λίγο θα'ρθοῦν τὰ πάνω - κάτω" !

Ο Διογένης εἶχε ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ ὅλα τα περιττὰ πράγματα, ἔτσι νόμιζε τουλάχιστον. Ζοῦσε ἀντὶ σὲ οἰκία σὲ ἕνα πιθάρι, ἐνῶ ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα ἤσαν ὁ τριμμένος του χιτὼν καὶ ἕνα κυπελάκι πήλινο γιὰ νὰ πίνει νερό. Μία μέρα ποὺ εἶδε ἕνα παιδάκι νὰ πίνει νερὸ χρησιμοποιώντας τὶς χοῦφτες του, πέταξε καὶ τὸ κύπελό του ἀναφωνώντας "ἕνα παιδὶ μὲ ξεπέρασε σὲ ἁπλότητα !" (παιδίον μὲ νενίκηκεν εὐτελεία !).

Ἦταν, στὴν Ἀθήνα, ἕνας τεραστίων διαστάσεων (..."φουσκωτός" τῆς ἐποχῆς) νέος ἄντρας ποὺ προσπαθοῦσε νὰ παίξει κιθάρα. Ἦταν ὅμως τόσο παράφωνος ποὺ ὅλοι τὸν περιφρονοῦσαν. Μόνο ὁ Διογένης ἔστεκε ἐκστατικὸς καὶ τὸν χειροκροτοῦσε. "Μὰ καλὰ βρὲ Διογένη" τοῦ εἶπαν "κουφὸς εἶσαι καὶ δὲν ἀκοῦς πῶς παίζει ; γιατί τὸν θαυμάζεις ;" Κι ὁ Διογένης ἀπήντησε : "Διότι, τηλικοῦτος ὤν, κιθαρωδεῖ καὶ οὐ ληστεύει !".

Ο Διογένης, κάποτε, στέκονταν ἐμπρὸς ἀπὸ ἕνα ἄγαλμα ζητώντας ἐλεημοσύνη. Τὸν ρώτησαν γιατί τὸ κάνει αὐτό, κι ἐκεῖνος ἀπάντησε : "μελετῶ ἀποτυγχάνειν".

Εὐριπίδης: "Οὔτε ἀπὸ τὸ Ἄργος οὔτε ἀπὸ τὴ Θήβα εἶμαι, δὲ καυχιέμαι γιὰ καμμιὰ πατρίδα. Κάθε ἑλληνικὴ πόλη εἶναι γιὰ μένα πατρίδα"

Ἠράκλειτος: Ἔλεγε ὁ φιλόσοφος Ἠράκλειτος : "δὲ θέλω νὰ πεθάνω, ἀλλὰ δὲ θὰ Ἦταν ἄσχημα νὰ εἶμαι κι ὄλας πεθαμένος !".

Ὁ Ἠράκλειτος πίστευε πὼς τὰ πάντα βρίσκονται σὲ διαρκῆ μεταλλαγὴ καὶ κίνηση "τὰ πάντα ρεῖ". Ὁ Ἐπίχαρμος -κωμωδιογράφος ἀπὸ τὶς Συρακοῦσσες- τὸν εἰρωνευόταν λέγοντας ὅτι "δὲν εἶναι ὑποχρεωμένος κανεὶς νὰ πληρώσει τὰ χρέη του, γιατί δὲν εἶναι πιὰ ἴδιος μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὰ ἔκανε, ἀλλὰ καὶ δὲν πρέπει νὰ δέχεται καὶ καμία πρόσκληση, γιατί αὔριο δὲ θὰ εἶναι ὁ ἴδιος ποὺ τὴν ἔλαβε...!"

Θεσσαλία: Οἱ Θεσσαλοὶ εἶχαν τὸ πιὸ δυνατὸ καὶ πολυάριθμο ἱππικὸ στὴν Ἑλλάδα.Τὸ ἱππικὸ χρειάζεται πεδιάδες καὶ ὄχι ὀρεινοὺς ὄγκους γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ νὰ δράσει ἀποτελεσματικά.

Ἱεροκλῆς: "Σχολαστικὸς φίλος ἔγραψεν, εἰς Ἑλλάδα ὄντι, βιβλία αὐτῶ ἀγορᾶσαι. Τοῦ δὲ ἀμελήσαντος, ὡς μετὰ χρόνον τῷ φίλῳ συνώφθη, εἶπε : Την ἐπιστολήν, ἢν περὶ βιβλίων ἀπέστειλάς μοι, οὐκ ἐκομισάμην' ". Ἔγραψε κάποιον σὲ ἕναν φίλο του ποὺ Ἦταν στὴν Ἑλλάδα νὰ τοῦ ἀγοράσει βιβλία. Μετὰ ἀπὸ καιρὸ συναντήθηκαν καὶ τοῦ λέει ὁ "σχολαστικός" : "Τὸ γράμμα πού μου ἔστειλες γιὰ τὰ βιβλία, δυστυχῶς δὲν τὸ ἔλαβα!"

Κόρινθος: Η πρώτη τριήρης σχεδιάστηκε και ναυπηγήθηκε από τον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή. Το νέο πλοίο που κατασκευάστηκε ονομάστηκε έτσι γιατί έφερε 3 σειρές κουπιών. "Ερέται" ονομάζονταν οι κωπηλάτες.

Μακεδονία: Κάποτε κάποιος από την Αμφίπολη θέλησε να μπει στην υπηρεσία του βασιλιά Φιλίππου Β', προσπαθώντας να τον πείσει ότι είναι εξαιρετικός σκοπευτής και δε του ξεφεύγει ούτε πουλί. Ο Φίλιππος του είπε ότι θα τον πάρει "όταν κυρήξω πόλεμο στα χελιδόνια"

Ο θώρακας του βασιλιά Φιλίππου Β' της Μακεδονίας, στη δεξιά πλευρά του έχει μία μικρή χρυσή εικόνα της θεάς Αθηνάς. Η αριστερά πλευρά του βασιλιά καλύπτονταν από την ασπίδα, ενώ η δεξιά έμενε ακάλυπτη όταν ο Φίλιππος σήκωνε το σπαθί του. Ένα φυλαχτό που μοιάζει τόσο με τα φυλαχτά των βυζαντινών αυτοκρατόρων που εικόνιζαν την Παναγία !

Ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να ακολουθήσει τη συμβουλή των στρατηγών του και να ριχτεί στο αντίπαλο στρατόπεδο τη νύχτα, λέγοντας τους "Ου κλέπτω τη νίκην"

Ολυμπία: Πρὶν τοὺς ἀγῶνες, τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς γιορτῆς, οἱ ἀθλητὲς ὁρκίζονταν μπροστὰ στὸ ἄγλαμα τοῦ Ὅρκιου Διὸς πὼς θὰ ἀγωνιστοῦν τίμια τηρώντας τοὺς κανονισμούς. Ἐπίσης ὁρκίζονταν καὶ οἱ ἀδελφοὶ καὶ οἱ πατέρες τῶν ἀθλητῶν, διαβεβαιώνοντας πὼς ἀπὸ τὴ μεριά τους δὲν ἔγινε καμία παραβίαση τῶν κανόνων. Ἀκόμα ὁρκίζονταν καὶ οἱ ἑλλανοδίκες (κριτές) πὼς θὰ κρίνουν ἀμερόληπτα καὶ δὲ θὰ δεχθοῦν δῶρα γιὰ νὰ ἐπηρρεάσουν τὴν κρίση τους. Οἱ ἀθλητὲς ποὺ ἐλάμβαναν μέρος στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες καὶ συλλαμβάνονταν ἀπὸ τὴν Ἑλλανόδικο ἐπιτροπὴ νὰ παραβιάζουν τοὺς κανόνες διεξαγωγῆς τῶν ἀγώνων, ὑποχρεώνονταν νὰ δωρίσουν στὸ ἱερό της Ὀλυμπίας χάλκινα ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Διός. Τὰ περισσότερα ἀπ' αὐτὰ τὰ ἀγάλματα τὰ κατασκεύαζαν οἱ ἴδιοι οἱ παρανομήσαντες ἀθλητὲς (γιὰ νὰ περιορίσουν τὸ κόστος τους). Ἦταν -φυσικά- κακότεχνα καὶ ὀνομάζονταν "Ζάνες".

Όμηρος: Οι έλληνες μεγάλωσαν και διαπαιδαγωγήθησαν με τα έπη του Ομήρου που είναι πλούσια σε υψηλές έννοιες και ιδανικά. Διαμόρφωσαν χαρακτήρα αγωνιστή, δίκαιου, πατριδολάτρη."Αιέν αριστεύειν έμμεναι άλλων, μηδέ γένων πατέρων αισχυνέμεν" : "να επιδιώκεις μονίμως να είσαι ο άριστος έναντι των άλλων και να μην ντροπιάσεις ποτέ τη γενιά σου".

Οι τελευταίες συμβουλές του Έκτορος στο γυιό του Αστυάνακτα ήταν τα συγκλονιστικά λόγια : "Εις οιωνός άριστος: Αμύνεσθαι περί πάτρις".

Σπάρτη: Οι Σπαρτιάτες πολεμιστές, φορούσαν, κατά νόμο του Λυκούργου, κατακόκκινη χλαμύδα, για μη φαίνονται τα αίματα των πληγών τους και δειλιάζουν οι συστρατιώτες τους.

Ο λεγόμενος "Καιάδας" δεν ήταν βάραθρο, αλλά σπηλαίωμα στον Ταϋγετο. Τα παιδιά δεν τα σκοτώνανε εκεί, αλλά τα "απέθεταν", τα εγκατέλειπαν.

Λέγεται ότι κάποτε ένας Έλληνας που δοκίμασε τον μέλανα ζωμό είπε πως κατάλαβε "γιατί οι Σπαρτιάτες βαδίζουν με τέτοια ευχαρίστηση στο θάνατο" ! Κι όμως, ο "μέλας ζωμός" ήταν πικάντικο και θρεπτικό φαγητό.

Στη Σπάρτη υπήρχε μυστική αστυνομία - σώμα κατασκόπων με το όνομα "κρυπτεία".

Στην απειλή των περσών ότι η πυκνότητα των βελών τους θα σκεπάσει τον ήλιο, ο Σπαρτιάτης Διηνέκης απάντησε ειρωνικά :"Καλύτερα. Θα πολεμήσουμε υπό σκιάν". Στην τελική φάση της αναμέτρησης, οι πέρσες δεν τόλμησαν να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και τους εξολόθρευσαν από απόσταση με τα βέλη τους. Απόδειξη, οι χιλιάδες αιχμές βελών που βρέθηκαν στις Θερμοπύλες. Οι Έλληνες -πλην των Κρητικών- δε χρησιμοποιούσαν ως κύριο επιθετικό όπλο το τόξο.

O Λεωνίδας, την τελευταία μέρα πριν την αποφασιστική μάχη των Θερμοπυλών, σύστησε σε Σπαρτιάτες και Θεσπιείς να φάνε ελαφρά για να μη δυσκολευτούν στη μάχη."Απόψε θα δειπνήσουμε πλουσιοπάροχα στα βασίλεια του Πλούτωνος" τους είπε, με αυτοσαρκασμό.

Όταν ο Λεωνίδας κατάλαβε πως ήταν περικυκλωμένος από τους Πέρσες και κάθε αντίσταση μάταια, έπεισε τους Έλληνες συμμάχους να φύγουν για να μη θυσιαστούν άδικα. Ο βασιλιάς των θεσπιέων όμως του απήντησε πως δεν φεύγει."Λεωνίδα, δε θα σε αφήσω να πάρεις μόνος σου τη δόξα των Θερμοπυλών" του είπε, και με τους εφτακόσιους οπλίτες του έπεσαν μέχρις ενός.

Ήταν παροιμιώδης η λεκτική λιτότητα των Σπαρτιατών, το "λακωνίζειν". Σε έναν εχθρό που τους απείλησε : "Αν κυριέψω την πόλη σας θα την ισοπεδώσω", απάντησαν : "Αν".

Οἱ ἀσπίδες τῶν Λακεδαιμονίων ἔφεραν σὰν διακριτικὸ ἔμβλημά τους τὸ γράμμα "Λ", ὥστε οἱ ἀντίπαλοι στρατοὶ νὰ γνωρίζουν μὲ ποιοὺς πολεμοῦν.Ἦταν ἕνας τρόπος ἄσκησης ψυχολογικῆς πίεσης στὸν ἀντίπαλο, ποὺ ἐτρομοκρατεῖτο γνωρίζοντας πώς πολεμᾶ τὸν καλύτερο στρατὸ τῆς Ἑλλάδος. Οἱ νέοι ὁπλίτες τῆς Σπάρτης ἐλάμβαναν τὴν ἀσπίδα ἀπὸ τὴ μητέρα τους, μὲ τὴν ἐντολὴ "Τᾶν ἢ ἐπὶ τᾶς". Ἦταν ὑποχρεωμένοι δηλαδὴ νὰ ἐπιστρέψουν νικητὲς μὲ "τᾶν ἀσπίδα" τοὺς ἀνὰ χείρας ἢ νεκροὶ "ἐπὶ τᾶς ἀσπίδος" τοὺς ! Γενικότερα ὅμως στὴν Ἑλλάδα ἡ ἀσπίδα τοῦ πολεμιστῆ ἀντιπροσώπευε τὴν τιμή του. Κάθε πολεμιστὴς ἔπρεπε μετὰ τὴ μάχη νὰ γυρίσει μὲ τὴν ἀσπίδα τοῦ στὸ σπίτι του. Νεκρὸς ἢ ζωντανός. Οἱ ζωντανοὶ ποὺ ἐπέστρεφαν χωρὶς τὴν ἀσπίδα τοὺς Ἦταν τιποτένιοι, "ριψάσπιδες". Παράτησαν τὴν ἀσπίδα τοὺς στὸ πεδίο τῆς μάχης γιὰ νὰ τοὺς εἶναι εὔκολη ἡ φυγὴ ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τὸ βάρος της.

Σε κάποια από τις Ολυμπιάδες, ένας γέροντας προσήλθε στο Στάδιο για να παρακολουθήσει τους αγώνες. Μάταια όμως προσπαθούσε να βρει μία θέση να κάτσει. Μόλις πλησίασε το μέρος όπου κάθονταν οι Σπαρτιάτες, αυτοί αμέσως σηκώθηκαν από σεβασμό για να του προσφέρουν τη θέση τους. Οι υπόλοιποι Έλληνες που βρίσκονταν εκεί γύρω επαίνεσαν του Σπαρτιάτες. Τότε ο γέροντας είπε : "όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν ποιο είναι το καλό. Μόνον οι Σπαρτιάτες, όμως, το πράττουν".

Κάποιος Αθηναίος ρώτησε έναν Σπαρτιάτη, "ποια είναι η ποινή για τις Σπαρτιάτισσες που απατούν τους συζύγους τους". Ο Σπαρτιάτης αποκρίθηκε πως "πρέπει να θυσιάσουν έναν ταύρο που όταν στέκεται στην κορυφή του Ταϋγέτου, πίνει νερό στον Ευρώτα", εννοώντας πως δε νοείται Σπαρτιάτισσα να απατά το σύζυγό
της.




ellinikoarxeio.com

rolina Πασιθέη Pefki
1249 μέρες πριν 14.11.2010 15:20:58
Σχόλια: 0     Ετικέτα: αρχαια ανεκδοτα, σοφίες     Ομάδα: Σοφά ΛόγιαΕμφανίσεις: 272    
 Η αλήθεια περί δούλων στην αρχαία εποχή    Δημοσιεύτηκε από:

thargilia.jpg

Ἔφαγόν τε, ἔπιόν τ ε και αἰδοίοισιν ἔδωκα»

(Έφαγα, ήπια, έδωσα και στους αιδοίους).Οδ. Ο, 373.
Σχολιάζει ο αρχαίος σχολιαστής: «αἰδοίους τούς οἰκέτας (= υπηρέτας) λέγει, διά τό ἀξίους εἶναι αἰδοῦς» («αιδοίος» γενικώς είναι ο σεβαστός, ο άξιος προστασίας).
Ο στίχος αυτός φανερώνει την ελληνική αντίληψι περί δούλων.
Είναι γνωστό βεβαίως ότι οι αρχαίες κοινωνίες υπήρξαν δουλοκτητικές. Ο νικημένος εχθρός εγίνετο δούλος του νικητού και παρέμενε εις την υπηρεσίαν του, εκτός εάν οι συγγενείς του τον απελευθέρωναν καταβάλλοντες λύτρα.
«Στρατόπεδα συγκεντρώσεως» και «φυλακές» δεν υπήρχαν. Ο δορυάλωτος εχθρός δεν ήτο δυνατόν να αφεθή ελεύθερος, αφού) κατά την αναμέτρησι με τον αντίπαλο (σύμφωνα πάντοτε με τα ελληνικά ιδεώδη) δεν ενίκησε αλλά ούτε έπεσε μαχόμενος («ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς»). Παρεδόθη, ανεδείχθη ήσσων, ἥττων (κατώτερος, ολιγώτερος), δηλαδή ἡττήθη.

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξις «δουλέμπορος» δεν υπάρχει.
Δουλεμπορικά πλοία και δουλεμπορικά πρακτορεία είναι πολύ μεταγενέστερα. Γι'αυτό στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξις «δουλέμπορος» δεν υπάρχει. Δουλεμπορικά πλοία και δουλεμπορικά πρακτορείαείναι πολύ μεταγενέστερα, νεώτερα κατασκευάσματα, ενώ υποτίθεται ότι ο θεσμός της δουλείας έχει πλέον εκλείψει. Οί καθηγηταί HANSON και HEATH, στο βιβλίο τους «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο» (έκδ. ΚΑΚΤΟΣ) σημειώνουν ενδεικτικά οτι ό Αριστοτέλης θα έλεγε «ότι οι Αμερικανοί έθεσαν εκτός νόμου τη δουλεία μόνο και μόνο για να μεταχειρίζονται εκατομμύρια ελευθέρων ανθρώπων χειρότερα από δούλους» (σελ. 173).

Ο Πλάτων στους ΝΟΜΟΥΣ συνιστά αφ ενός να μην ύποδουλώνωνται Έλληνες, αφ ετέρου να γίνεται καλή μεταχείρισις των δούλων. Και πράγματι, στην Ελλάδα συνέβαινε αυτό ακριβώς. «Δούλοι» και «κύριοι» ζούσαν αρμονικά, συνδεόμενοι με στοργή, φροντίδα, συμπάθεια, οικειότητα, όπως γίνεται ολοφάνερο, και πάλι μέσα από τους στίχους του Ομήρου.Όταν λ.χ. ό Τηλέμαχος γυρίζει από το ταξίδι του στην Σπάρτη, οι «δούλες» τρέχουν και τον φιλούν με αγάπη στην κεφαλή και στους ώμους («κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τε και ὤμους».)

Ό Τηλέμαχος προσφωνεί τον δούλο χοιροβοσκό «ἄττα» (=πατερούλη, παππούλη), η Πηνελόπη προσφωνεί με σεβασμό την ταμία (=οικονόμο) Ευρυνόμη «Μαία» (=σεβαστή μητέρα), οι δε δούλοι απευθύνονται προς τους κυρίους τους καλώντας τους με το όνομα τους. Ο Ετεωνεύς π.χ. ο δούλος του Μενελάου: «ώ Μενέλαε» (δ. 26). Ή δούλη του Έκτορος στον Έκτορα: «Έκτορ»(Ζ,382)κ.ο.κ.
Γι' αυτό και ο ιστορικός Κορδάτος παραδέχεται: «Οι δούλοι δεν είναι σκλάβοι με την πραγματική σημασία τής λέξης. Είναι παραγυιοί και ψυχογυιοί του αρχηγού της οικογενείας. Το ίδιο και οι σκλάβες, είναι ψυχοκόρες και παραδουλεύτρες, γιατί δε ν έχουν ακόμα ωριμάσει οι αντικειμενικοί όροι, ώστε από την εργασία τους να βγαίνη χρήσιμη υπεραξία.
Η εργασία γίνεται από κοινού από όλα τα μέλη του γένους. Ακόμα και οι βασιλείς και οι άνακτες δουλεύουν. Ο Οδυσσεύς φτιάνει μόνος του το κρεββάτι του. Ο Τηλέμαχος καταπιάνεται με δουλειές του χεριού. Η Ναυσικά πλένει τα ρούχα της μαζί με τις δούλες στο ποτάμι. Το ίδιο γίνεται και στα αμπέλια και στα χωράφια. Κι' εκεί πηγαίνουν όλοι μαζί και δουλεύουν. Δεν υπάρχουν αφέντες και εργάτες... » Στην αρχαίαν Ελλάδα οι δούλοι εκτελούσαν χρέη θυρωρού, μαγείρου, παιδαγωγού, αγροκαλλιεργητού, βοσκού.

Οι θεραπαινίδες ησχολούντο με τα οικιακά. Υπήρχαν επίσης οι δημόσιοι δούλοι οι όποιοι εκτελούσαν χρέη οδοκαθαριστού, αστυνομικού, κλητήρος της Βουλής και του Δικαστηρίου, αλλά και χρέη δημίου, επειδή ουδείς ελεύθερος πολίτης εδέχετο να γίνη δήμιος ή, έστω, να αστυνόμευση. Οι σκληρότερα εργαζόμενοι δημόσιοι δούλοι ήσαν οι απασχολούμενοι στους μύλους και στα μεταλλεία του Λαυρίου. Συνήθως έστελναν εκεί τους ανέντιμους και κάκου χαρακτήρας δούλους, ως τιμωρία. (Πρβλ. τα μεταγενέστερα «καταναγκαστικά έργα».) Οι Έλληνες, φορείς υψηλού πολιτισμού και παιδείας, συμπεριεφέρθησαν πάντοτε εις τους δούλους με τρόπο ανθρωπιστικό: «Κἄν δοῦλος ᾗ τις, οὐδέν ἧττον ἄνθρωπος οὗτος ἐστίν...» (Φιλήμων)
«Κἀν δοῦλος ᾗ τις, σάρκα τήν αὐτήν ἔχει· φύσει γάρ οὐδείς δοῦλος ἐγεννήθη ποτέ, ἡ δ' αὖ τύχη τό σῶμα κατεδουλώσατο.»

Ο κακομεταχειριζόμενος δούλος είχε την δυνατότητα να καταφυγή ως ικέτης στους βωμούς των ιερών ναών, κατά προτίμησιν στον βωμό των Ερινυών ή του Θησέως, οπότε ο κύριος του υπεχρεούτο να τον μεταπώληση. Ο νόμος επροστάτευε τον δούλο όπως ακριβώς και τον ελεύθερο άνθρωπο εναντίον των βιαιοπραγιών. Παραχωρούσε μάλιστα στον δούλο και ένα «συνήγορο» για κάθε άμφισβήτησι σχετικώς με την περίπτωσι απελευθερώσεως του. «Ἀθηναῖοι δέ καί τῆς τῶν δούλων προνοοῦντες τύχης, ἐνομοθέτησαν καί ὑπέρ δούλων γραφάς ὕβρεως εἶναι».
Ο Ξενοφών παρατηρεί ότι «οἱ Ἀθηναῖοι ἐποίησαν ἰσηγορίαν τοῖς δούλοις» προς τους ελευθέρους. Και ό Δημοσθένης («κατά Μειδίου») τονίζει:

«47 Ἐάν τίς ὑβρίζῃ εἰς τινα, ἤ παῖδα ἤ γυναῖκα ἤ ἄνδρα, τῶν ἐλευθέρων ἤ τῶν δούλων, ἤ παράνομόν τι ποιήσῃ εἰς τούτων τινά, γραφέσθω πρός τούς θεσμοθέτας, ὁ βουλόμενος Ἀθηναίων...

48 Ἀκούετε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναοι, τοῦ νόμου τῆς φιλανθρωπίας, ὅς οὐδέ τούς δούλους ὑβρίζεσθαι ἀξιοῖ· τί οὖν πρός θεῶν; εἴ τις εἰς τούς βαρβάρους ἐνεγκών τόν νόμον τοῦτον, παρ' ὧν τά ἀνδράποδα εἰς τούς Ἕλληνας κομίζεται, ἐπαινῶν ὑμᾶς καί διεξιών περί τῆς πόλεως εἴποι πρός αὐτούς ὅτι 49 εἰσίν Ἕλληνες τίνες ἄνθρωποι οὕτως ἥμεροι καί φιλάνθρωποι τούς τρόπους ὥστε (πολλά ὑφ ὑμῶν ἠδικημένοι, καί φύσει τῆς πρός ὑμᾶς ἔχθρας αὐτοῖς ὑπαρχούσης πατρικῆς) ὅμως οὐδέ τούτους ὑβρίζειν ἀξιοῦσιν, ἀλλά νόμον δημοσίᾳ τόν ταῦτα κωλύσοντα τέθεινται, καί πολλούς ἤδη παραβάντας τόν νόμον τοῦτον, ἐζημιώκασιν θανάτῳ».

Ο Ευριπίδης δεν αμελεί να το υπενθύμιση ποιητικά:

«Νόμος τοῖς τ' ἐλευθέροις ἴσος καί τοῖς δούλοις» (Εκάβη 291). Ο Αριστοτέλης υποδεικνύει (Οίκονομ. 1344) : «...δεῖ πρῶτον δούλους παρασκευάζεσθαι σπουδαίους. Δούλων δέ εἴδη δύο, ἐπίτροπος καί ἐργάτης. Ὁμιλία δέ πρός δούλους, ὡς μήτε ὑβρίζειν ἐᾶν μήτε ἀνιέναι. Καί τοῖς μεν ἐλευθεριωτέροις τιμῆς μεταδιδόναι, τοῖς δ' ἐργάταις τροφῆς πλῆθος...» και καταλήγει:
«Χρή δέ καί τέλος ὡρίσθαι πᾶσι. Δίκαιον γάρ καί συμφέρον, την ἐλευθερίαν κεῖσθαι ἆθλον». [τέλος: Η λ. τέλος, εκτός από πέρας, όριον, τέκμαρ, λοίσθημα, σημαίνει και σκοπός, προσφορά, αξία. Έτυμολογεϊται εκ του τλάω-ῷ]. Οι χρηματικές οικονομίες ενός δούλου άνηκαν εις τον κύριόν του αλλά εκείνος, συνήθως, του επέτρεπε να τις διαθέτη όπως ήθελε.


«Οταν ό Τηλέμαχος γυρίζει από το ταξίδι του στήνΣπάρτη, οι «δούλες» τρέχουν και τον φιλούν με αγάπη στην κεφαλή και στους ώμους («κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τ ε και ὤμους».)


Η περίπτωσις αυτή επεξηγεί το πώς μερικοί δούλοι με προσόντα έφθασαν να κατακτήσουν αξιοζήλευτες θέσεις στην κοινωνία της εποχής τους. Η Επιγραφή της Γόρτυνος (Κρήτη) αναφέρει ότι ο δούλος ημπορούσε να έχη ζώα δικά του και διάφορα περιουσιακά στοιχεία, έστω και περιωρισμένα. Ο χοιροβοσκός Εύμαιος, απευθυνόμενος στον «κύριό του» τον Τηλέμαχο λέει... «δῖος ὑφορβός... Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα: ὦ φίλε, ἐγώ μέν ἄπειμι, φυλάξων σόν καί ἐμόν βίοτον». (ρ. 593) = Πάω να φυλάξω το δικό σου και το δικό μου βίος. Επί πλέον, όπως γράφει και ο Γ. Μιστριώτης (Έλλην. Γραμμ.Α18),«Οι Έλληνες ήσαν φιλάνθρωποι προς τους δούλους και δεν απέκλειαν τούτους της παιδεύ-σεως ...δούλοι εξήρθησαν μέχρι της φιλοσοφίας...Μένιππος, Επίκτητος κ.α. Ο Μένιππος έγραψε «Περί των διαπρεψάντων εν παιδεία δούλων».

Οι Ελληνικοί νόμοι απηγόρευαν επίσης την κατά αυτοδικίαν παρακράτησιν δούλου. Σε περίπτωσι αμφιβολίας για το αν κάποιος είναι ελεύθερος ή δούλος, τεκμαίρεται ότι είναι ελεύθερος. Προβλέπονται επίσης ποινές για τους βιαστάς δούλων (βλ. Επιγραφή της Γόρτυνος, Έκδ. Έλ. Σκέψη). Ο Ιπποκράτης εις τον Όρκον του τονίζει: «...ἐκτός ὤν πάσης ἀδικίας...ἐπί σωμάτων ...ἐλευθέρων τε καί δούλων...» Η Επιγραφή της Γόρτυνος (Κρήτη) αναφέρει ότι ο δούλος ημπορούσε να έχη ζώα δικά του και διάφορα περιουσιακά στοιχεία, έστω και περιωρισμένα.

Η αρχαία οικογένεια υπεδέχετο και έκανε δεκτούς τους νέους δούλους με μία θρησκευτική τελετή. Τους έβαζαν να καθίσουν εις την εστίαν της οικίας (πρβλ. τις ονομασίες «οἰκέτης», «οἰκεύς», «μάμμος» (=παππούς), «σηκίς», «ἑρκίτης», «παῖς», «παιδίσκη») και η δέσποινα του οίκου άπλωνε επί της κεφαλής τους σύκα, καρύδια και μέλι. Συγχρόνως τους εδίδετο και όνομα. Ο δούλος εις το εξής αποτελούσε μέλος της οικογενείας. Συμμετείχε στις προσευχές, στις θρησκευτικές εορτές και εθάπτετο εις τον οικογενειακόν τάφον. Διαβάζουμε στους «Παπύρους επιλογής» (Έκδ. LOEB): «...ὅπως τό τοῦ -δούλου - σῶμα τύχη τῆς δεούσης περιστολῆς καί καταθέσεως... »

Ο Γ. Βουλόδημος (Περί Ιδ. Βίου Αρχ. Ελλ.-Οδησσός 1875) γράφει: « Η τοιαύτη ελευθερία και άνεσις των δούλων, ως υπό του Αριστοτέλους καλείται, ην συνέπεια της ηπιωτέρας αττικής νομοθεσίας, ήτις παρείχε τω δούλω πλείονα προστασίαν και ευρύτερον στάδιον ενεργείας ή αλλαχού, ώστε σχεδόν και τα χαρακτηριστικά του ελευθέρου ανδρός, ή παρρησία και ισηγορία απεδίδοντο αυτοίς.

«Κἄν δοῦλος ᾗ τις, οὐδέν ἧττον ἄνθρωπος οὗτος ἐστιν...» (Φιλήμων)
Τοιούτον ην το έθος του δέχεσθαι τους νεωνήτους δούλους δι' αστείας καταχύσεως μίγματος εκ διαφόρων εδεσμάτων και τρωγαλίων, ατινα εκαλούντο καταχύσματα, και άτινα όντα εν χρήσει και κατ' άλλας ιερωτέρας τελετάς της οικογενείας, οίον κατά την υποδοχήν νύμφης, ήσαν η ζώσα έκφρασις της ευγενούς φιλανθρωπίας ήτις εθεώρει τον δούλον ουχί μόνον ως οικέτην, αλλά και ως σύντροφον και ομοτράπεζον. Έτι δε και εν ταις θρησκευτικαίς τελεταίς, και ο δούλος μετείχε των θυσιών και εορτών του οίκου. Πάντες οι εν ταις θυσίαις παριστάμενοι ερραντίζοντο και εκαθαίροντο δι' ύδατος, λαμβανομένου εκ του βωμού∙ τούτο ήσαν οι χέρνιβες... διο και παρ Αισχύλω καλούνται οι δούλοι χερνίβων κοινωνοί.

Εν εορταίς δε οι δούλοι ουχί μόνον ελάμβαναν ανακούφισιν της καταστάσεως αυτών, αλλά και ισοτιμίας μετά των δεσποτών απήλαυον...συμπεριελαμβάνοντο και αυτοί εν τη γενική αναπαύσει και ευθυμία. Πολλαχού δε υπήρχον εορταί, καθ' ας εχορηγείτο τοις δούλοις ελευθερία και ραστώνη...Τοιαύτα ήσαν τα εν Κρήτη Έρμαια, εν οις ευωχουμένων των οικετών οι δεσπόται υπηρετούν προς τας διακονίας- τοιούτο τι συνέβαινε και εν Τροιζήνι κατά τον μήνα Γεραίστιον, οτε εγίνετο πανήγυρις πολλών ήμερων, ως εν μια οι δούλοι μετά των πολιτών κοινή ηστραγάλιζον, και οι κύριοι τους δούλους ειστίων∙ τοιαύτα ήσαν και τα παρά τοις Θεσσαλοίς Πελώρια, εορτή προς τον Δία τον Πέλωρον, εις ανάμνησιν της ευωχίας και εορτής της λαβούσης χωράν επί τη αγαθή αγγελία της εκ σεισμού διαρρήξεως των Τεμπών και της ανακύψεως των μεγάλων θεσσαλικών πεδιάδων...» (Άρα, αρχαιότατος ο προς τους δούλους σεβασμός, η οικειότης και η συμπάθεια). Και συνεχίζει: «Διό οι Θεσσαλοί, ως απομίμημα της τότε γενομένης εορτής, θύοντες Διί Πελώρω και τράπεζας κοσμούντες, ούτως φιλάνθρωπον συνετέλουν την πανήγυριν, ώστε παρελάμβανον και τους ξένους άπαντας και τους δεσμώτας έλυον, και τους οικέτας κατακλίναντες, ειστίων μετά πάσης παρρησίας και διηκόνουν αυτοίς οι δεσπόται» Και καταλήγει: «Η κατάστασις των παρ' Έλλησι δούλων ην ήττον καταπιεστική και μάλλον άνετος ή των παρά Ρωμαίοις... Θανατική ποινή, και επί δούλων, ώφειλεν εφαρμόζεσθαι μόνον δια δικαστικής αποφάσεως, και ενταύθα το ελληνικόν έθος και δίκαιον διέφερε του παρά Ρωμαίοις, παρ' οις ο κύριος κατά το δοκούν επέβαλλε τω δούλω την θανατικήν ποινήν.

Ούτως αναγινώσκομεν παρ' Αντιφώντι ότι «οὐδέ οἱ τούς δεσπότας ἀποκτείναντες, ἐάν ἐπ' αὐτοφώρῳ ληφθῶσιν, οὐδ' οὗτοι θνήσκουσιν ὑπ' αὐτῶν τῶν προσηκόντων, ἀλλά παραδιδόασιν αὐτούς τῇ ἀρχῇ κατά νόμους πατρίους, καί ἡ ψῆφος ἴσον δύναται τῷ δουλον ἀποκτείναντι καί τῷ ἐλεύθερον».
Ο νόμος επροστάτευε τον δούλο όπως ακριβώς και τόν ελεύθερο άνθρωπο εναντίον των βιαιοπραγιών. Παραχωρούσε μάλιστα στον δούλο και ένα «συνήγορο» για κάθε αμφισβήτησι σχετικώς με την περίπτωσι απελευθερώσεως του.


Ο δεσποτισμός των Ρωμαίων προς τους δούλους ήγγιζε την σκληρότητα των Ασιατών ηγεμόνων. Και είναι γνωστό ότι ωρισμένοι Ρωμαίοι δεν εδίσταζαν να ρίψουν δούλους σε «κιστέρνες» με ανθρωπόφαγα ψάρια, για να παρακολουθήσουν διασκεδάζοντας ποιος δούλος θα καταβροχθισθή γρηγορώτερα. Είναι δε απίστευτο (αλλ' όμως αληθινό) ότι εάν κάποια Ρωμαία δέσποινα επλάγιαζε με τον δούλο της, δεν παρεπέμπετο «επί μοιχεία», επειδή ο δούλος δεν εθεωρείτο άνθρωπος αλλά απλώς res (= πράγμα, αντικείμενον). Γενικώς, στην αρχαία Ρώμη η ζωή των δούλων ήταν χειρότερη και από των κατοικίδιων ζώων.

Ο ειδικός επί του θέματος μελετητής Τζόες Σμίθ (UTOPIA τ. 113), μεταξύ των άλλων γράφει ότι στην Ρώμη, «Οι δούλοι εθεωρούντο πράγματα, «RES». Oι δούλοι ήσαν αχθοφόρο ζώα, κατάλληλα για κάθε χρήσι. Οι πηγές ανεφοδιασμού σε δούλους ήσαν πολλές, με κοινό χαρακτηριστικό την βία και την καταπίεσι. Χωρίς ενδοιασμούς οι Ρωμαίοι της αρχαϊκής περιόδου, στην εποχή της βασιλείας, στις αρχές της Δημοκρατίας, οργάνωναν μεγάλες επιθέσεις εναντίον των γειτόνων τους. Έπιαναν χιλιάδες αιχμαλώτους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά... Από την Αφρική, την Ισπανία, την Ελλάδα, διοχετεύθηκαν στην Ιταλία εκατοντάδες χιλιάδες δούλοι.

Στον Ακράγαντα της Σικελίας αιχμαλωτίσθηκαν 250.000 άτομα. Στην Πάνορμο, σημερινό Παλέρμο, 14.000 άτομα... Άλλες πηγές «ανεφοδιασμού» σε δούλους δεν υπάγονταν σε κανένα νόμο, όπως ήταν η πειρατεία. Οι πειράται, αυτοί οι λησταί των θαλασσών, καταπολεμήθηκαν από τους Αθηναίους, τους Ροδίους, και αργότερα από τους Πτολεμαίους. Οι Ρωμαίοι όμως, πού ήσαν στεριανοί, αγνοούσαν την σημασία της θάλασσας, και εγκατέλειψαν την Μεσόγειο στα χέρια των πειρατών. Άλλη πηγή ήταν επίσης το φοβερό ρωμαϊκό έθιμο, πού έδινε στον πατέρα το δικαίωμα ζωής και θανάτου στα παιδιά του. Έτσι πολλά νεογέννητα έμεναν έκθετα, και κατέληγαν δούλοι αυτών πού τα περιμάζευαν. Καμμιά φορά μάλιστα, για να εξοφληθή κάποιο πιεστικό χρέος ο πατέρας πουλούσε το παιδί του, καταδικάζοντας το να γίνη δούλος...VERNA (εκ του ver = Fέαρ, άνοιξις, δηλ. νέος γόνος) ονομαζόταν ο δούλος εκ γενετής.

Εάν κάποια Ρωμαία δέσποινα επλάγιαζε με τον δούλος της, δεν παρεπέμπετο «επί μοιχεία», επειδή ο δούλος δεν εθεωρείτο άνθρωπος.

Όταν, τον 1ον αιώνα, είχε γίνει δύσκολη η προμήθεια δούλων, μεγάλωναν τους μικρούς VERNA όπως τα πουλάρια...Τους διοχέτευαν από ξηράς και θαλάσσης, στις επαρχίες και προς την Ρώμη για να πουληθούν ανάλογα με τους νόμους της προσφοράς και της ζητήσεως. Μετά από εξαντλητικά ταξίδια, κατά τα όποια υπέκυπταν, το ανθρώπινο αυτό υλικό μεταβαλλόταν σε εμπόρευμα, όπως ακριβώς τα εισαγόμενα μπαχαρικά, μεταξωτά, φρούτα, λαχανικά... Κατά κανόνα το δουλεμπόριο ήταν ελεύθερο. Ουσιαστικά, όμως, υπαγόταν σε δύο είδη φορολογίας: To PORTORIUM, δασμό εισαγωγικό και εξαγωγικό, και το VECTIGAL, τέλος πωλήσεως. Στην Ρώμη, η αγορά των δούλων βρισκόταν στην γωνία του Φόρουμ. Εκεί εξέθεταν τους δούλους σε εξέδρες ή σε κλουβιά, σαν τα κοτόπουλα. Ο μεσίτης με ευγλωττία διαλαλούσε ότι ο δούλος πού προσπαθούσε να πούληση, θα ικανοποιούσε απολύτως τον κύριο του: «βλέπετε πόσο λευκό είναι το δέρμα του. Είναι ωραίος . Είναι ένας πολύτιμος υπηρέτης. Καταλαβαίνει αμέσως με ένα βλέμμα... ξέρει αρκετά καλά και ελληνικά». Ο δούλος αποτελούσε μέλος της οικογενείας. Συμμετείχε στις προσευχές, στις θρησκευτικές εορτές και εθάπτετο εις τον οικογενειακόν τάφον.


Η τόσο μεγάλη σκληρότης των Ρωμαίων προς τους δούλους έγινε αίτια πολλών εξεγέρσεων με κυριώτερη αυτή του Έλληνος δούλου Σπάρτακου ο οποίος συνεκρότησε και εξώπλισε στρατό δούλων. Η έξέγερσις του Σπάρτακου συνεκλόνισε τα θεμέλια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και λίγο έλειψε να την κατάλυση. Ενώ οι Αθηναίοι δούλοι, όταν κατά την Μάχη του Μαραθώνος η Αθηναϊκή δημοκρατία τους εμπιστεύθηκε και τους έδωσε όπλα, οι δούλοι αυτοί έπολέμησαν με μεγάλη αυτοθυσία δίπλα στους ελεύθερους Αθηναίους πολίτες: «ἐμαχέσαντο γάρ καί δοῦλοι τότε... ἦν δέ ἄρα καί δήμου δίκαιον βούλευμα, εἰ δή καί Ἀθηναῖοι μετέδοσαν δούλοις δημοσίᾳ ταφῆναι καί τά ὀνόματα ἐγγραφῆναι στήλῃ - δηλοῖ δέ ἀγαθούς σφᾶς ἐν τῷ πολέμῳ γενέσθαι...». Και προ της Ναυμαχίας της Σαλαμίνος, οι Αθηναίοι εφρόντισαν δια την εξασφάλισι και σωτηρία, τόσο των οικογενειών τους, όσο και των δούλων: «...παῖδας δέ καί γυναῖκας καί ἀνδράποδα, σῴζειν ἕκαστον ὡς ἄν δύνηται» (Πλούτ. Θεμιστ. 10).

Οι βάρβαροι δυνάσται της Ανατολής και της Αιγύπτου είχαν και αυτοί δικαίωμα ζωής και θανάτου επί των δούλων τους. Ενδεικτικά περί της θηριωδίας τους είναι τα όσα καταθέτει ο ιστορικός Roberto Bosi: «Όταν ο Γούλεϋ, στα έτη 1927, 1928, άρχισε τις ανασκαφές της Ουρ, στον Ευφράτη, η ανθρωπότης αντίκρυσε έκπληκτη μια εξαιρετική συλλογή θησαυρών. (Όμως): Οι ανακαλύψεις του Γούλεϋ είχαν και την μακάβρια πλευρά τους: πλάι στους σκελετούς των βασιλέων και των βασιλισσών, υπήρχαν και πολυάριθμοι άλλοι σκελετοί. Σ' έναν τάφο ανευρέθη ολόκληρη η βασιλική φρουρά: σειρές από σκελετούς με χάλκινη περικεφαλαία και την λόγχη στο χέρι. Πλάι σε μία βασίλισσα κοίτονταν εννέα σκελετοί γυναικών. Δύο άμαξες με τους σκελετούς των αμαξηλατών, ήσαν στην είσοδο ενός τάφου, με ζεμένους τους σκελετούς των βοδιών πού τις έσερναν. Η βασίλισσα Σουβάδ, μέσα στον τάφο της, ήταν τριγυρισμένη από όλες τις κυρίες των τιμών. Σεμία γωνιά του τάφου ήταν ο σκελετός ενός αρπιστού, με το μουσικό όργανο στα χέρια του. Επάνω οπό το φέρετρο της βασιλίσσης κοίτονταν δυο σκελετοί ανδρών, πού πιθανόν θανατώθηκαν την τελευταία στιγμή. Τους βασιλείς ακολουθούσαν στον θάνατο όλοι όσοι τους υπηρετούσαν στην ζωή, για να συνεχίσουν να τους υπηρετούν και στον κάτω κόσμο».

 

Προς σύγκρισιν: Ο χοιροβοσκός Εύμαιος νοσταλγεί τον απόντα «κύριο» του, τον Οδυσσέα (ξ,62): ἐνδυκέως μέ ἐφίλει...» Δηλ. ...μεσ απ' την ψυχή του με αγαπούσε...και εάν εγύριζε θα μου έδινε «οἶκον τε, κλῆρόν τε, πολυμνήστην τε γυναῖκα» ...Και τώρα πού χάθηκε (ξ, 137) , έδωσε λύπες στους φίλους του και πιο πολύ σ εμένα («ἐμοί δέ μάλιστα»). Όπου κι αν πάω δεν θα βρω τόση φροντίδα, ακόμη κι αν γυρίσω στο πατρικό μου σπίτι, στον πατέρα μου και στην μάνα μου («εἴ κεν πατρός καί μητέρος αὖτις ἵκωμαι οἶκον, ὅθι πρῶτον γενόμην...»). Κατόπιν περιγράφει (ο, 360 κ. εξ.) με πόση στοργή τον έμεγάλωσε μαζί με τα δικά της παιδιά, ως «ψυχογυιό», η μητέρα του Οδυσσέως: «αὐτή μέ θρέφεν, ἅμα Κτιμένη, θυγατέρα», πού ήταν το στερνοπαίδι της... «φίλει δέ με κηρόθι μᾶλλον» (=μ' αγαπούσε με την καρδιά της, πολύ). Η αφήγησις του χοιροβοσκού διακόπτεται από την ξαφνική εμφάνισι του Τηλεμάχου, που με λαχτάρα και ανησυχία τον περίμεναν να γυρίση από το επικίνδυνο (λόγω επιβουλής των μνηστήρων) ταξίδι του στην Πύλο και Σπάρτη. Και σπεύδει ο Εύμαιος να τον καλωσορίση (π, 10 κ. εξ.):«ὁ δέ, ἀντίος ἦλθεν,... κύσσε δέ μιν (=τον εφίλησε) κεφαλήν καί ἄμφω φάεα (=μάτια) καλά, χεῖράς τε ἀμφοτέρας· θαλερόν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ...»Έκλαψε σαν πατέρας που υποδέχεται το μοναχοπαίδι του όταν γυρνά από την ξενιτιά, μετά από πολλά χρόνια...περιγράφει ο Όμηρος. «Πάντα κύσεν περιφύς»... Και τον φίλησε.. .και τον αγκάλιαζε... Ήλθες Τηλέμαχε, γλυκό μου φως... «Ἦλθες Τηλέμαχε, γλυκερόν φάος»... Β
Οι Αθηναίοι δούλοι, όταν κατά την Μάχη του Μαραθώνος η Αθηναϊκή δημοκρατία τους εμπιστεύτηκε και τους έδωσε όπλα, οι δούλοι αυτοί επολέμησαν με μεγάλη αυτοθυσία δίπλα στους ελεύτερους Αθηναίους πολίτες.

Νοεμβρίου 2002
Άννα Τζιροπούλου - Ευσταθίου

 

rolina Πασιθέη Pefki
1252 μέρες πριν 11.11.2010 19:48:24
Σχόλια: 0     Ετικέτα: αρχαια ελλαδα, δουλοι     Ομάδα: Η Κληρονομιά μα...Εμφανίσεις: 293    
 Η Ασφάλιση στην Αρχαία Ελλάδα    Δημοσιεύτηκε από:

solon.jpg

Στην αρχαία Ελλάδα, ήταν διαδεδομένη η ασφαλιστική κάλυψη των εξόδων κηδείας, σύστημα που αναπτύχθηκε μέσω θρησκευτικών, μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Αργότερα, με νόμο του Σόλωνα, τον 6ο π.Χ. αιώνα, θεσπίστηκε ο όρος των "ομοτάφων", ο πρώτος ασφαλιστικός νόμος που καθόριζε τη λειτουργία εταιριών που είχαν σαν αντικείμενο την κάλυψη των εξόδων κηδείας. Τα διάφορα σωματεία και ενώσεις της εποχής διεύρυναν την έννοια της ασφάλισης, δημιουργώντας εταιρίες που είχαν σαν αντικείμενο την αλληλοβοήθεια, την αμοιβαιότητα και τον καταμερισμό των κινδύνων, πέρα από τα έξοδα κηδείας και με κερδοσκοπικό πλέον χαρακτήρα.
Στην Κύπρο τον 5ο π.Χ. αιώνα, εμφανίσθηκε το πρώτο νοσοκομειακό πρόγραμμα της ιστορίας. Ήταν η συμφωνία μεταξύ του βασιλιά Ιδαλίου και του γιατρού Ονάσιλλου και των αδελφών του. Η συμφωνία αυτή όριζε ότι ο Ονάσιλλος και οι αδελφοί του θα αναλάμβαναν την περίθαλψη των στρατιωτών στο ενδεχόμενο τραυματισμού τους σε επερχόμενη μάχη. Σαν αντάλλαγμα, ο βασιλιάς Ιδάλιος προσέφερε χρήματα και γη. Τον 4ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αναφορά στο θεσμό της ασφάλισης, σε λόγους του Δημοσθένη, "Περί θαλασσίων πιστώσεων". Εδώ, περιγράφονται τα "θαλασσοδάνεια". Το εμπόριο, από αρχαιοτάτων χρόνων, είχε μεγάλα περιθώρια κέρδους, αλλά και πολύ υψηλό ρίσκο.
Η πειρατεία και τα ναυτικά ατυχήματα ήταν σύνηθες φαινόμενο στην αρχαία Ελλάδα. Έτσι, αντί κάποιος έμπορος ή επενδυτής να δανείσει (επενδύσει) τα χρήματα του σε ένα πλοίο, με ορατό τον κίνδυνο της οικονομικής καταστροφής, σε περίπτωση που το πλοίο δεν επέστρεφε, απευθυνόταν σε ναυτομεσιτικό γραφείο, μέσω του οποίου μπορούσε να δανείσει χρήματα σε διάφορα πλοία, διασπείροντας έτσι τον κίνδυνο. Από τα κέρδη των πλοίων που επέστρεφαν, μπορούσε να αποσβήσει τη ζημιά εκείνων που δεν επέστρεφαν. Τα "θαλασσοδάνεια" αποτελούν παράδειγμα πρόληψης, σύνεσης και ευρηματικότητας. Σε κείμενα συγγραφέων της κλασικής περιόδου, αναφέρεται η ασφάλιση απόδρασης δούλου.
Συνηθιζόταν να γίνεται συμφωνία, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης του δούλου πλήρωνε περιοδικές καταβολές, ώστε να εισπράξει αποζημίωση στην περίπτωση απόδρασης του δούλου του. Την έννοια της κοινής αβαρίας τη γνωρίζουμε όλοι. θεσπίσθηκε τον 4ο π.Χ. αιώνα από το δίκαιο της Ρόδου. Σύμφωνα με τον όρο αυτό, κάθε ηθελημένη θυσία εμπορευμάτων που πραγματοποιείται χάριν του πλοίου και του υπολοίπου φορτίου, επιραρύνει, αναλογικά, όλα τα διασωθέντα συμφέροντα. Μοιάζει με την ασφάλιση, στο ότι τον κίνδυνο τον επωμίζονται όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρος της κοινήζ αβαρίας, διατηρείται αυτούσιος μέχρι σήμερα, και μάλιστα με παγκόσμια ισχύ.

Ελληνιστική εποχή

324 π.Χ.: Ο Υπουργός, με τη σημερινή έννοια, των Οικονομικών του τεράστιου κράτους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ονομαζόμενος Αντιμένης ο Ρόδιος, συνέστησε την πρώτη στον κόσμο Κρατική Ασφαλιστική Εταιρία, η οποία ασφάλιζε τη ζημιά του ιδιοκτήτη του δούλου, στην περίπτωση απόδρασης. Μάλιστα, αναγορεύεται από κάποιους ως ο πρώτος ασφαλιστής στον κόσμο. Συγχρόνως πληροφορούμαστε πως οι Τράπεζες και οι Ασφαλιστικές εταιρίες ανεπτύχθησαν, κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους, στους αχανείς χώρους των αυτοκρατοριών των Διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του, κι αυτό γιατί το Ελληνικό χρήμα αποτελούσε την εποχή εκείνη το μοναδικό μέσο συναλλαγής από την Ινδία μέχρι την Ισπανία
.


diodos.gr

rolina Πασιθέη Pefki
1252 μέρες πριν 11.11.2010 18:56:50
Σχόλια: 0     Ετικέτα: αρχαια ασφαλιση     Ομάδα: Κατά την Αρχαία...Εμφανίσεις: 284    
 Ο άγνωστος κόσμος των Αγγέλων    Δημοσιεύτηκε από:

Ο κόσμος των Αγγέλων (Αρχιμανδρίτου Ιωάννου Καραμούζη)
Η Αγία Γραφή και η Ιερά Παράδοση φιλοξενούν πολυάριθμες μαρτυρίες σχετικά με την ύπαρξη και τη δράση των αγγέλων. Μετά από τη πτώση των πρωτοπλάστων άγγελοι φυλάσσουν το Παράδεισο, άγγελοι διδάσκουν στον Αδάμ τον τρόπο καλλιέργειας της γης, ενώ άγγελοι εμφανίζονται στον Αβραάμ, το Λωτ, κατά την
έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και σε πολλούς από τους προφήτες. Στο κείμενο της Καινής Διαθήκης οι άγγελοι μνημονεύονται σε πολλά χωρία, εκ των οποίων τα ενδεικτικότερα είναι κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και καθ΄ όλη τη πορεία του Ιησού από τη Γέννηση μέχρι και την Ανάληψή του.

Δημιουργία και σκοπός ύπαρξης των αγγέλων

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο, αφού στο βιβλίο της Π.Δ. «Ιώβ» παρουσιάζεται ο Θεός να μιλά και να ομολογεί ότι μόλις δημιούργησε τα άστρα, όλοι οι άγγελοι τον ύμνησαν με δοξολογίες.

Ενώ και ο Μ. Βασίλειος αναφέρει ότι πριν τη δημιουργία του υλικού κόσμου υπήρχε υπέρχρονη και πρεσβύτερη κατάσταση, που είναι ο κόσμος των αγγέλων.

Ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν από το Θεό δεν μας είναι γνωστός. Ωστόσο μπορούμε να λάβουμε μία εικόνα γι΄ αυτόν μέσα από την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ο οποίος λέγει ότι οι αγγελικές δυνάμεις δημιουργήθηκαν μόλις ο Θεός συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας τους. Δηλ. η απόφαση του Θεού να δημιουργήσει τον αγγελικό κόσμο, σήμανε ταυτόχρονα και τη δημιουργία του.

Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων δεν έχει να κάνει με κάποια ανάγκη του Θεού. Δεν είναι δυνατό ο υλικός ή ακόμη και αυτός ο πνευματικός κόσμος να μπορεί να προσφέρει κάτι επιπλέον στη δόξα του Θεού. Ο σκοπός της δημιουργίας των αγγέλων φανερώνεται από τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος λέγει ότι ο Θεός τους έδωσε ύπαρξη και ζωή γι΄ αυτούς τους ίδιους, με κίνητρο την «εκστατική» του αγάπη και αγαθότητα και με σκοπό να συμμεριστούν ως λογικά όντα τη μακαριότητά του. Μετέχουν στη Θεία μακαριότητα και τρέφονται με τη διαρκή θέα του προσώπου του Θεού. Ωστόσο αυτή η συμμετοχή στη θεία μακαριότητα ωθεί τις αγγελικές δυνάμεις σε μία συνεχή ανοδική πορεία, σε μία πορεία προς τη πνευματική τελειότητα.

Φύση και Χαρακτηριστικά των αγγέλων

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός προσπαθώντας να δώσει έναν ορισμό περί των αγγέλων λέγει ότι είναι φύσεις νοερές, αεικίνητες, αυτεξούσιες, ασώματες. Υπηρετούν το θεό και είναι κατά χάριν αθάνατες. Η φύση των αγγέλων είναι πνευματική. Επειδή όμως απολύτως άϋλος και ασώματος νοείται μόνο ο θεός, γι΄ αυτό το αγγελικό σώμα νοείται ως αιθέριο, πυροειδές, ταχύτατο και πολύ λεπτότερο από τη γνωστή μας ύλη.

Οι άγγελοι ως προς τη προαίρεση είναι ελεύθεροι και τρεπτοί, έχοντας δυνατότητα να προκόπτουν στο αγαθό, αλλά και να τρέπονται στο κακό. Οι νοερές δυνάμεις διαθέτουν σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά νου και λόγο, δίχως όμως «πνεύμα ζωοποιό» επειδή δεν έχουν σώμα. Γι΄ αυτό δεν συνάγουν τη θεία γνώση μέσα από τις αισθήσεις ή από αναλύσεις λογισμών, αλλά μένοντας καθαροί από κάθε υλικό στοιχείο συλλαμβάνουν τα νοητά νοερώς και αϋλως. Παρ΄ όλη τη καθαρότητα και απλότητα της αγγελικής φύσης, οι άγγελοι είναι δεκτικοί της κακίας. Έτσι μπορούν να επιλέξουν τη συνεχή προαγωγή στην άνωθεν Γνώση και τη κοινωνία της Αγάπης ή την άρνηση αυτής της Αγαθότητας. Αποτέλεσμα της ελευθερίας τους είναι και η πτώση του τάγματος του Εωσφόρου. Αυτό το αγγελικό τάγμα δεν αρκέστηκε στη θαυμαστή λαμπρότητά του, αρνήθηκε την ιεραρχημένη πρόοδο της θείας γνώσης και θέλησε τη πλήρη και άμεση εξομοίωσή του με το Θεό. Γι΄ αυτό το λόγο ηθελημένα δόθηκε στη κακία, στερήθηκε την αληθινή ζωή, την οποία μόνο του (το τάγμα των δαιμόνων) αρνήθηκε. Κατ΄ αυτό τον τρόπο έγιναν πνεύματα νεκρά αφού απέβαλαν την αληθινή ζωή και δεν αισθάνονται κόρο από την ορμή τους προς τη κακία προσθέτοντας με άθλιο τρόπο διαρκώς κακία επάνω στην ήδη υπάρχουσα.

Οι άγγελοι όμως που δεν ακολούθησαν τον Εωσφόρο στην αποστασία του, απέκτησαν το χάρισμα της τέλειας ατρεψίας και ακινησίας προς το κακό. Αυτό συνέβη με την ενανθρώπηση, τη σταυρική θυσία και την ανάσταση του Χριστού, αφού έμαθαν ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ομοίωση με το Θεό δεν είναι η έπαρση, αλλά η ταπείνωση.

Η ακινησία των αγγέλων προς το κακό δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται το αυτεξούσιό τους, αλλά ότι εξαγιάζεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Οι άγγελοι έχουν μεγαλύτερες και ανώτερες γνωστικές ικανότητες από τους ανθρώπους. Βέβαια δεν είναι ούτε παντογνώστες, ούτε παντοδύναμοι όπως ο Θεός.

Δεν προγνωρίζουν τα μέλλοντα, παρά μόνο αν τους τα αποκαλύψει ο Θεός, ούτε γνωρίζουν τι ακριβώς κρύβεται στη καρδιά κάθε ανθρώπου. Δεν γνωρίζουν πότε θα γίνει η συντέλεια του κόσμου και η Δευτέρα παρουσία του Χριστού. Η μετακίνησή τους γίνεται ταχύτατα, αλλά δεν είναι πανταχού παρόντες. Κάθε φορά βρίσκονται σε συγκεκριμένο τόπο, δίχως να γνωρίζουν το τι συμβαίνει αλλού.

Δεν έχουν φύλο, γιατί η φύση τους είναι πνευματική, ενώ δεν χρειάζονται τροφή για να ζήσουν, ή ανάπαυση για να ξεκουραστούν, αλλά ούτε πεθαίνουν και ούτε πολλαπλασιάζονται. Η αθανασία τους δεν πηγάζει από τη φύση τους, αλλά επειδή μετέχουν «κατά χάριν» στην αγιότητα του Θεού.

Διάταξη των αγγέλων

Ο αριθμός των αγγελικών όντων είναι ανυπολόγιστος και απροσμέτρητος. Ο ίδιος ο Ιησούς ομιλεί στη Γεσθημανή για περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων, ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μαρτυρεί ότι είδε και άκουσε γύρω από το Θεϊκό θρόνο χορωδία από μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων αγγέλων.

Όλοι αυτοί οι αναρίθμητοι άγγελοι είναι οργανωμένοι σε τάγματα ή αλλιώς σε τάξεις. Συγκεντρώνοντας τις αναφορές σε αυτό το θέμα του Προφήτη Ησαϊα, του προφήτη Ιεζεκιήλ, του αποστόλου Παύλου, του αγίου Διονυσίου του αρεοπαγίτη και του Οσίου Νικήτα Στηθάτου, μπορούμε να καταλήξουμε στα εξής:

Τα τάγματα των αγγέλων είναι εννέα, τα οποία ταξινομούνται σε τρεις τρίχορες ιεραρχίες ή ταξιαρχίες, κατά τον ακόλουθο τρόπο: Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι - Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες - Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι.

Ιδίωμα της πρώτης ιεραρχίας είναι η πύρινη σοφία και η γνώση των ουρανίων, ενώ έργο τους ο θεοπρεπής ύμνος του «γελ». Η δεύτερη ιεραρχία έχει ως ιδίωμα τη διευθέτηση των μεγάλων πραγμάτων και την διενέργεια των θαυμάτων, ενώ έργο τους είναι ο τρισάγιος ύμνος «Άγιος, Άγιος, Άγιος». Τέλος ιδίωμα της τρίτης ιεραρχίας είναι να εκτελούν θείες υπηρεσίες και έργο τους αποτελεί ο ύμνος «Αλληλούϊα».

Πέρα από τα ονόματα των εννέα τάξεων, η Αγία Γραφή μας φανερώνει και τα προσωπικά ονόματα ορισμένων αγγέλων. Γνωρίζουμε το Γαβριήλ, που σημαίνει «ήρωας του Θεού», από την εμφάνισή του στο προφήτη Δανιήλ, στο προφήτη Ζαχαρία και στη Θεοτόκο. Γνωρίζουμε το Μιχαήλ, που σημαίνει «τις ως ο Θεός ημών», ενώ εμφανίζεται πολλές φορές στη Παλαιά Διαθήκη. Ο Ραφαήλ είναι ο τρίτος άγγελος που γνωρίζουμε, το όνομά του σημαίνει «ο Κύριος θεραπεύει» και εμφανίζεται στον Τωβίτ μεταφέροντας τις ανθρώπινες προσευχές στο θρόνο του Θεού. Τέλος γνωστός από την εβραϊκή παράδοση είναι και ο Ουριήλ.

Έργο των αγγέλων

Οι άγγελοι πραγματοποιούν τριπλό έργο. Πρώτα απ΄ όλα δοξολογούν ακατάπαυστα το Θεό. Αυτή η δοξολογία δεν τους έχει επιβληθεί ως εντολή, αλλά είναι τελείως αυθόρμητη, που ξεπηγάζει από τους ίδιους, όταν αντικρύζουν το κάλλος του Θεϊκού προσώπου και τα μεγαλεία της δημιουργίας του. Τη νύχτα των Χριστουγέννων π.χ. εμφανίσθηκε πλήθος στρατιάς ουρανίου που αινούσε το Θεό για το γεγονός της θείας ενσαρκώσεως.

Το δεύτερο έργο τους είναι η διακονία στη Θεία Οικονομία. Νιώθουν τόση αγάπη και ευγνωμοσύνη προς το Πλάστη τους και σφοδρή επιθυμία για τη δική τους πρόοδο, ώστε να διακονούν τα μυστήρια της Θείας Οικονομίας. Τα αγγελικά τάγματα μεταδίδουν ιεραρχικά το φωτισμό και τη γνώση το ένα στο άλλο. Τις αποκαλύψεις του Θεού τις διδάσκουν οι ανώτερες τάξεις στις κατώτερες και όταν επιτρέψει ο Θεός να αποκαλυφθεί κάποιο μυστήριο σε νου αγίου ανθρώπου, αυτό θα γίνει ιεραρχικά.

Το τρίτο έργο των αγγελικών δυνάμεων αφορά τη σωτηρία των ανθρώπων. Με αυτό επιφορτίσθηκαν μετά την δημιουργία του ανθρώπου και το επιτελούν με ιδιαίτερη προθυμία και χαρά, αφού κάθε φορά που μετανοεί ένας άνθρωπος για τις αμαρτίες του, πανηγυρίζουν και χαίρονται στον ουρανό.

Στο αρχαιότατο έργο «ποιμήν» του Ερμά, γίνεται λόγος για τον προσωπικό φύλακα άγγελο κάθε ανθρώπου. Αυτός μάλιστα είναι τρυφερός, σεμνός, πράος, διδάσκει στην ανθρώπινη καρδιά τη δικαιοσύνη και το δρόμο προς το αγαθό. Και άλλοι πατέρες της εκκλησίας μας διδάσκουν ότι απαραίτητη προϋπόθεση παραμονής του φύλακα αγγέλου δίπλα στον άνθρωπο, είναι ο άγιος βίος, διαφορετικά απομακρύνεται εξ΄ αιτίας των πονηρών και αμαρτωλών έργων. Ο άγγελος αυτός παρηγορεί στις θλίψεις, βοηθά στους πόνους, συμπάσχει με τον άνθρωπο, τον οδηγεί στη μετάνοια και τον προστατεύει από ορατούς και αόρατους εχθρούς.

Εκτός όμως από το φύλακα άγγελο του κάθε ανθρώπου, υπάρχουν και οι φύλακες άγγελοι των εθνών, των πόλεων και των κατά τόπους εκκλησιών. Στη Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο του Δευτερονομίου ο Θεός διαμοιράζει τα έθνη και τοποθετεί τα όρια των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων του. Έπειτα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Θεός έχει εγκαταστήσει σε κάθε πόλη στρατόπεδα αγγέλων που αναχαιτίζουν τις επιθέσεις των δαιμόνων. Ενώ τέλος ο άγιος Ιππόλυτος είναι ιδιαίτερα σαφής, όταν παρομοιάζει την εκκλησία με πλοίο που έχει ναύτες τους αγγέλους.

Τιμή των αγγέλων

Η ορθόδοξη εκκλησία τιμούσε πάντοτε τους αγγέλους. Η δε τιμητική τους προσκύνηση διακηρύχθηκε επίσημα από τη Ζ΄ οικουμενική σύνοδο σε αντιδιαστολή προς τη λατρεία που αφορά μόνο το πρόσωπο του Θεού.

Στον εβδομαδιαίο λειτουργικό κύκλο των ακολουθιών, η Δευτέρα αφιερώνεται στις αγγελικές δυνάμεις. Δύο παρακλητικοί κανόνες αφορούν το φύλακα άγγελο και τις επουράνιες Δυνάμεις.

Ο ετήσιος λειτουργικός κύκλος σηματοδοτείται από έξι εορτές αφιερωμένες στον αγγελικό κόσμο, με κυρίαρχη εκείνη της 8ης Νοεμβρίου, κατά την οποία εορτάζεται η σύναξη των αγγέλων υπό τον αρχάγγελο Μιχαήλ ως αντίσταση κατά της αποστασίας του Εωσφόρου.

Αλλά η κατεξοχήν τιμή των αγγέλων γίνεται στη Θεία Λειτουργία. Εκεί, ο λαός του Θεού στη γη και οι στρατιές του ουρανού με ένα στόμα, σε μία κοινή λειτουργική σύναξη προσφέρουν στο Θεό δοξολογία. Μαζί με τους ιερείς συνέρχονται στο θυσιαστήριο και συλλειτουργούν τη θεϊκή αγαθότητα. Μαζί κυκλώνουν την αγία Τράπεζα και τα τίμια δώρα, διά χειρός αγγέλου αναφέρονται εις οσμήν ευωδίας πνευματικής στο υπερουράνιο και νοερό θυσιαστήριο.

Ωστόσο, εκείνοι που τιμούν ιδιαίτερα τους αγγέλους είναι οι μοναχοί. Μέσα από την διαρκή προσευχή τους, την υπεράνθρωπη άσκησή τους, αγωνίζονται να ομοιάσουν στους αγγέλους και να αναπληρώσουν το εκπεσόν τάγμα των δαιμόνων. Γι΄ αυτό και η ακολουθία της μοναχικής κουράς φέρει το όνομα: «Ακολουθία του μεγάλου και αγγελικού Σχήματος
».


i-diadromi.blogspot

rolina Πασιθέη Pefki
1253 μέρες πριν 10.11.2010 16:27:28
Σχόλια: 0     Ετικέτα: αγγελοι, αυλος κοσμος     Ομάδα: Πολλά Διαφορετι...Εμφανίσεις: 404    
 Αμαζόνες    Δημοσιεύτηκε από:

 

Αμαζόνες, οι θρυλικές γυναίκες πολεμίστριες. Ο μύθος τους παραμένει μέχρι σήμερα ζωντανός γοητευτικός γεμάτος μυστήριο, συνεχίζοντας να εξάπτει και την πιο αδιάφορη φαντασία. Τις πρωτοσυναντούμε στον Τρωικό Πόλεμο, να παίρνουν το μέρος των Τρώων και να πολεμούν εναντίον των Αχαιών. Τις συναντούμε στους άθλους του Ηρακλή και του Θησέα, στην περίφημη Αμαζονομαχία, στην εκστρατεία του Διόνυσου, στις θρυλικές διηγήσεις για την Ατλαντίδα...

Ποιες ήταν όμως οι Αμαζόνες; Υπήρξαν στην πραγματικότητα; Πού κατοικούσαν; Πώς ζούσαν; Πώς λειτουργούσε η μητριαρχική τους κοινωνία; Ποια ήταν τα πιστεύω τους; Πώς χάθηκαν; Ερωτήματα χωρίς απαντήσεις? Η μήπως όχι?


Οι Αμαζόνες δεν ήταν απλά ένας μυθικός λαός, ένα απόκτημα της φαντασίας των Ελλήνων, ούτε μακρινή ανάμνηση της μητριαρχίας αλλά ένας ιστορικός λαός. Οι Αμαζόνες ήταν κοινότητες κυνηγών και πολεμιστριών που κατάγονταν από τον θεό Άρη και τη νύμφη Αρμονία ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Αθηνά, δηλαδή γνήσιες Ελληνίδες και σε καμία περίπτωση δεν ανήκαν όπως λανθασμένα πολλοί ισχυρίζονται στο γένος των Σκύθων, το αποδεικνύει ο Μ. Αλέξανδρος και το εξηγεί πεντακάθαρα ο Ηρόδοτος : ότι κάθε φορά διεκδικούσαν δυναμικά τα «αντρικά» πολεμικά τους δικαιώματα από τους Σκύθες:

«Εμείς τοξεύουμε, ρίχνουμε το ακόντιο και καβαλάμε το άλογο. Ποτέ δε μάθαμε τις γυναικείες δουλειές. Οι Σκύθες γυναίκες σας, αντίθετα, δεν πάνε στο κυνήγι ούτε πουθενά αλλού, παρά κυκλοφορούν μόνο με άμαξες και αφιερώνουν το χρόνο τους στις γυναικείες ασχολίες»

Θησεύς και Αντιόπη

Το όνομά τους προέρχεται κατά μία λανθασμένη εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος των κοριτσιών τους για να διευκολύνουν το χειρισμό του

Αμαζόνες παντού αλήθεια ή ψέμα;

Το 1542, μια ομάδα Ισπανών στρατιωτών με επικεφαλής τον Φρανθίσκο ντε Ορελιάνα βρισκόταν σε εξερευνητική αποστολή στη Βραζιλία, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι πραγματικά εκπληκτικό. Στις όχθες ενός ποταμού κυκλώθηκε από μια ομάδα πολεμιστών, που είχαν για αρχηγό τους μια πανέμορφη γυναίκα. «Ήταν ψηλή, μυώδης, ορμητική, και το μοναδικό ρούχο πάνω της ήταν ένα κομμάτι ύφασμα». Έτσι την περιέγραψε στο ημερολόγιό του ο Γασπάρ ντε Καρβαχάλ, ο χρονικογράφος της αποστολής. Μόλις ξεπέρασαν την αρχική τους έκπληξη, οι Ισπανοί συνειδητοποίησαν ότι αντίκριζαν μια Αμαζόνα. Σε ανάμνηση αυτής της συνάντησης, το ποτάμι ονομάστηκε Ποταμός των Αμαζόνων (Αμαζόνιος).

Με το παραπάνω συμβάν αναβίωσε ο μύθος των Αμαζόνων, ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια της αρχαιότητας, το οποίο εξακολουθεί να σαγηνεύει.

 

Ποικίλες μαρτυρίες για την ύπαρξή τους απαντώνται σε διαφορετικούς λαούς και εποχές. Οι Κινέζοι χρονικογράφοι μιλούν για χώρες κατά μήκος της Κασπίας Θάλασσας και γειτονικές με την Ινδία, τις οποίες διοικούσαν γυναίκες. Πλούσιες σε θρύλους γυναικών πολεμιστών είναι και οι παραδόσεις του Κουρδιστάν και των Βαλτικών Χωρών. Από την πλευρά τους, οι Πορτογάλοι εξερευνητές το 16ο αιώνα αναπολούσαν συναντήσεις με φυλές Αμαζόνων στην Αιθιοπία και στη Ζιμπάμπουε. Ο μύθος των Αμαζόνων δεσπόζει στην Ασία μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και του Εύξεινου Πόντου. Μετά τον Όμηρο, αμέτρητοι είναι οι ιστοριογράφοι και οι ποιητές που μίλησαν για ένα λαό γυναικών πολειστών «δυνατών όπως οι άντρες». Όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ψέμα;

Μια αρχαιολογική αποστολή που πραγματοποιήθηκε στα σύνορα της Ρωσίας και του Καζακστάν έφερε στο φως, κοντά στην πόλη Πακρόβκα, μια σειρά από πενήντα θολωτούς τάφους που χρονολογούνται από το 4ο αιώνα π. Χ. Στους γυναικείους τάφους οι αρχαιολόγοι, εκτός από κοσμήματα και κτερίσματα, ανακάλυψαν όπλα, βέλη και στρατιωτικά εμβλήματα. Δίπλα στους γυναικείους σκελετούς βρέθηκαν τυπικά σύμβολα εξουσίας: περιδέραια, ιερές πέτρες και αντικείμενα θρησκευτικών τελετών. Πολλοί σκελετοί τους είχαν στραβές γάμπες, χαρακτηριστικό «επαγγελματιών» ιππέων. Οι ιδιαιτερότητες όμως δε σταματούν εδώ. Επιπλέον, κοντά στους αντρικούς σκελετούς βρέθηκαν σκελετοί βρεφών. Ούτε ένας τους δε βρέθηκε θαμμένος δίπλα σε γυναίκες, ένδειξη ότι η ανατροφή των παιδιών ήταν αποκλειστικά αντρική υποχρέωση. Η Τζανίν Ντέιβις Κίμπαλ, διευθύντρια του Κέντρου Μελετών των Νομάδων της Ευρασίας και υπεύθυνη των ανασκαφών στην Παρκρόβκα, είναι πιο επιφυλακτική:

«Ο Ηρόδοτος, μιλώντας για τις Αμαζόνες, εντόπισε την επικράτειά τους δυτικότερα, στη σημερινή Νότια Ρωσία, κατά μήκος της Αζοφικής Θάλασσας. Οι σκελετοί που ανακαλύψαμε στους τάφους δεν ανήκουν βέβαια στις Αμαζόνες του Ηροδότου, αλλά κατά πάσα πιθανότητα σε άντρες και γυναίκες του λαού των Σαυροματών»

 

Ποιες ήταν και από πού έρχονταν οι γυναίκες που βρέθηκαν θαμμένες μαζί με τον πολεμικό εξοπλισμό ο οποίος παραδοσιακά προορίζεται για άντρες;


Σε ό,τι αφορά στην καταγωγή τους, ο Ηρόδοτος είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Ο Έλληνας ιστορικός, που έζησε τον 5ο αιώνα π. Χ., εξιστορεί τη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες που οδηγούσε ο Ηρακλής και στις Αμαζόνες. Στο τέλος της σύγκρουσης οι νικητές στρατιώτες ισοπέδωσαν τη Θεμίσυρα, την πρωτεύουσα του βασιλείου των θηλυκών πολεμιστών, και πήραν αιχμάλωτες στα πλοία τους τις εχθρούς που επέζησαν Όμως, οι γυναίκες εκείνες δεν έφταναν ποτέ στην Αθήνα. Κατάφεραν να διαφύγουν: επωφελήθηκαν μιας θαλασσοταραχής και αποβιβάστηκαν στις ακτές της Μικράς Ασίας. Από την επιμειξία τους με τους Σκύθες γεννήθηκε ο λαός των Σαυροματών. Παρ' όλα αυτά, οι νεαρές Αμαζόνες δεν εγκατέλειψαν τις πολεμοχαρείς συνήθειές τους. Ο Ηρόδοτος εξηγεί ότι κάθε φορά διεκδικούσαν δυναμικά τα «αντρικά» πολεμικά τους δικαιώματα από τους Σκύθες συντρόφους τους.

 

Σύμφωνα και με άλλες μαρτυρίες, στο λαό των Σαυροματών οι γυναίκες πολεμούσαν δίπλα στους άντρες και δεν μπορούσαν να παντρευτούν αν δεν είχαν σκοτώσει στη μάχη τουλάχιστον τρεις εχθρούς. Ο νομαδικός τρόπος ζωής δικαιολογεί τέτοιου είδους ήθη και έθιμα. Όπως εξηγεί η Τζανίν Ντέιβις Κίμπαλ, οι υποχρεώσεις των γυναικών στους νομαδικούς λαούς ήταν πιο πολύπλοκες από εκείνες των αντρών συντρόφων τους. «Όφειλαν να προετοιμάζουν το φαγητό, να ανατρέφουν τα παιδιά και να προσέχουν τα ζώα. Επίσης, μάθαιναν να ιππεύουν και να χειρίζονται τα όπλα. Συχνά αναλάμβαναν το ρόλο του σαμάνου και του θεραπευτή, μια θέση εξουσίας».

Ίχνη της ισότητας των δύο φύλων στο χειρισμό των όπλων συναντιούνται και σε άλλους ευρασιατικούς λαούς. Γυναίκες πολεμιστές αναφέρονταν και πριν από τον Ηρόδοτο.

Ο Όμηρος τις μνημονεύει στην Ιλιάδα, συμπεριλαμβάνοντας τις Αμαζόνες στον κατάλογο όσων συμμάχησαν με τους Τρώες εναντίον των Αχαιών. Οι θρύλοι γι´ αυτές είναι πολλοί. Η σωστή ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το «αμάζώσαι»: «εκείνες που ζουν μαζί», όπως ακριβώς έκαναν οι γυναίκες πολεμιστές.

Πριν από περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια αναπτύχθηκε στην Ευρώπη ένας μητριαρχικός πολιτισμός βασισμένος στην αγροτική παραγωγή και στην αρχή της ισότητας. Αυτή η αρχαϊκή κοινωνία έσβησε πιθανόν με την κάθοδο των ινδοευρωπαϊκών φύλων, γύρω στο 3.500 π. Χ. Συνεπώς, οι Αμαζόνες θα ήταν ό,τι απέμεινε από τη γυναικοκρατούμενη Αρκαδία.


 Οι Αμαζόνες και ο Μ. Αλέξανδρος

Ο ιστορικός Quintus Curtius Rufus στο έργο του «Η ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου» αναφέρει ότι ο Μ. Αλέξανδρος συναντήθηκε με την βασίλισσα των Αμαζόνων Θάληστρις η οποία επειδή ο Μ. Αλέξανδρος είχε καταγωγή από τον Ηρακλή και τον Αχιλλέα δέχτηκε να περάσει μαζί του δεκατρείς ερωτικές μέρες και νύχτες, αναίμακτα, γεμάτες πάθος, νύχτες μαγικές, ιστορικές....

rolina Πασιθέη Pefki
1253 μέρες πριν 10.11.2010 15:58:52
Σχόλια: 0     Ετικέτα: αμαζόνες     Ομάδα: Πολλά Διαφορετι...Εμφανίσεις: 351    
 Μονόκεροι    Δημοσιεύτηκε από:

Οι Mονόκεροι αντιπροσώπευαν πολλά πράγματα: Πολύ συχνά αρετές όπως η αγνότητα και η ειλικρίνεια.
Ήταν πολύ περήφανοι για να πιαστούν ζωντανοί.
Σαν σύμβολο του φεγγαριού, το πλάσμα αυτό ανήκε στη Θεά Άρτεμη (στα λατινικά Diana), που ήταν Θεά της σελήνης και του κυνηγιού.
Στην Ινδία ο Μονόκερως είχε σημαντικό ρόλο, αν κρίνουμε από τις προφορικές και γραπτές παραδόσεις του τόπου.
Το μυθικό ζώο εμφανίζεται ήδη από την προϊστορική περίοδο Harappa. Στο Ινδικό βιβλίο "Mahabharata" συναντάμε το "Rishi Ekasringa", τον δικό μας Μονόκερο, να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα ζώα του δάσους.
Σύμφωνα με την ινδική παράδοση, γεννήθηκε από μια γαζέλα, που ήπιε το γόνιμο νερό μιας λίμνης

 

...Σαν ένα λιοντάρι που τη βασιλική του δύναμη,
ένας περήφανος κι ατίθασος Μονόκερως αψηφά,
του τρομερού του εχθρού για ν' αποφύγει
την παράτολμη επίθεση και την οργισμένη βία
σ' ένα δέντρο τον παραφυλάει
και σαν τον δει μ' όλη του τη δύναμη να τρέχει
γλιστρά στο πλάι.
Και πάνω στα κούτσουρα χτυπιέται
για να μην μπορούν το κέρατο να του πάρουν
όταν οι εχθροί του βίαιου αυτού ζώου τ' αποζητούν
αν και στον δυνατό το νικητή πλούσια γιορτή προσφέρει..

Οι στίχοι αυτοί βρίσκονται στο Βιβλίο ΙΙ,Ωδή V χρονολογούνται από τον δέκατο έκτο αιώνα

 

Δαίμονας της αγνότητας
Ο μονόκερως είναι το εμβληματικό ζώο της Λιλίθ.
Δεν αφήνει ποτέ να το δουν, ούτε να τον αιχμαλωτίσουν.
Τοποθετημένο στο μέτωπό του, το μονόκερο, εμπνέει την εικόνα μιας φαλλικής γυναίκας - πνευματικά - παραδοσιακά, συνδυάζεται με την εξαϋλωμένη αγάπη και την αγνότητα, εξ ου και η παρουσία του στην εικονογραφία της ευγενούς αγάπης.
Προικισμένη η Λιλίθ με τη δύναμη να ξεσκεπάζει την ανηθικότητα στα όντα, ακόμα και την παραμικρή αλλοίωση στη λάμψη του διαμαντιού, αντιπροσωπεύει την παρθενία, την άφθαστη τελειότητα.
Έτσι, δημιουργεί μια ενοχλητική αναζήτηση στην καταδίωξη αυτού του ιδεώδους της αγνότητας, ψάχνοντάς το μέσα στους άλλους και σ' αυτή την ίδια, χωρίς συμβιβασμό, αυταρέσκεια, αναζητά διαφάνεια γι' αυτήν, αναζητά τον άγνωστο πυρήνα του όντος.


Όταν δεν κατανοηθεί, η απογοητευμένη Μαύρη Σελήνη δε συμβιβάζεται, αποξενώνεται, θέτει αποστάσεις αδιάβατες, εμπόδια ανυπέρβλητα, απαγορεύει, δημοσιεύει νόμους, δημιουργεί ταμπού.
Γίνεται απλησίαστη, γοητευτική, μορφή αινιγματική, απομονωμένη για πάντα μέσα στην αγνότητα της Σιωπής της.
Είναι η Απούσα που κανείς δεν μπορεί ν' αγνοεί.

 

Στις μεταγενέστερες δυτικές παραδόσεις, το γόνιμο νερό θα γινόταν το δηλητηριώδες νερό που μπορούσε να εξαγνιστεί με το κέρας του Μονόκερου.
Συστατικά αυτού αλλά και άλλων παλιών ινδικών μύθων, έχουν επηρεάσει τις γραπτές παραδόσεις της Μεσοποταμίας, επίδραση ιδιαίτερα αισθητή στο έπος του Γκιλγκαμές. Και εδώ εμφανίζεται ο Μονόκερος, όχι όμως σαν το ινδικό υβρίδιο, αλλά σαν ένα κοινό ζώο, όπως μπορεί κανείς να δει στις ζωγραφικές αναπαραστάσεις της Μεσοποταμίας.
Μετά από αυτή την εποχή, εμφανίζεται και σε ασσυριακά μνημεία σαν ταύρος με αψιδωτό κέρας και χαίτη στο λαιμό.

rolina Πασιθέη Pefki
1253 μέρες πριν 10.11.2010 15:49:32
Σχόλια: 0     Ετικέτα: μονόκερος, κρυπτοζωολογια     Ομάδα: Αερικά, Νύμφες,...Εμφανίσεις: 421    
 Οι απόκρυφες δυνάμεις της Φύσης    Δημοσιεύτηκε από:


Ο κόσμος και η φύση μέσα στην οποία ζούμε αποτελείτε από ορατά και αόρατα στοιχεία. Για τα ορατά όλοι συμφωνούμε καθώς η όραση μας τα παρατηρεί και λίγο η πολύ δεν υπάρχουν διαφορές απόψεων. Όσον αφορά τώρα τα αόρατα έχουμε μια ποικιλία απόψεων και εξηγήσεων από την τέλεια άρνηση της ύπαρξής τους έως την άποψη ότι μόνο αυτά είναι ουσιαστικά. Αυτό και πάλι είναι φυσικό καθώς δεν είναι δυνατό να παρατηρήσουμε αυτά τα αόρατα στοιχεία αλλά μόνο τα αποτελέσματά τους και από αυτά καθώς και από τη ενέργεια που παράγουν να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματα και να έχουμε τις όποιες αποδείξεις για την ύπαρξή τους.

Ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο ανάλογα με τις χώρες και τους πολιτισμούς αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται διάφορες θεωρίες και απόψεις πάνω στις αόρατες Δυνάμεις της Φύσης ή τους απόκρυφους Νόμους του Σύμπαντος.
Ένα απλό παράδειγμα είναι το πώς ο σπόρος ενός δέντρου γίνεται κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες το αντίστοιχο δέντρο. Αυτό το απόλυτα φυσικό γεγονός μπορεί να εξηγηθεί από πολλές πλευρές ανάλογα τον άνθρωπο που το εξηγεί, ανάλογα το περιβάλλον και την εποχή που εξηγείται.
Ένας βιολόγος λόγου χάρη θα πει ότι ο σπόρος μεγαλώνει τρεφόμενος από τα συστατικά της γης και ακολουθώντας τον αντίστοιχο βιολογικό σχέδιο μας δίνει μετά από κάποια περίοδο το αντίστοιχο δέντρο.
Ένας μοναχός του μεσαίωνα θα πει ότι η παντοδυναμία του Θεού οδηγεί το σπόρο και τον κάνει δέντρο και ένας αποκρυφιστής του προηγούμενου αιώνα θα πει ότι τα στοιχειά της γης και του ξύλου θα μεταφέρουν ότι χρειάζεται στο σπόρο και τελικά τον οδηγήσουν στο δέντρο.
Μπορούμε να αναφέρουμε πάρα πολλές διαφορετικές απόψεις που ωστόσο δεν χρειάζεται. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να δούμε με διαλεκτική διάθεση όλες τις όψεις που μπορούμε να γνωρίσουμε και αν το κάνουμε το σίγουρο αποτέλεσμα που θα βγάλουμε είναι ότι υπάρχει κάτι που κάνει το σπόρο δέντρο και ότι καλό θα ήταν να μη χρησιμοποιούμε δογματικά τη μία ή την άλλη άποψη.
Το γεγονός που περιγράφω δεν προξενεί ίσως και μεγάλη έκπληξη σε κανένα από εμάς και αυτό διότι από μικροί έχομε μάθει ότι τα φυτά λειτουργούν με αυτό το τρόπο. Αλλά αν το δούνε από την πλευρά του ανθρώπου εκείνου που χωρίς την παρέμβαση κανενός ανακάλυψε αυτό το γεγονός θα καταλάβουμε πόσο καταπληκτικό γεγονός είναι ένας σπόρος 5 γραμμαρίων να μας δίνει ένα δέντρο 100 πχ κιλών. Αυτό το γεγονός με ψυχρή λογική είναι αρκετά παράδοξο και αποδεικνύει το μέγεθος και την ποιότητα των δημιουργικών δυνάμεων και ενεργειών της Φύσης.
Μπορούμε να δώσουμε χιλιάδες τέτοια παραδείγματα από όλα τα βασίλεια, της γης που όλα αποδεικνύουν το ίδιο νόμο ή δύναμη ή μαγεία ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσουμε που οδηγούν στην αύξηση τη γέννηση και την εξέλιξη των διάφορων ειδών ζωής στη Φύση. Αυτή η διαδικασία υπάρχει παντού στο πλανήτη γη οπότε μιλάμε για πλανητικό νόμο ή δύναμη.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται και ο άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα. Όταν το κάνει συνειδητά τότε έχουμε μια συνεργασία του ανθρώπου με τις δυνάμεις της Φύσης που γίνεται μια θαυμάσια δημιουργική συνεργασία όταν δεν αποσκοπεί σε εγωιστικές τάσεις ή οφέλη ενώ γίνεται καταστροφική στην αντίθετη περίπτωση.
Αυτή η δύναμη και η μαγεία της Φύσης η τόσο εμφανής για αυτόν που έχει παρθένα ματιά για αυτόν που βλέπει τη φύση σαν να ήταν η πρώτη φορά, δεν γίνεται αντιληπτή από το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ακριβώς γιατί την έχουμε συνηθίσει από πολύ μικρή ηλικία και έτσι δεν μας προξενεί έκπληξη. Αλλά αν ένα πρωί ανοίξουμε τα μάτια μας και δούμε την ποικιλία από ορυκτά φυτά ζώα από τις μορφές του εδάφους από τα χρώματα τους ήχους τα σχήματα τις εναλλαγές τις αντιθέσεις και το πως αυτές εναρμονίζονται και μας δίνουν ένα σύνολο που ονομάζουμε φύση θα είναι σαν να γεννιόμαστε δεύτερη φορά και σίγουρα η αντίληψη που θα έχομε τότε για τη φύση θα είναι εντελώς διαφορετική.
Είναι καλό εδώ να αναφερθεί ότι υπήρξαν πολιτισμοί στο παρελθόν που είχαν μια συνειδητή επαφή με αυτές τις δυνάμεις της Φύσης και όσοι από αυτούς συνεργάσθηκαν με αλτρουιστική διάθεση μας άφησαν μια σημαντική παράδοση ενώ όσοι καταχράστηκαν αυτές τις δυνάμεις μας απέκοψαν από το παρελθόν κάνοντάς μας να οπισθοδρομήσουμε.
Και φτάνοντας στη σημερινή εποχή έχουμε την θετικιστική αντίληψη να επικρατεί τους τελευταίους αιώνες και να μας παρουσιάζει μια πραγματικότητα ζωής και Φύσης που μας απομακρύνει αρχικά από τον αόρατο κόσμο της φύσης και τα τελευταία χρόνια και από την ορατή φύση κλείνοντάς μας σε μεγαλουπόλεις που πραγματικά πολλές φορές δεν γνωρίζουμε από που βγαίνει ο Ήλιος. Αλλά τελικά ελπίζω πως η αλήθεια που τόσο πολύ κρύβεται ή διαστρεβλώνεται θα λάμψει και πάλι.
ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στη Φύση υπάρχει η δράση ενός Συμπαντικού Νόμου που δεν τον βλέπουμε ούτε τον γνωρίζουμε. Η σύγχρονη επιστήμη όμως μελετά και βγάζει συμπεράσματα και γνώσεις για τα αποτελέσματα που προκαλεί αυτός ο Νόμος . Ερευνά δηλαδή το πώς και όχι το γιατί των πραγμάτων. Όπως η Φύση έτσι κι ο άνθρωπος έχει σε μικρογραφία αυτές τις Δυνάμεις οπότε γνωρίζοντας τον εαυτό του γνωρίζει τη Φύση ή και το αντίθετο γνωρίζοντας τη Φύση γνωρίζει τον εαυτό του .
Οι Δυνάμεις αυτές χρησιμοποιούνται καθημερινά από τον άνθρωπο, τις πιο πολλές φορές ασυνείδητα. όταν σε λίγες περιπτώσεις γίνεται συνειδητά έχουμε ανθρώπους αρκετά εξελιγμένους που έχουν ένα γνώθι σ΄ αυτών . Η γνώση αυτή τους δίνει μια δύναμη πέρα από τις ανθρώπινες διαστάσεις τους κάνει συμμέτοχους της φύσης. Αυτό είναι από τη μια πολύ δημιουργικό όταν αυτός που τις χρησιμοποιεί έχει ξεπεράσει τον εγωισμό ενώ σε αντίθετη περίπτωση είναι καταστροφικό, τόσο για τον ίδιο τον άνθρωπο όσο για τη φύση γενικότερα.
Όποιος κάνει μια πράξη με την ελπίδα της ανταμοιβής ή το φόβο της τιμωρίας δεν είναι ελεύθερος αλλά σκλάβος του ίδιου του εαυτού του. Μόνο όποιος συνειδητοποιεί την υπέρτατη δύναμη της φύσης μέσα στην καρδιά του είναι ελεύθερος.
« Η αμαρτία του εγωισμού που μέσα στο Σύμπαν  σαν σε καθρέπτη βλέπει την εικόνα της να φωνάζει εγώ  θα προτιμούσε όλος ο κόσμος να φωνάζει εγώ  και τα πάντα να αφανιστούν αν εξακολουθήσει να γίνεται έτσι » 
                                                                                                   Έντουαρντ Άρνολντ
Υπάρχουν δυνάμεις κατώτερες ( ένστικτα ) μέσα σε κάθε άνθρωπο που αν αφεθούν ελεύθερες θα κυριεύσουν πραγματικά την ψυχή του και θα πρέπει να υποταχθούν απ' τις ανώτερες εκείνες δυνάμεις που επίσης έχει ο κάθε άνθρωπος αν πραγματικά θέλει να λέγεται άνθρωπος .

Αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις ή μικρά εγώ δεν είναι φανταστικά ή ποιητικά στοιχεία αλλά ζωντανές ζωώδεις δυνάμεις που αν αφεθούν μεγαλώνουν δυναμώνουν και τελικά ελέγχουν τον άνθρωπο ο οποίος δεν μπορεί από ένα σημείο και μετά να αντιδράσει.

Τέτοια στοιχεία ή στοιχειά μπορεί να μεταφραστούν ως επιθυμίες όπως φιλαργυρία, σαρκικός πόθος , απληστία, αισθησιασμός, φιλοδοξία, δειλία, τρόμος , φόβος , μίσος, υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, εγωισμός κ.τ.λ.

Αυτά τα στοιχειά ζουν στη ψυχή του ανθρώπου και μεγαλώνουν και δυναμώνουν σε βάρος των ανώτερων στοιχείων της ζωής . Αυτά αποτελούν μέρος της ψυχής μας και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να γίνει κατανοητό. Το αμέσως επόμενο βήμα είναι να καταλάβουμε ότι το να διώξουμε το ένα ή το άλλο δεν θα φέρει αποτέλεσμα . Αυτό γίνεται γιατί με μια απλή δίωξη αδειάζει απλώς ένας χώρος στην ψυχή μας που κάποιο άλλο κατώτερο στοιχείο μπορεί να γεμίσει.

Αυτό που γλιτώνει και εξελίσσει είναι να αντικατασταθεί το κατώτερο με ένα ανώτερο στοιχειό που επίσης είναι μέρος της ψυχής μας πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να δυναμώσει το ανώτερο. Αυτό μοιάζει με μονόδρομος . Μόνο όταν δυναμώνουμε τα ανώτερα στοιχεία του εαυτού μας αδυνατίζουν οι μαύρες σκιές που έχουμε . Αυτό δίνει στην ψυχή μας άμεση πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις της φύσης και μας κάνει καλούς αγωγούς διοχέτευσης των.

Η μάχη αυτή μεταξύ φωτός και σκοταδιού είναι τόσο παλιά όσο και η φύση . Άλλοτε κερδίζει το φως και η φύση προχωράει και άλλοτε το σκοτάδικαι έχουμε στασιμότητα ή οπισθοδρόμηση . όταν οι δημιουργικές δυνάμεις υπερισχύουν το μικρό αναπτύσσεται σε μεγάλο, όταν συμβεί το αντίθετο έχουμε μαρασμό και στασιμότητα . Αυτός είναι ο νόμος της εξέλιξης .

Όπως η γη θέλει το νερό έτσι η ψυχή θέλει τροφή . Και όπως η γη προετοιμάζεται να δεχθεί το νερό έτσι και η ψυχή πρέπει να είναι έτοιμη να δεχθεί την τροφή που πηγάζει από τα ύψη.

Αυτός είναι ο νόμος του πνεύματος στη φύση και δικιά μας υποχρέωση να χτίσουμε τη σκάλα που ενώνει την ψυχή μας με τα ανώτερα πνευματικά στοιχεία , τα θεϊκά στοιχεία που μας αντιστοιχούν .

Η φύσης έχει τον ίδιο οργανισμό με τον άνθρωπο ασχέτως εξωτερικής μορφής ή μεγέθους . «έχουμε τα ίδια όργανα και λειτουργίες και μας διέπουν οι ίδιοι νόμοι.

Επίσης όπως ο άνθρωπος έχει διάφορες φάσεις και ασθένειες έτσι και η φύση έχει τα αντίστοιχα. Έχει τις δικές της νευρικές διαταραχές τα δικά της συμπτώματα παραλυσίας που με αυτά πολιτισμένες χώρες μετατρέπονται σε έρημους , τα δικά της συμπτώματα πυρετού, της δικές της περιόδους κρύου ή ζέστης της εκρήξεις και τους σεισμούς. Αν οι φυσικοί μας γνώριζαν καλά την ανθρώπινη φύση θα μπορούσαν να καταλάβουν πολύ καλύτερα τον οργανισμό της φύσης και τις επιδημικές αρρώστιες από τις οποίες μονό τα εξωτερικά συμπτώματα γνωρίζουμε . Αν οι σημερινοί επιστήμονες είχαν πιο σφαιρική αντίληψη για τη φύση θα μπορούσαν παραδειγματιζόμενοι πότε από τον μικρόκοσμο και πότε από τον μεγάκοσμο να κατανοήσουν και να προνοήσουν για αρκετά θέματα και προβλήματα που κατά καιρούς μαστίζουν τον άνθρωπο και τη φύση. Θα μπορούσαν να φτάσουν στις αιτίες των πραγμάτων και όχι όπως σήμερα να ασχολούνται με τα αποτελέσματα και τα εξωτερικά συμπτώματα.

Ο πολιτισμός μας έχει σαν κεντρικό σημείο τον άνθρωπο. Ότι ανακαλύπτει και εξελίσσει το κάνει για την «καλυτέρευση» της ζωής του ανθρώπου. Οποιαδήποτε ανακάλυψη ή επίτευγμά γίνεται προέκταση του ανθρώπου. Έτσι έχουμε ένα οριζόντιο πολιτισμό που ναι μεν στα υλικά και ορατά πλησιάζει μεγάλες κορυφές αλλά στα άϋλα και αόρατα είναι μωρό παιδί. Έχει άγνοια των κάθετων στοιχείων και των παράλληλων κόσμων που υπάρχουν γύρω του. Ένα καλό άνοιγμα που βοηθάει τον άνθρωπο να ξεφύγει από τον υλιστικό παραλογισμό και τον σημερινό τρόπο ζωής είναι να γνωρίσει άλλες διαστάσεις όπου κατοικούν άλλα είδη όντων με τα οποία παλιότερα ο άνθρωπος όταν δεν ήταν τόσο υλιστής είχε επαφή και συνεργασία

Πρέπει να αισθανθούμε ξανά τη φυσική μας θέση μέσα στο Σύμπαν χωρίς σύνδρομο κατωτερότητας.

Πραγματικό και Μη Πραγματικό

Έχει επικρατήσει στην εποχή μας να θεωρούμε αντιληπτό μόνο ότι γίνεται αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις που μέχρι τώρα έχουμε αναπτύξει. Και ενώ έχουμε ανακαλύψει και επιστημονικά χιλιάδες περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι οι αντιλήψεις που προέρχονται από τις αισθήσεις μας είναι λάθος εξακολουθούμε να είμαστε προσκολλημένοι στον κόσμο των αισθήσεων χωρίς να παραδεχόμαστε αλήθειες ή πραγματικότητες πέρα από αυτό.Για παράδειγμα βλέπουμε τον ήλιο να κινείται από την ανατολή προς τη δύση και αυτό είναι απατηλό γιατί η κίνηση αυτή φαίνεται εξαιτίας της γης που κινείται και όχι του ήλιου.

Επίσης η γη κάνει πολλές ταυτόχρονες κινήσεις που οι πέντε αισθήσεις μας δεν αντιλαμβάνονται και όμως η γη κινείται.

Συχνά ονειρευόμαστε ενώ είμαστε ξύπνιοι και άλλοτε ενώ πιστεύουμε ότι είμαστε ξύπνιου κοιμόμαστε . Αλλά και όταν κοιμόμαστε πιο μέρος μας κοιμάται και πιο όχι ? Μπορεί να είμαστε ξύπνιοι ως προς ένα πράγμα και να κοιμόμαστε ως προς ένα άλλο για παράδειγμα ένας άνθρωπος σε υπνοβασία είναι ξύπνιος ή κοιμισμένος?

Επίσης η αντίληψη μας για το χώρο και το χρόνο είναι άμεσα επιρεάσημες από την ψυχολογική μας διάθεση καθώς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρισκόμαστε. Για παράδειγμα το να διανύσουμε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων με μια ευχάριστη παρέα είναι εντελώς διαφορετικό από το να τη διανύσουμε μόνοι και για κάποια εργασία που δεν μας ευχαριστεί.

Ο χρόνος είναι εντελώς σχετικός για παράδειγμα η διάρκεια της μέρας για ένα φυλακισμένο είναι τεράστια σε αντίθεση με ένα πολυάσχολο επιχειρηματία για τον οποίο η διάρκεια της δεν του είναι αρκετή.

Οι εξωτερικές αισθησιακές αντιλήψεις χρειάζονται για να δούμε αισθησιακά πράγματα ενώ οι εσωτερικές αισθησιακές αντιλήψεις για να δούμε εσωτερικά πράγματα. Τα υλικά σώματα είναι τόσο ορατά στην πνευματική όραση όσο και τα αστρικά σώματα στα μάτια του ανθρώπου. Και αυτό έως και μερικά χρόνια πριν δεν μπορούσε να στηριχθεί σε απτά παραδείγματα. Ήρθε όμως η ανακάλυψη της μηχανής Κίρλιαν που φωτογράφησε την Αύρα και έτσι αποδείχθηκε και εξωτερικά η ύπαρξη αόρατων κόσμων

ΜΟΡΦΕΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ

Όλες οι μορφές είναι εκφράσεις μίας ή περισσότερων βασικών αρχών και υπάρχουν όσο και οι σχετικές δυνάμεις που δρουν μέσα τους. Δεν είναι απαραίτητα ορατές γιατί η εμφάνιση τους εξαρτάται από την ικανότητά τους να αντανακλούν το φως. Τα αόρατα αέρια μπορούν να στερεοποιηθούν με πίεση και ψύξη και να γίνουν ορατά και απτά και αντίθετα οι πλέον συμπαγείς ουσίες μπορούν να γίνουν αόρατες και αεριώδεις με την επίδραση της θερμότητας. Τα προϊόντα της σκέψης είναι επίσης αόρατα Όλα τα σώματα έχουν αόρατες σφαίρες που περικλείουν μέσα τους τα ορατά σώματα.. Δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές εκτός αν δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες οπότε μπορούν οι αισθήσεις να τις αντιληφθούν. Αυτές οι σφαίρες σε όλη τη φύση είναι μαγνητικά, θερμικά, ακουστικά και φωτιστικά πεδία, καθώς και άλλες εκπομπές ακτινοβολιών που ανήκουν σε κάθε αντικείμενο στη Φύση.

Τα φωτοστέφανα των αγίων δεν είναι ποιητική φαντασία όπως οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε αλλά ακτινοβολία που προέρχεται από την πνευματική κατάσταση των.

Ακτινοβολία επίσης εκπέμπουν όλοι οι πολύτιμοι λίθοι

ΧΑΛΚΟΣ

ΑΝΘΡΑΚΑΣ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ

ΑΡΣΕΝΙΚΟ 

ΜΟΛΥΒΔΟΣ

ΘΕΙΟΝ ΜΠΛΕ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ

ΧΡΥΣΟΣ

ΑΣΗΜΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΑ

ΑΝΤΙΜΟΝΙΟ

ΣΙΔΗΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΡΙΔΟΣ

Αντίστοιχα κάθε πλανήτης εκπέμπει άλλο χρώμα π.χ. ο Άρης εκπέμπει κόκκινο και η Γη μπλε. Επίσης οι άνθρωποι ανάλογα Αυτοί που έχουν υψηλό πνευματικό επίπεδο έχουν όμορφα φωτοστέφανα από άσπρο, μπλε, χρυσό και πράσινο με διαφορετικές σε ένταση αποχρώσεις ενώ χαμηλές φύσεις αποβάλουν κυρίως σκούρες κόκκινεςακτινοβολίες που σε κτηνώδεις, χυδαίους ή αισχρούς ανθρώπους γίνονται σκουρότερες σχεδόν μαύρες.

Ακόμα πιο πέρα τα σύνθετα φωτοστάφανα των ανθρώπων, ζώων, φυτών και ακόμα πόλεων, χωρών, τοποθεσιών, ανταποκρίνονται στα υπερισχύοντα χαρακτηριστικά τους ώστε ένα άτομο με ανεπτυγμένη αντίληψη και διαίσθηση μπορεί να δει την κατάσταση της διανοητικής και ηθικής ανάπτυξης ενός τόπου ή μίας χώρας παρατηρώντας την σφαίρα των ακτινοβολιών τους.

Η ποιότητα των ακτινοβολιών εξαρτάτε από το επίπεδο δραστηριότητας του κέντρου από το οποίο προέρχεται. Και εδώ υπάρχει αντιστοιχία χρώματος ακτινοβολίας και ψυχής ή συναισθημάτων.

Για παράδειγμα έχουμε αντιστοιχία:

ΑΓΑΠΗΣ ------------ ΜΠΛΕ

ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ-------- ΚΟΚΚΙΝΟΥ

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ---ΠΡΑΣΙΝΟΥ

Το μπλε χρώμα κατ΄ επέκταση έχει κατευναστικές επιδράσεις σε αντίθεση με τοκόκκινο που έχει διεγερτικές. Αυτές οι γνώσεις που υπάρχουν σε όλους τους παραδοσιακούς πολιτισμούς αρχίζουν να γίνονται γνωστές και από τον δικό μας μέσω επιστημών όπως η ψυχολογία και η αστρολογία αν και συνήθως σήμερα μένουμε μόνο στα αποτελέσματα τους και όχι στις πιο εσωτερικές τους αιτίες.

Συμπερασματικά αποδεικνύεται ότι υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι που στο σύνολό τη η σημερινή ανθρωπότητα δεν αντιλαμβάνεται.


Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ


Όπως στο φυσικό επίπεδο έχουμε τα βασίλεια των ορυκτών των φυτών, των ζώων όπου υπάρχουν στα στοιχεία της γης, του νερού, του αέρα, και της φωτιάς έτσι και σε αστρικό επίπεδο υπάρχουν κάτοικοι πνεύματα της Φύσης που κατοικούν στα τέσσερα στοιχεία.

Όταν λέμε γη νερό αέρας και φωτιά δεν λέμε για τα φυσικά στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε αλλά για μεγάλες ομάδες που εξωτερικά συμβολίζονται με τα τέσσερα προαναφερθέντα στοιχεία. Τα στοιχειακά τώρα είναι οντότητες που ζουν στα τέσσερα στοιχεία . Είναι μορφές ζωής από πρανικό επίπεδο και άνω. Είναι οντότητες που έχουν αρκετά αναφερθεί από τους αρχαίους και είναι κατά πολύ παλιότερες από τους ανθρώπους.

Τα στοιχειακά μπορούμε να τα χωρίσουμε σε τέσσερις κατηγορίες αντίστοιχες με τα στοιχεία και θα χρησιμοποιήσουμε εδώ τα ονόματα που είναι πιο πολύ γνωστά.

ΓΗΣ: Νάνοι, Μοίρες

ΝΕΡΟΥ: Νεράιδες, Νηρηίδες, Βρυσηίδες

ΑΕΡΑ: Συλφίδες, Έλφη

ΦΩΤΙΑΣ: Σαλαμάνδρες

Αυτά τα όντα είναι ορατά μεταξύ τους εφόσον κατοικούν στο ίδιο στοιχείο. Όλα αυτά δεν είναι ορατά για το σύνολο των ανθρώπων υπό κανονικές συνθήκες. Μπορούν όμως να γίνουν σε αυτούς που έχουν αναπτυγμένη τη διαίσθηση και κάτω από κατάλ- ληλες συνθήκες. Τα σώματα αυτών των οντοτήτων είναι από μια ελαστική ημιυλική ουσία αρκετά αεριώδη ώστε να μην διακρίνονται φυσιολογικά και αλλάζουν σχήμα σύμφωνα με κάποιους νόμους που τα διέπουν.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ανθρώπων που αναφέρουν την επαφή τους με τέτοιες οντότητες αλλά και την συνεργασία τους με αυτές είτε για δημιουργία είτε για κατα- στροφή. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα όντα είναι δημιουργίες των ανθρώπων απαραί- τητα. Στις πιο φυσιολογικές περιπτώσεις είναι απρόσωπες δυνάμεις που παίρνουν μορφή, ζωή και συνείδηση δηλαδή υλοποιούνται ή από τη δημιουργική δύναμη της φύσης ή από τον άνθρωπο με τον οποίο έρχονται σε επαφή.

Ο Παράκελσος είχε πει ότι το Σύμπαν είναι μια σκέψη του Θεού. Σε μικρογραφία και ο άνθρωπος που μπορεί να κατευθύνει τη σκέψη του και να τη σταθεροποιεί μπορεί να δημιουργεί και μορφές αν και αυτό ξεπερνάει κατά πολύ το μέσο όρο εξέλιξης της παρούσας ανθρωπότητας.

Τα τέσσερα βασίλεια της Φύσης ζουν και μεγαλώνουν προσπαθώντας να φτάσουν κάθε φορά σε υψηλότερο στάδιο σύμφωνα με το νόμο της εξέλιξης. Τα στοιχειά της Φύσης τώρα συνεργάζονται άριστα σε αυτό το επίπεδο ασταμάτητα και χωρίς θόρυβο για την εξέλιξη και το μεγάλωμα όλων των ειδών καθώς και των ανθρώπων.

Τα ορυκτά τα φυτά τα ζώα τα ανθρώπινα, τα ηρωικά, ο κόσμος των θεών και η στήλη του φωτός που όλα τα ενώνει, όλα ζουν, όλα πνέουν, όλα δονούν και ηρεμούν.

Η μία ΖΩΗ υπάρχει παντού. Μία ΖΩΗ νοήμων, με θέληση να είναι, που παίρνει τις μορφές και τις πυκνότητες που κάθε φορά χρειάζεται. Όλα ζουν σε ένα κύκλο ζωής μέσα στο Μακρόβιο Ον του οποίου πνεύμα είναι ο ΕΝΑΣ Θεός.

Από αυτή τη άποψη δεν υπάρχει θάνατος. Η ζωή κατοικεί σε μια μορφή και όταν αυτή καταστραφεί, μαζεύει τα στοιχεία της φύσεως και χτίζει νέο σπίτι.

Για παράδειγμα ένας βράχος με τη συνεχή διάβρωση από τον αέρα ή το νερό αρχίζει να φθείρεται στην επιφάνειά το, αλλά τα στοιχεία συγκεντρώνονται πάλι και σχηματίζουν νέες μορφές. Υποτυπώδη φυτά και βρύα φυτρώνουν πάνω του, ζουν, πεθαίνουν και ξαναγεννιόνται ώσπου η ύλη συσσωρεύεται και δημιουργεί ανώτερες μορφές. Μπορεί να περάσουν αιώνες μέχρι την τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας αλλά τελικά τα χορτάρια θα αναπτυχθούν και η ζωή που πριν ήταν κοιμισμένη μέσα στο βράχο τώρα λειτουργεί μέσα σε μορφές ικανές να μπουν στο βασίλειο των ζώων.

Σαν συνέχεια ένα σκουλήκι τρώει το φυτό και η ζωή αποκτά περισσότερη κίνηση και ενέργεια. Κατόπιν το σκουλήκι τρώγεται από ένα πουλί και η ζωή που σερνόταν στη γη τώρα βρίσκεται στον αέρα.

Σε κάθε σκαλοπάτι της σκάλας προόδου η ζωή αποκτά νέα μέσα για να δραστηριο- ποιήσει την ενέργειά της και ο θάνατος κάθε μορφής σημαίνει τη γέννηση μιας νέας, ανώτερης από την προηγούμενη.

Κάποια στιγμή στην διαδικασία της εξέλιξης η ζωή φτάνει σε τέτοιο ύψος που καμιά μορφή απ΄ αυτές που γνωρίζουμε δεν είναι ικανές να χρησιμεύσουν σαν όργανα με τα οποία οι ιδιότητες της θα εκφραστούν κατάλληλα. Τότε η ζωή απελευθερώνεται από τα πλαίσια που εμείς είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε.

Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η Σοφία δεν είναι προϊόν του ανθρώπινου οργανισμού. Είναι αιώνια και συμπαντική. Εκφράζεται μέσα από φυσικούς νόμους που κυβερνούν το Σύμπαν σε όλες του τις μορφές. Εκφράζεται στη μορφή ενός φύλου, στο σώμα ενός ζώου, στον οργανισμό του ανθρώπου. Η δράση της βρίσκεται παντού μέσα στη φύση, όσο τα πλάσματα της ζουν σύμφωνα με το φυσικό νόμο. Δεν υπάρχει αρρώστια στη Φύση που να μην δημιουργήθηκε από δυνάμεις που εργάστηκαν ενάντια στους νόμους της. Έχουμε βέβαια αρρώστιες και επιδημίες και στα φυτά και τα ζώα. Μια βαθύτερη όμως έρευνα θα δείξει ότι τελικά όλες οι μορφές μέχρι και τον άνθρωπο επηρεάζονται απ' αυτόν. Η φαντασία της φύσης επηρεάζεται και τροποποιείται απ' αυτήν του ανθρώπου κι έτσι η νοσηρή ανθρώπι νη φαντασία ακολουθείτε από τη Φύση έτσι έχουμε αποτελέσματα και αρρώστιες όπως αυτές που περιέγραψα.

Αυτό επίσης εξηγεί πως περίοδοι μεγάλης διαφθοράς και αισθησιασμού και προ- λήψεων και υλισμού ακολουθείται πάντα από λοιμούς, επιδημίες, πείνα, πολέμους κτλ. Και θα ήταν άξιο να συγκεντρωθούν και στατιστικά στοιχεία που να το αποδεικνύουν.


thesecretrealtruth

rolina Πασιθέη Pefki
1254 μέρες πριν 09.11.2010 19:21:40
Σχόλια: 0     Ετικέτα: δυνάμεις, φύση, στοιχεία, νομοι συμπαντος, μυστήριο     Ομάδα: Αερικά, Νύμφες,...Εμφανίσεις: 359    
 Νανοσπηλιά στον Ταύγετο    Δημοσιεύτηκε από:
(Διαβάστε και άλλα)
rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 17:15:35
Σχόλια: 0     Ετικέτα: νάνος, σπηλιά, ταύγετος     Ομάδα: Αερικά, Νύμφες,...Εμφανίσεις: 399    
 Το στοιχειωμένο δάσος της Σαλαμίνας    Δημοσιεύτηκε από:






ΕΡΕΥΝΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ Φωτογραφική επιμέλεια ADH Κείμενο ΧΡΟΝΟΣ
Λένε όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά.... Αρκεί αυτός που έβαλε την φωτιά να ήταν και αυτός που φώναξε....Καπνοοοος.... Ελπίζω να με καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
Για τον τόπο αυτό πολλά έχουν ειπωθεί. Μερικές φορές η ύπαρξη του κεφαλιού μιας κούκλας μπορεί να θεωρηθεί προϊόν μαύρης μαγείας....Διάσπαρτοι σκελετοί ζωών ως θυσίες, ενώ σκιές πεύκων εμφανίζονται ως αιωρούμενες οπτασίες η φαντάσματα.
Το συγκεκριμένο δασός βρίσκεται κοντά στην μόνη της Φανερωμένης.
Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας είναι ένα ιστορικό Μοναστήρι που βρίσκεται στα ΒΔ. παράλια της νήσου Σαλαμίνας στην οποία υπήρχε ένας πολύ παλιός και ημιερειπωμένος χριστιανικός ναός στον οποίο και βρέθηκε εικόνα της Θεοτόκου. Ο ναός αυτός στη συνέχεια ανακαινίσθηκε κατά το έτος 1670 από τον καταγόμενο από τα Μέγαρα ευλαβή κάτοικο Λάμπρο Κανέλλο οποίος τελικά και μόνασε εκεί ιδρύοντας το Μοναστήρι.

Έχουν ειπωθεί ιστορίες για μαυροντυμένες γυναίκες, ουρλιαχτά, σκιές που εμφανίζονται ξαφνικά αλλά και για τελετές μαύρης μαγείας που γίνονται μέσα στο δάσος. Κάποιοι δε, θεωρούν ότι οι τελετές είναι ο λόγος που μια μορφή αρνητικής ενέργειας έχει συσωρευθει πάνω από το δάσος με αποτέλεσμα όλα αυτά τ αποτελέσματα.
Άποψη μου είναι ότι πρέπει να είμαστε επιφυλαχτικοι σε τέτοιου είδους λεπτά θέματα. Όμως ο σφαιρικός τρόπος σκέψης, δηλαδή όχι ο δογματικός ,θα μας βοηθήσει ώστε να κατανοήσουμε τέτοιου είδους φαινόμενα .
Προσωπικά δεν καταδικάζω ανθρώπους που θεωρούν ότι είδαν η άκουσαν κάτι μη φυσιολογικό απλά αφήνω πάντα το παράθυρο της αμφισβήτησης ανοιχτό όχι γιατί είμαι άπιστος Θωμάς απλά γιατί από προσωπική εμπειρία έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι πολλές φορές ο καπνός που λέγαμε στην αρχή, είναι από τσιγάρο...
Για τις εικόνες που ακολουθούν θα μπορούσαμε να βάλλουμε τίτλο πιασαρικο όπως , ΤΕΛΕΤΕΣ ΜΑΥΡΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΜΕ ΘΥΣΙΕΣ ΖΩΩΝ.... Επειδή όμως ούτε βιβλία αχαλίνωτης πραγματικότητας γράφουμε όπως λέει και ο λιακοπωλης ούτε την τρίχα κάνουμε τριχία όπως κάνουν κάποιοι άλλοι στον χώρο μας για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον σας , έχουμε σαν τίτλο τον αρχικό τίτλο της ανάρτησης.
Πάντως για να έχει κάποιος άποψη για το τι πραγματικά συμβαίνει σ εκείνη την περιοχή θα πρέπει να περάσει αρκετά βράδια για να μην πω βδομάδες ώστε να έχει μια ολοκληρωμένη άποψη. Από κει και πέρα εσείς κρίνετε από μόνοι σας.
Τέλος να πω ότι θέση μας είναι να μην σας πηγαίνουμε εμείς εκεί που θέλουμε. Τέτοια θέματα έχουν πάντα δυο δρόμους ίσως και τρεις οπότε καλό είναι απλά να σας δείχνουμε τον χάρτη όχι όμως και τον δρόμο....






πηγή ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/2010/11/blog-post_07...

rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 17:00:11
Σχόλια: 0     Ετικέτα: στοιχειωμενο δασος, σαλαμινα     Ομάδα: Αερικά, Νύμφες,...Εμφανίσεις: 341    
 Γαύδος Παλαιολιθική    Δημοσιεύτηκε από:

Π. Γεωργούδη Εργαλεία που βρέθηκαν στο παλαιολιθικό εργαστήρι της Γαύδου.

Ώστε υπάρχει εργαστήριο 11.000 ετών στη Γαύδο;

Απίστευτο κι όμως αληθινό!.. Διαβάστε τι αποκαλύπτει για το θέμα αυτό η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 12ης Μαΐου 2010 δια χειρός της έγκριτης και καταξιωμένης Ελληνίδας δημοσιογράφου κ. Π. Γεωργούδη!..  Εργαστήριο 11.000 ετών στη Γαύδο
[12/05/2010] Η Γαύδος αποτελεί έναν προνομιακό χώρο εντοπισμού της ανθρώπινης δραστηριότητας της Παλαιολιθικής περιόδου, αφού εργαλεία που βρέθηκαν στο νησί της νότιας Κρήτης χρονολογούνται από το 200000-120000 π.Χ., όπως ένας χειροπέλεκυς, «χωρίς να αποκλείεται και μία πρωιμότερη χρονολόγηση έως και το 700000», ενώ το εξίσου εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως έχουν βρεθεί εργαλεία που καλύπτουν διαχρονικά την Παλαιολιθική περίοδο μέχρι και το 7000 π.Χ. περίπου.
Ταυτόχρονα γύρω στο 11000 εντοπίζεται οψιανός μεταφερμένος από τη Μήλο και επιπρόσθετα στη θέση Άγιος Παύλος της Γαύδου λειτουργεί ένα είδος πρώιμου «εργαστηρίου» παραγωγής εργαλείων, με ό,τι μπορεί να σημαίνει η έννοια εργαστήριο αυτή την περίοδο. Τα κλιματολογικά και περιβαλλοντικά δεδομένα την περίοδο αυτή στη Γαύδο και στην ευρύτερη περιοχή είναι εντελώς διαφορετικά από τα σημερινά. Τα ευρήματα Η εν λόγω ανακάλυψη πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης σε συνεργασία με την ΚΕ΄ Εφορεία Χανίων, με επικεφαλής την καθηγήτρια Αρχαιολογίας του προαναφερόμενου Τμήματος, Κατερίνα Κόπακα. Τα ευρήματα επιβεβαίωσε επιστημονικά ο αρχαιολόγος της ΚΕ' Εφορείας Χανίων, Χ. Ματζάνας, ειδικευμένος στην Παλαιολιθική περίοδο, και παρουσιάστηκαν στο Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 2006 και στο εξής ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο και πτυχές επιστημονικού ενδιαφέροντος για την Παλαιολιθική περίοδο στην Κρήτη.
Η κ. Κόπακα τονίζει: «Τα ευρήματα παραπέμπουν σε πρώιμους παλαιολιθικούς έως και μεσολιθικούς ορίζοντες και προέρχονται από πολλούς υπαίθριους χώρους. Για την αναγνώρισή τους χρησιμοποιήθηκε η μακροσκοπική εξέταση (μορφολογία/τυπολογία, τεχνολογία, μετρολογία, υλικό υπόβαθρο, κατάσταση επιφάνειας), σε γεωαρχαιολογικές παραμέτρους (συνήθης συνάφεια με ζώνες ερυθρογής, πρώτη ύλη από εντοπισμένες τοπικές πηγές)».
Για τα ευρήματα καθ' αυτά, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν καθώς και τις περιόδους που καλύπτουν η κ. Κόπακα τόνισε: «Οι λιθοτεχνίες της Κάτω Παλαιολιθικής περιόδου στη Γαύδο, αν και φαίνονται κατ' αρχάς ως παράδοξο, εδράζονται στα τέχνεργα που βρέθηκαν με τα τυπολογικά χαρακτηριστικά που έχουν οι χειροπελέκεις.
Συγκεκριμένα, ο υπο-καρδιόσχημος χειροπέλεκυς από τοπικό ραδόχρωμο ασβεστόλιθο, που βρέθηκε στην παραλία του Σαρακήνικου, διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα εργαλείου των εξελιγμένων Αχελαίων λιθοτεχνιών. Η χρονολόγησή του μπορεί να γίνει προς το τέλος της ύστερης Κατώτερης Παλαιολιθικής περιόδου από το 200000-120000, χωρίς να αποκλείεται όμως μια πολύ πρωιμότερη χρονολόγησή του έως και 700.000 χρόνια πριν.
Η χρήση του ασβεστόλιθου σχετίζεται σε αντίστοιχες λιθοτεχνίες της βόρειας αφρικανικής ακτής, ενώ το σχήμα του εργαλείου παραπέμπει σε -σύγχρονες των αφρικανικών- ελλαδικές και ευρωπαϊκές λιθοτεχνίες. Σχετικές μελέτες και παρατηρήσεις έχει πραγματοποιήσει ο Χ. Ματζάνας. Η αλλοιωμένη αρχική κατάσταση του εν λόγω αντικειμένου συμβαδίζει με την πρώιμη χρονολόγησή του.
Νεότερες παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο ίδιο εργαλείο, ανανεώνοντας τις κόψεις του πλευρικού ξυστήρα, καθώς και εντοπισμένες φθορές του από μεταγενέστερη χρήση, δίνουν στο εργαλείο τον χαρακτήρα «παλιμψήστου».
Εντοπίστηκε ένας ακέραιος χειροπέλεκυς-κοπέας με μερική απολάξευση της ίδιας όψης σε κροκάλα πλουτώνιου, ενδεχόμενα γρανοδιορίτη, κοντά στη θέση Κοπανέλο. Επίσης βρέθηκε μεγάλος δισκοειδής πυρήνας με κεντροφερείς αποσπάσεις κυρίως στη μια όψη, που έχει διαμορφωθεί από κατάτμηση κροκάλας αδρόκοκκου ψαμμίτη».
Η καθηγήτρια, αναφερόμενη στον Άγιο Παύλο και τη σημασία του, δηλώνει: «Τα μεγαλύτερα σύνολα των πρωιμότερων φάσεων της Παλαιολιθικής προέρχονται από τον Άγιο Παύλο, που είχε μάλλον κυρίως εργαστηριακό χαρακτήρα πρωτογενούς κατεργασίας της πρώτης ύλης. Τα εν λόγω τέχνεργα με βάση την τυπολογία του υλικού κατασκευής και της κατάστασης της επιφάνειάς τους κατατάσσονται σε πέντε ομάδες που φαίνεται να αντιστοιχούν σε διακριτές χρονολογικές περιόδους και συγκροτούν μια προκαταρκτική περιοδολόγηση των εργαλειοτεχνειών της Γαύδου.
Στα τέχνεργα της δεύτερης ομάδας κατατάσσονται αντικείμενα που βρέθηκαν μεμονωμένα στον Κάβο, στα Σιόπατα-Μπολέτες και στα Βατσιανά-Ελληνικά. Εδώ υπερισχύουν ποσοτικά τα προϊόντα κατάτμησης, υπάρχουν όμως και ορισμένα διαμορφωμένα εργαλεία πρώιμης τυπολογίας, λιάνιστρα και κάποια οδοντωτά. Όσον αφορά τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο διαφαίνεται πως στη Γαύδο υπάρχουν οι περισσότερες ενδείξεις θέσεων και εργαλείων. Η λιθοτεχνία Στα χαρακτηριστικά τέχνεργα της τρίτης ομάδας του Αγίου Παύλου κατά την Πρώιμη Μέση Παλαιολιθική περίοδο (120000-75000), που έχουν κιτρινόλευκη πατίνα -βρέθηκαν κυρίως στα Βατσιανά και στον Κάβο- περιλαμβάνονται ξυστήρες, οδοντωτά, αποκρούσματα Λεβαλλουά κ.λπ.
Η λιθοτεχνία αυτή μπορεί να τοποθετηθεί στην Πρωτο-Μουστέρια και να εγγραφεί σε μια πρώιμη έκφανση του τυπικού Μουστέριου του ευρύτερου ελλαδικού χώρου».
Η ίδια καθηγήτρια βεβαιώνει ότι στη Γαύδο υπάρχουν τέχνεργα της Υστερης Μέσης έως και την Πρώιμη Άνω Παλαιολιθική περίοδο, με χαρακτηριστικότερο εύρημα ένα «σύνθετο εργαλείο-πλευρικό ξυστήρα και οπέα από τον Άγιο Παύλο». Από την ίδια τοποθεσία προέρχονται τέχνεργα που έχουν δημιουργηθεί με τη χρήση χαλαζία. Πλήρως καλύπτεται και όλη η Άνω Παλαιολιθική περίοδος με ευρήματα λιγότερα, με σημαντικότερα τις αιχμές με στομωμένη ράχη. Τέλος, το χαρακτηριστικότερο στοιχείο της Τελικής Παλαιολιθικής περιόδου-Μεσολιθικής είναι η εισαγωγή του οψιανού από τη Μήλο γύρω στην ενδέκατη χιλιετία.*


thesecretrealtruth.blogspot

rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 16:55:29
Σχόλια: 0     Ετικέτα: παλαιολιθικη γαυδος     Ομάδα: Η Κληρονομιά μα...Εμφανίσεις: 266    
 Τί χειρόγραφαν αντέγραφαν οι μοναχοί?    Δημοσιεύτηκε από:

 

Τι χειρόγραφα αντέγραφαν οι καλόγεροι στα μοναστήρια;

Ποια ήσαν, αλήθεια, τα αντιγραφικά εργαστήρια, μέσα στα οποία οι Άγιοι-αντιγραφείς διέσωζαν την αρχαία ελληνική και βυζαντινή γραμματεία; Διαβάστε τι αποκαλύπτουμε μέσα στο βιβλίο μας: «Ο Κώδικας της Χαμένης Γνώσης»!..             ΕΙΝΑΙ γεγονός, ότι όλοι οι ειδικοί (1) συμφωνούν πώς έως μιαν ορισμένη εποχή, κυρίαρχη θέση για την ελληνική κοινωνία κατείχε το χειρόγραφο που εξυπηρετούσε ιδίως τις ανάγκες της εκκλησίας.
            Στα μεγάλα μοναστικά κέντρα στο Βυζάντιο λειτουργούσαν από παλιά εργαστήρια όπου μοναχοί αντιγραφείς δούλευαν αναπαράγοντας χειρόγραφα για τον εμπλουτισμό των βιβλιοθηκών. Η απασχόληση αυτή, μαζί με άλλες ασχολίες, πνευματικές, καλλιτεχνικές, χειρωνακτικές, συνιστούσε μέρος της μοναστικής ζωής μέσα στον κύκλο της καθημερινής εναλλαγής προσευχής και εργασίας. Με τον καιρό στα μοναστήρια συγκεντρώνονται και αντιγράφονται, εκτός από λειτουργικά και θεολογικά, επίσης χειρόγραφα κοσμικά. Ένα από τα πιο λαμπρά παραδείγματα, η μονή Στουδίου, που ήταν ένα μεγάλο κέντρο μιας σημαντικής μεταρρυθμιστικής, ασκητικής και πνευματικής κινήσεως, στην οποία ο Θεόδωρος Στουδίτης τον 9ο ήδη αιώνα είχε φροντίσει να συγκεντρώσει τέτοιας λογής κείμενα.
             Διαθέτοντας, λοιπόν, πείρα και εθισμό πολλοί βυζαντινοί λόγιοι βρέθηκαν αμέσως ύστερα από την Άλωση προετοιμασμένοι να ασκήσουν για βιοπορισμό το επάγγελμα του αντιγραφέα έξω από τη Βασιλεύουσα, σε άλλες ελληνικές περιοχές η σε δυτικές πόλεις. Δεν είναι συνεπώς παράδοξο ότι ο μεγαλύτερος αριθμός από κώδικες με κείμενα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων ανήκει στον 15ο και στον 16ο αιώνα, αφού είναι γνωστό πως τότε τα ελληνικά αντιγραφικά εργαστήρια στον ελληνικό χώρο (Κρήτη, Κύπρος) η σε πόλεις της Δύσης λειτούργησαν με εντατικό ρυθμό.
            Η δημιουργία αυτών των εργαστηρίων που είχε αρχίσει και πριν από την Άλωση, σχετίζεται άμεσα με τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές εξελίξεις στο Βυζάντιο

  • και, φυσικά, τις θρησκευτικές.

            Χωρίς αμφιβολία τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η αυτοκρατορία ιδίως τους τελευταίους δύο αιώνες πριν από την Άλωση ήσαν δυσεπίλυτα και ενώ η «εσωτερική κρίση» είχε αρχίσει στο Βυζάντιο πολύ προτού εμφανιστεί ο τουρκικός κίνδυνος, οι εσωτερικές αντιθέσεις, εμφύλιες διαμάχες και έριδες που οφείλονταν σε ποικίλες αφορμές συνταράζανε το κράτος.
           Παρά ταύτα, στα ίδια χρόνια, παρατηρείται μια χωρίς προηγούμενο άνθηση της πνευματικής ζωής• η «τελευταία βυζαντινή αναγέννηση» δεν είναι απλό σχήμα λόγου -αντιστοιχεί σε μια πραγματικότητα, και μάλιστα πολύ απτή. ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΙΑ ΓΑΡ...

           Εξυπακούεται ότι δεν θα αναφερθούν εδώ οι αιτίες που την προκάλεσαν

  • φθάνει να σημειωθεί η αισθητή στροφή προς την ελληνική παιδεία που επακολούθησε τη φραγκική κατάκτηση προς τον ελληνικό πολιτισμό, που τον καλλιέργησαν τα ελληνικά, στη σύσταση τους, κράτη που δημιουργήθηκαν όταν η αυτοκρατορία υπέκυψε στους Φράγκους. Έκτοτε ο ελληνικός πολιτισμός διέπει τη ζωή της αυτοκρατορίας, που ξαναβρίσκει η απλώς βρίσκει μέσα από μακραίωνες αναζητήσεις την ελληνικότητα της την ώρα που είναι πια πολύ κοντά στην οριστική κατάρρευση.

          Αληθές είναι ότι μέσα απ' αυτό το πλέγμα θα πρέπει ίσως να θεωρούνται τα διάφορα κριτήρια που δέσποσαν κατά καιρούς για τη διάσωση της αυτοκρατορίας και οι διάφορες λύσεις που εναγώνια αναζητήθηκαν από μια εποχή κι υστέρα για να αποφευχθεί το τέλος. Γιατί κοντά στην σταθερή πορεία της αυτοκρατορίας σ' ένα εθνικό ελληνικό κράτος έτσι που εμφανίζεται στην εποχή των Παλαιολόγων, η ιδέα της βυζαντινής αυτοκρατορίας και η ιδέα της ορθοδοξίας εξακολουθούν να αποτελούν κυριαρχικές έννοιες.
         Μη λησμονήσουμε να πούμε, ότι στους αιώνες πριν από την Άλωση και έπειτα απ' αυτήν το σχήμα αυτό κυριαρχούσε αποτελώντας την υποδομή πάνω στην οποία στηρίχθηκε, με όλες τις θεμιτές η όχι αποκλίσεις, η κατά καιρούς εθνική ιδεολογία. Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι στάσεις και συμπεριφορές μπορούν να ερμηνευθούν ασφαλέστερα ώστε να διαγραφούν με μεγαλύτερη σιγουριά οι γραμμές που τις κατηύθυναν και τις επέβαλαν. Έτσι το θρησκευτικό πρόβλημα, η καλύτερα το πρόβλημα της ορθοδοξίας, καθόρισε τις τύχες της αυτοκρατορίας, καθώς προκρίθηκε εν τέλει η λύση η αντίθετη στην ένωση των εκκλησιών. Και η τύχη του Βυζαντίου αποφασίστηκε με γνώμονα το ορθόδοξο πλήρωμα, τουλάχιστον στο θεωρητικό πεδίο αφού στο πολιτικό και στο στρατιωτικό είχε κριθεί από πολύ πριν. Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΔΥΣΗΣ            Αναμφισβήτητα, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ειδικοί (2), η προσέγγιση με τη Δύση στάθηκε εμπειρία οδυνηρή για τη βυζαντινή αυτοκρατορία-άλλα και η Λυδία λίθος που πάνω της δοκιμάστηκαν τρόποι ζωής, πολλοί από τους θεσμούς με τους οποίους είχε για αιώνες λειτουργήσει: προβλήματα πολιτικά, οικονομικά και άλλα ανέκυψαν οξύτατα εξαιτίας της παρουσίας των Φράγκων στο χώρο της Ανατολής, ενώ άλλα έγιναν πλέον αισθητά μετά την αποχώρηση των Φράγκων, όταν η αυτοκρατορία -πιο σωστά, τα λείψανα της- στην προσπάθεια να ανασυντάξει τις δυνάμεις της χρειάστηκε να κάνει τις επιλογές της.14 Περιορισμένες κι αυτές, όπως περιορισμένες θα ήταν από δω και μπρος οι δυνατότητες της, συγκρινόμενες μάλιστα με όσα κατέγραφε κιόλας στο ενεργητικό της η «μισητή σχισματική Δύση». Η ορθοδοξία γίνεται για μια ακόμη φορά, για πολλούς, το σωσίβιο, παλαιό και ξεπερασμένο, από το όποιο αρπάχτηκαν με φανατική επιμονή πιστεύοντας πως θα μπορούσε να επενεργήσει ως φάρμακα «αλεξίκακο» για να εξουδετερώσει τις δυτικές επιρροές.
           Τι γίνεται, λοιπόν, εδώ;
           Μέσα από αυτές τις αντιθέσεις θα χρειαστεί να ορίσουν και οι λόγιοι τις δικές τους προτεραιότητες, ενδεικτικές τις πιο πολλές φορές των θεωρητικών τους προβληματισμών.
           Κοντολογίς, κοντά στις βιοποριστικές ανάγκες που παίζουν ασφαλώς ρόλο καθοριστικό στις αποφάσεις, οι τελικές επιλογές θα γίνουν με γνώμονα ροπές και κλίσεις πνευματικές, στάσεις απέναντι στα καινούρια σχήματα, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, που διαγράφονται για τον άνθρωπο σε τούτη την εποχή.
           Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποφασίζουν να εγκατασταθούν σε περιοχές ελληνικές που βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία των δυτικών συνδυάζοντας μ' αυτό τον τρόπο την ελληνική τους υπόσταση και την επαφή με τον δυτικό κόσμο, ικανό να τους εξασφαλίσει το βιοπορισμό αλλά και τις απαιτήσεις παιδείας πλέον συγκροτημένης.
          Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν και οι άλλοι που «κόβουν τις γέφυρες», φεύγουν και εγκαθίστανται οριστικά στη Δύση, όπου θα εργαστούν και θα σταδιοδρομήσουν. Μισό Έλληνες, μισό Λατίνοι, εντούτοις είναι αυτοί που συχνά προώθησαν με τρόπο αποτελεσματικό τις ελληνικές σπουδές στη Δύση.
         Τέλος, μια άλλη μερίδα θα προκρίνει την παραμονή μέσα στην αυτοκρατορία, έστω και αν αυτή δεν υπάρχει πια, εξουθενωμένη από τη δύναμη και την ορμή του Τούρκου• ετούτοι θα συνεχίσουν την παράδοση και θα αποτελέσουν τον πυρήνα που από μέσα θα προσπαθήσει να επιτύχει την αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΣ           Λέγεται (3) ότι στις ενετοκρατούμενες περιοχές, στην Κρήτη, στην Κύπρο, ασκούν την τέχνη του αντιγραφέα πολλοί από τους λόγιους που εγκαταστάθηκαν εκεί φεύγοντας τον τουρκικό ζυγό. Καινούρια εργαστήρια ιδρύονται, που με τον καιρό αποκτούν φήμη καθώς συγκεντρώνουν γύρω τους αντιγραφείς καλούς και συστηματοποιούν την παραγωγή των χειρογράφων. Πολλοί ταξιδεύουν συχνά ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Ιταλία, στη Γαλλία και στην Ισπανία, ασχολούμενοι κοντά στ' άλλα και με το εμπόριο των κωδίκων. Πολύτιμα χειρόγραφα μεταφέρονται στη Δύση και προσφέρονται σε ηγεμόνες πρόθυμους να τα αγοράσουν για να πλουτίσουν τις προσωπικές τους συλλογές.
        Από τους ονομαστούς αντιγραφείς χειρογράφων στάθηκε ο Μιχαήλ Αποστόλης. Το εργαστήρι που είχε δημιουργήσει στην Κρήτη ήταν από τα πιο γνωστά. Κοντά του εργάστηκε μια ομάδα από λόγιους αντιγραφείς, που αργότερα αναγνωρίστηκαν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, στη Δύση για την επίδοση τους στα γράμματα και για την ενασχόληση τους με την τέχνη της τυπογραφίας. Ενωτικός, στην Κωνσταντινούπολη όπου ζούσε στα αμέσως πριν από την Άλωση χρόνια, αναμείχθηκε ενεργά στη διαμάχη που χώριζε τον πληθυσμό της Βασιλεύουσας και που έκρινε τελικά την τύχη της αυτοκρατορίας.
         Ωστόσο, η αιχμαλωσία του Μιχαήλ Αποστόλη από τους Τούρκους την εποχή της πολιορκίας, όσο κι αν ήταν σκληρή, δεν κράτησε πολύ. Φεύγοντας από την τουρκοπατημένη πατρίδα του ταξίδεψε στην Ιταλία προτού να εγκατασταθεί οριστικά στην Κρήτη. Προστατευόμενος του Βησσαρίωνα, θαυμαστής του Πλάτωνα και του Γεμιστού, άσκησε με επιτυχία, κοντά στις άλλες λόγιες ασχολίες του, την τέχνη του αντιγραφέα• από το εργαστήρι του προέρχονται πολλά χειρόγραφα της κλασικής γραμματείας που βρίσκονται σε δυτικές βιβλιοθήκες! ΣΥΜΒΙΩΣΗ Ή ΕΠΙΒΙΩΣΗ;        Θα πρέπει να πούμε εδώ ότι την εποχή της Αναγέννησης, όταν το βιβλίο είχε αρχίσει να αναπαράγεται με την καινούρια τεχνική της τυπογραφίας, δεν έχει πάψει να αναγνωρίζεται η σημασία των αντιγραφικών εργαστηρίων. Το χειρόγραφο εξακολουθούσε να αντιγράφεται και να κυκλοφορεί παράλληλα με το έντυπο βιβλίο, που δεν είχε βρει ακόμη τη δική του φυσιογνωμία και ήταν, στην εμφάνιση του, σχεδόν πανομοιότυπο με το χειρόγραφο.
       Σ' αυτές τις πρώτες δεκαετηρίδες, οι τυπογράφοι δεν πρωτοτυπούν, μιμούνται χωρίς να εισάγουν νεωτερισμούς. Σ' αυτήν άλλωστε την περίοδο των αρχετύπων εργάστηκαν στα τυπογραφικά εργαστήρια πολλοί από όσους είχαν ασκήσει ως τότε το επάγγελμα του αντιγραφέα και ήταν φυσικό να μένουν πιο κοντά σε τρόπους εργασίας τους οποίους είχαν εφαρμόσει, και μάλιστα με επιτυχία. Έπειτα, έπρεπε να λογαριάζουν και τις αντιδράσεις του κοινού, είτε αυτοί ήταν οι συλλογείς η οι απλοί χρήστες.
        Κατά τους ιστορικούς ερευνητές (4), οι περισσότεροι συλλέκτες άνηκαν σε περιβάλλοντα αριστοκρατικά και είχαν αξιώσεις που απέβλεπαν, περισσότερο από κάθε άλλο, στην άρτια και καλλιτεχνική εμφάνιση των βιβλίων με τα όποια θα κοσμούσαν τις συλλογές τους. Έπρεπε συνεπώς και οι τυπογράφοι να εναρμονίζουν προσεκτικά την καινούρια τεχνική με τις απαιτήσεις ενός κοινού εκλεπτυσμένου και απαιτητικού, όπως ήταν το περιορισμένο αριθμητικά άλλα υπολογίσιμο κοινό που, σ' αυτή την πρώιμη τουλάχιστον φάση, ενθάρρυνε και συντηρούσε την αναπαραγωγή των βιβλίων.
        Συνεπώς, η εμφάνιση της τυπογραφίας δεν προϋποθέτει και άμεση επανάσταση στην εμφάνιση του βιβλίου. Η διαδικασία για να αποδεσμευτεί το έντυπο από το αρχικό του πρότυπο, το χειρόγραφο βιβλίο, υπήρξε αρκετά μακρόχρονη.
        Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόλις στα μέσα του 16ου αιώνα, αφού είχαν κυλήσει κιόλας εκατό περίπου χρόνια από τη στιγμή που η καινούρια τέχνη αποτέλεσε μέρος της παραγωγής, το βιβλίο άρχισε να παρουσιάζεται με τη μορφή με την οποία ζει ως σήμερα (5).
        Αυτός και ο λόγος που η εξάρτηση από τα χειρόγραφα πρότυπα εξακολουθεί να παραμένει πολύ στενή τουλάχιστον στις πρώτες δεκαετηρίδες από την εμφάνιση της τυπογραφίας όταν το έντυπο κείμενο τείνει, όχι άπλα να αντιγράψει και να μεταφέρει ορισμένα στοιχεία της γραφής του χειρογράφου, άλλα την ίδια, αυτούσια. (6)
        Ο Βεργίκιος, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι ο δημιουργός μιας σειράς από σπάνια χειρόγραφα, εξαίσια για τη γραφή και για τις όμορφες απεικονίσεις που τα κοσμούν! Δίκαια λοιπόν το εργαστήριο του είχε τη φήμη του καλύτερου στη Γαλλία. Ο βασιλιάς άλλωστε, που ευνοούσε τη σπουδή της αρχαίας γραμματείας, είχε συμβάλει αποτελεσματικά στη διάσωση πολλών αρχαίων κωδίκων, άλλοτε αγοράζοντας για τη βασιλική συλλογή του άλλοτε παραγγέλλοντας την αντιγραφή τους.
       Λένε πώς όταν ο Νίκανδρος Νούκιος, πήγε στο Παρίσι, το 1546, είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το παλάτι του Fontainebleau, της «Καλλιρρόου Πηγής», όπως αποκαλεί το βασιλικό ανάκτορο όπου και η βασιλική βιβλιοθήκη. ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ!        Ευνόητο είναι ότι οι Έλληνες αντιγραφείς εκτός από τη Γαλλία και την Ιταλία δούλεψαν και σε άλλες δυτικές χώρες μέσα στον 16ο αιώνα.
        Στην Ισπανία, για παράδειγμα, ξεχώρισε για την εξαίρετη δεξιοσύνη του ο Νικόλαος De la Torre, «βασιλικός αντιγραφεύς» στη βιβλιοθήκη της Μονής De San Lorenzo el Real στο Escurial, από το 1573 και ως τα τέλη του αιώνα.
        Ένας άλλος Κρητικός, ο γιατρός Αντώνιος Καλοσυνάς, βοηθός για ένα διάστημα του εγκαταστημένου στη Μαδρίτη γνωστού κωδικογράφου Ανδρέα Δαρμαρίου, εργάστηκε στο Τολέδο γύρω από τα 1577, στα ίδια χρόνια που έζησε εκεί ο Γκρέκο.
       Το χειρόγραφο, εντούτοις εξακολουθούσε να αναπαράγεται και να κυκλοφορεί παράλληλα με το έντυπο βιβλίο, προορισμένο να στολίζει τις βασιλικές και ηγεμονικές βιβλιοθήκες, να ικανοποιεί με την τέχνη και την ομορφιά του το πάθος του απαιτητικού συλλέκτη.
        Βέβαια, τα εργαστήρια αντιγραφής ατόνησαν με τον καιρό όταν η τέχνη της τυπογραφίας καθιερώθηκε ως το μέσο για την αναπαραγωγή των κειμένων. Τα τυπωμένα βιβλία των ηγεμονικών συλλογών, πολλά από τα όποια τυπώνονταν σε ειδικά τραβήγματα χρησιμοποιώντας χαρτί πολυτελείας η και δέρμα, εξωραΐζονται και με τα πολυτελή δεσίματα, περίτεχνα στολισμένα σύμφωνα με το ιδιαίτερο γούστο της κάθε εποχής, άλλοτε δερμάτινα, άλλοτε καμωμένα από υφάσματα πολυτελή η από μέταλλα καλοδουλεμένα.!.. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1. Βλ. ««Το Ελληνικό Βιβλίο 1476-1830», Αθήνα 1986, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος..
1. Όπως παραπάνω.
2. Όπως παραπάνω
3. Όπως παραπάνω
4. Μια ακόμη ένδειξη για την επίδραση των αντιγραφικών εργαστηρίων στην τέχνη της τυπογραφίας -πάντα κατά τους μελετητές- βρίσκουμε στους τυπογραφικούς χαρακτήρες. Γύρω στα 1450, εποχή που μόλις γεννιόταν η τυπογραφία, στα χειρόγραφα χρησιμοποιούσαν διαφορετικούς τύπους γραφής ανάλογα με το είδος και τον προορισμό τους. Μια απ' αυτές, καθιερωμένη από τους ουμανιστές, θα αποτελέσει στο μέλλον τη φυσική, καθιερωμένη γραφή των έντυπων κειμένων, ενώ μια άλλη, που τη χρήσιμο- ποίησε το Βατικανό την ίδια περίπου εποχή, πλάγια αυτή, θα αποτελέσει τη βάση για τα στοιχεία που αργότερα ονομάστηκαν «ιταλικά». Ανάλογη στάθηκε η διαδικασία για τη χάραξη των πρώτων ελληνικών τυπογραφικών στοιχείων

  • το χειρόγραφο αποτέλεσε το πρότυπο για τη δημιουργία τους.

5. Κλασικό παράδειγμα οι ελληνικοί τυπογραφικοί χαρακτήρες του Άλδου, βασισμένοι στα ελληνικά χειρόγραφα. Επίσης του Γάλλου χαράκτη Garamont, τους όποιους φιλοτέχνησε έπειτα από παραγγελία του Φραγκίσκου Α': έμειναν στην ιστορία της τυπογραφίας με την επωνυμία «grecs du roi» και είναι πιστή απομίμηση, αντιγραφή θα ήταν ο σωστότερος προσδιορισμός, της γραφής του Άγγελου Βεργίκιου, ο οποίος, ως γνωστόν, ήταν ένας Κρητικός καλλιγράφος - αντιγραφέας υπεύθυνος στο βασιλικό εργαστήρι του Fontainebleau για την αντιγραφή κωδίκων που προορίζονταν να πλουτίσουν τη βασιλική βιβλιοθήκη, ο Βεργίκιος είναι ο δημιουργός μιας σειράς από σπάνια χειρόγραφα, εξαίσια για τη γραφή και για τις όμορφες απεικονίσεις που τα κοσμούν! Δίκαια λοιπόν το εργαστήριο του είχε τη φήμη του καλύτερου στη Γαλλία. Ο βασιλιάς άλλωστε, που ευνοούσε τη σπουδή της αρχαίας γραμματείας, είχε συμβάλει αποτελεσματικά στη διάσωση πολλών αρχαίων κωδίκων, άλλοτε αγοράζοντας για τη βασιλική συλλογή του άλλοτε παραγγέλλοντας την αντιγραφή τους.

rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 14:13:36
Σχόλια: 0     Ετικέτα: χειρογραφα, μοναχοι     Ομάδα: ΓενικάΕμφανίσεις: 228    
 Σφραγιδόλιθοι    Δημοσιεύτηκε από:

Οι σφραγιδόλιθοι, τα μικρά αυτά κομμάτια ανεκτίμητης αξίας της αρχαιότητας, οι οποίοι συχνά δένονταν σε δαχτυλίδια, έχουν απασχολήσει εδώ και δεκαετίες τους αρχαιολόγους. Οι λόγοι είναι απλοί όσο και σημαντικοί: Διασώζονται κατά χιλιάδες, ενώ η μοναδική αισθητική τους έχει αναγάγει πολλούς σε αριστουργήματα. 
   
Η συζήτηση μεταξύ ειδικών, πάντως, συνεχίζεται. Ίσως επειδή κάθε σφραγιδόλιθος είναι μοναδικός, αφού σκοπός του ήταν η εξασφάλιση του απαραβίαστου των

αντικειμένων, που σφράγιζε. Παράλληλα, πολλοί από αυτούς φοριόταν ως κόσμημα στο λαιμό, ή στο χέρι, ή χρησίμευαν ως φυλακτά, στα οποία απέδιδαν αποτρεπτικές ή και μαγικές ιδιότητες.

Έτσι, μία διάλεξη για τη συλλογή των νησιωτικών σφραγιδόλιθων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μπορεί να φαίνεται αρχικά ότι απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα θέμα ικανό να κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων.

 Νησιωτικοί σφραγιδόλιθοι 

Μία ομάδα σφραγιδόλιθων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου του 7ου και 6ου αι. π. Χ. παρουσιάστηκε τη Δευτέρα, στο πλαίσιο των διαλέξεων της Εταιρείας των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.


Οι σφραγιδόλιθοι αυτοί, γνωστοί ως «νησιωτικοί», οφείλουν το όνομά τους στον λόγιο περιηγητή και αρχαιολόγο Λουδοβίκο Ρος, ο οποίος ύστερα από ένα ταξίδι στη Μήλο, το 1843, περιγράφει στο βιβλίο του «Περιηγήσεις στα ελληνικά νησιά» τους σφραγιδόλιθους που είδε εκεί με παραστάσεις διαφόρων ζώων και απεικονίζει μερικούς από αυτούς. 

Στην ομιλία της η επίτιμη έφορος αρχαιοτήτων, Ελισάβετ Στασινοπούλου, «έδωσε» τη «διαδρομή» και τους συμβολισμούς των σφραγιδόλιθων.

Οι νησιωτικοί σφραγιδόλιθοι κεντρίζουν το ενδιαφέρον των περιηγητών και ερευνητών του 19ου αιώνα, σε σημείο πολλοί να δημιουργήσουν συλλογές που αργότερα παραδίδουν ή πωλούν στα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης. Τόπος κατασκευής τους θεωρείται η Μήλος, αφού οι περισσότεροι έχουν ως προέλευση την κάπως ασαφή ένδειξη «από Μήλο». 

Τα σχήματα και τα θέματα των νησιωτικών σφραγιδόλιθων θυμίζουν πολύ εκείνα της εποχής του Χαλκού, μια ομοιότητα που έκανε τους πρώτους αρχαιολόγους να τους θεωρήσουν προϊστορικούς. Πιθανόν, η ομοιότητα αυτή να οφείλεται στην ανεύρεση προϊστορικών σφραγιδόλιθων κατά τον 7ο αιώνα π. Χ. από τους νησιώτες τεχνίτες στη Μήλο ή στα γύρω νησιά, όπου υπήρχαν προϊστορικά κατάλοιπα. Τους σφραγιδόλιθους αυτούς αντέγραψαν ως προς το σχήμα και το θέμα.

Οι περισσότεροι είναι αμυγδαλόσχημοι και φακόσχημοι, χωρίς να λείπουν και άλλα σχήματα, όπως οι πρισματικές και οι δισκοειδείς σφραγίδες, οι σκαραβαίοι ψευδοσκαραβαίοι κ.λ.π. Έχουν βρεθεί σε διάφορα χρώματα, όπως πράσινο, καστανό, τεφρό, λευκό και είναι σμιλεμένοι σε στεατίτη.


Ο μαλακός αυτός λίθος επέτρεπε την κατεργασία του με απλές μεταλλικές λεπίδες ή κοπίδια με μύτες διαφόρων σχημάτων αντί του τροχού και του τρυπανιού, που χρησιμοποιούσαν οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι, αλλά και όσοι σφραγιδογλύφες, στους αιώνες που ακολούθησαν, δούλευαν ημιπολύτιμους σκληρούς λίθους. 

Είναι πάντα διάτρητοι για να φοριούνται, περασμένοι σε κορδόνι, στο λαιμό ή τον καρπό ή και για να δεθούν σε δαχτυλίδι. Καθώς κανένας σχεδόν νησιωτικός σφραγιδόλιθος δεν έχει βρεθεί με άλλα ευρήματα, η χρονολόγησή τους γίνεται συγκρίνοντας τον τρόπο επεξεργασίας τους, καθώς και τεχνοτροπικά στοιχεία στη σύγχρονή τους κεραμική και μικροτεχνία.

Το θεματολόγιο θυμίζει κυρίως αυτό των προϊστορικών και περιλαμβάνει παραστάσεις ζώων και τεράτων, όπως είναι τα λιοντάρια, τα άλογα (συνήθως φτερωτά), τα ελάφια, οι αίγαγροι, οι ταύροι, τα δελφίνια, πουλιά που πετούν, οι σκορπιοί, οι σφίγγες και οι χίμαιρες, σε ρυθμικές συνθέσεις. 

Επίσης, δεν λείπουν τα μυθολογικά θέματα, όπως η αυτοκτονία του Αίαντα, ο Προμηθέας, ο Μινώταυρος και ο Κένταυρος, που απεικονίζονται σε στάσεις οι οποίες δείχνουν συνήθως κίνηση, καταλαμβάνουν όλη τη σφραγιστική επιφάνεια, στους δε πρωιμότερους, όπου υπάρχει κενό, χαράσσονται παραπληρωματικά κοσμήματα. 


Προϊστορικοί σφραγιδόλιθοι

Οι σφραγιδόλιθοι, οι πολύ μικρές εγχάρακτες πέτρες, που έφεραν συνήθως έγγλυφες και σπανιότερα ανάγλυφες παραστάσεις, κατασκευάζονταν από πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους, όπως ίασπις, αχάτης, σάρδιο, κορναλίνη, αμέθυστος, αλλά και σκληρά υλικά, όπως ορεία κρύσταλλος, κεχριμπάρι, ελεφαντόδοντο, lapis lazuli, καθώς και φθηνότερα υλικά, π.χ. οφίτης, στεατίτης και υαλόμαζα.

Χρησιμοποιούνταν στην Αίγυπτο, στη Βαβυλωνία και στην Ασσυρία από την 4η χιλιετία, καθώς και στην προϊστορική Ελλάδα κατά τη μινωική και μυκηναϊκή εποχή (2400 π.Χ. έως αρχές 12ου αι. π.Χ.), όπου και έχουμε εξαιρετικά δείγματα σφραγιδογλυφίας.

Οι κρητικομυκηναϊκοί σφραγιδόλιθοι εμφανίζονται σε πολλά διαφορετικά σχήματα: κωνικοί, κυλινδρικοί, ορθογώνιοι, κομβιόχημοι, δισκοειδείς, φακοειδές, αμυγδαλοειδείς κ.α. Συνήθως είχαν μια διαμπερή οπή ώστε να μπορούν να αναρτώνται με νήμα στο λαιμό ή στον καρπό του ιδιοκτήτη τους, ενώ συχνά δένονταν σε δαχτυλίδια.

Τα θέματα που με μαεστρία χαράσσονταν στην επιφάνεια των λίθων ήταν ποικίλα και συχνά εντυπωσιακά: ζώα, φανταστικά και μη, όπως γρύπες, δαίμονες, λιοντάρια, αίγαγροι και ταύροι, τελετουργικές σκηνές και αγώνες με ανθρώπινες μορφές (π.χ. ταυροκαθάψια), σκηνές πάλης, αφηρημένα γεωμετρικά σχέδια, ιπτάμενα πτηνά, ψάρια, χταπόδια, προσωπεία. 

Παρά τη μεγάλη ακμή της κατά την εποχή του Χαλκού, η τέχνη της σφραγιδογλυφίας σχεδόν εξαφανίστηκε γύρω στα 1200 π.X. με την κατάρρευση των μυκηναϊκών κέντρων. Επανέκαμψε στην κυρίως Ελλάδα από τον 9ο αι. π.X. για να γνωρίσει πραγματική άνθιση μετά τα μέσα του 6ου αι. π.Χ. Περίπου τότε που εμφανίστηκαν και οι νησιωτικοί σφραγιδόλιθοι.


Τεχνίτες και εργαλεία

Αρχικά η χάραξη των λίθων γινόταν με ελεύθερο χέρι και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες ήταν απλά. Χάλκινα μαχαίρια, λεπίδες οψιανού, πριόνια, συμπαγή τρυπάνια για το άνοιγμα της οπής ανάρτησης, ελαφρόπετρες για το γυάλισμα των επιφανειών αρκούσαν για να κατασκευαστούν οι σφραγίδες των πρώτων μινωικών χρόνων, που ήταν κυρίως φτιαγμένες από στεατίτη, οφείτη και ελεφαντόδοντο. 

Παρά τα πενιχρά μέσα των σφραγιδογλύφων της εποχής, υπάρχουν πολλά αξιόλογα δείγματα σφραγίδων, κυρίως ελεφάντινων, όπου κυριαρχούν οι απεικονίσεις ζώων, πουλιών και φυτών. Σιγά-σιγά, άρχισαν οι πειραματισμοί και με πιο σκληρές πέτρες, όπως ο χαλαζίας, το σκάλισμα του οποίου απαιτούσε καινούργια εργαλεία. 

Έτσι, άρχισαν να χρησιμοποιούνται τρυπάνια, τα οποία γυρνούσαν με τη βοήθεια σχοινιού ή δοξαριού. Σύμφωνα με σωζόμενες αναπαραστάσεις που δείχνουν τον τρόπο λειτουργίας των εργαλείων αυτών, ο τεχνίτης χειριζόταν το τρυπάνι με την παλινδρομική κίνηση του δοξαριού, την ίδια στιγμή που η σφραγίδα ήταν καλά στερεωμένη.

Δύο ακόμη εργαλεία βοήθησαν ώστε να χαραχτούν περίτεχνα οι νέες επιφάνειες. Ο τροχός, ο οποίος σε αντίθεση με τα τρυπάνια σκάλιζε κυρίως ευθύγραμμα μοτίβα και ο διαβήτης, που καθόριζε το σχήμα των φακοειδών και αμυγδαλοειδών σφραγίδων.

Διάσημοι σφραγιδόλιθοι 

Η τέχνη της χάραξης των λίθων έχει δώσει μοναδικά έργα. Ένα παράδειγμα, ίσως το πιο διάσημο, είναι το σφραγιστικό δακτυλίδι από τον «Θησαυρό της Τίρυνθας», που αποκαλύφθηκε στην Ακρόπολη το 1915 στα θεμέλια μυκηναϊκής οικίας και το οποίο συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της μυκηναϊκής σφραγιδογλυφίας. 

Ανήκει στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (15ος αι. π.Χ.) και είναι το μεγαλύτερο δείγμα της εποχής του, με έγγλυφη παράσταση και ανάγλυφες διακοσμήσεις. Στα αριστερά εμφανίζεται μια γυναικεία θεότητα καθισμένη σε θρόνο η οποία με το δεξί της χέρι υψώνει κάποιο αγγείο ή κύπελλο, ενώ προς το μέρος της πλησιάζουν τέσσερις λεοντοκέφαλοι δαίμονες που κρατούν αγγεία (πρόχους) για σπονδές. 

Ο θρησκευτικός χαρακτήρας της παράστασης συμπληρώνεται από ένα πτηνό, πιθανότατα αετό, έναν κιονίσκο με θυμιατήριο και τον ουρανό που είναι στολισμένος με τον τροχό του ήλιου και τη σελήνη.

Μια άλλη σφραγίδα, γνωστή με τον τίτλο «Δεσπότης Θηρών» (1420-1400 π.Χ.) και η οποία βρέθηκε στον επονομαζόμενο «Τάφο του Γενάρχη» στα Χανιά, ξεχωρίζει με τη δύναμη της θεματολογίας της. Στην έγγλυφη παράστασή της δεσπόζει η μορφή ενός όρθιου άνδρα ο οποίος στέκεται πάνω από μια πόλη με πολυώροφα κτίσματα, μια ακόμα απόδειξη της ύπαρξης πολυώροφων μινωικών κτισμάτων.


Φυλακτά και μαγικοί σφραγιδόλιθοι

Άγνωστες θεότητες, δαίμονες, περίεργα ονόματα και σύμβολα είναι μερικά από τα θέματα που χαράσσονταν στους σφραγιδόλιθους στους οποίους απέδιδαν μαγικές ιδιότητες. Πρωτοεμφανίστηκαν τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αν και δαχτυλίδια με χαρακτήρα 'φυλακτού' χρησιμοποιούνταν ήδη από την προϊστορική εποχή.

Οι αποτρεπτικές ιδιότητες των 'μαγικών' φυλακτών δεν είχαν να κάνουν μόνο με τα θέματα που απεικόνιζαν αλλά και με τα υλικά. Για παράδειγμα, ο χρυσός, ο άργυρος και ο αιματίτης θεωρούνταν ιδιαίτερα μαγικά υλικά, κυρίως λόγω της αντιστοιχίας των χρωμάτων τους με τον ήλιο ο πρώτος και με το αίμα ο άργυρος (που κοκκινίζει όταν σκουριάζει) και ο αιματίτης. 

Το μολύβι, που θεωρείται άφθαρτο υλικό, χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή νεκρικών φυλακτών, ενώ κάποιοι λίθοι θεωρούνταν ότι θεράπευαν πληγές, πόνους και αρρώστιες. Μεγάλοι γιατροί της ύστερης αρχαιότητας, όπως ο Γαληνός και ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, χρησιμοποιούσαν φυλακτά και ημιπολύτιμους λίθους για να θεραπεύσουν ορισμένες αρρώστιες. 

Για παράδειγμα, ο Γαληνός αναφέρει ότι ένας σφραγιδόλιθος από πράσινο ίασπι πάνω στον οποίο είχε σμιλευτεί ένα φίδι με κεφάλι λιονταριού που έφερε ακτινωτό στέμμα θα βοηθούσε στη θεραπεία της δυσπεψίας και του στομαχόπονου.
της Ελένης Μάρκου

rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 13:52:11
Σχόλια: 0     Ετικέτα: σφραγιδολιθοι     Ομάδα: Πολλά Διαφορετι...Εμφανίσεις: 378    
 Ελληνικό Περίπτερο    Δημοσιεύτηκε από:

Η κοινωνική ιστορία ενός ελληνικού φαινομένου, του περιπτέρου, που χαρακτηρίζει τις πόλεις και γύρω από το οποίο οργανώνεται η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων
Οταν ο συγγραφέας και σκιτσογράφος Μίνως Αργυράκης επέστρεψε το 1956 από την Ευρώπη στην Αθήνα έγραψε στην εφημερίδα «Εμπρός» ότι «η μοντέρνα Αθήνα είναι μια Βαβέλ από λιμουζίνες, στραβοβαλμένα κτίρια, περίπτερα και τουρίστες». Η εικόνα δεν έχει.....
αλλάξει πολύ. Ακόμη και σήμερα η Αθήνα χαρακτηρίζεται από την πληθώρα των περιπτέρων της ενώ παραμένουν τα στραβοβαλμένα κτίριά της. Μόνο οι τουρίστες είναι λίγοι και οι λιμουζίνες έχουν αντικατασταθεί από Καγέν, ΒΜW και φυσικά πολλά ταξί. Αλλά είναι δύσκολο για τον κάτοικο της πόλης, κυρίως της μεγάλης πόλης, να φανταστεί τη ζωή του χωρίς περίπτερα.

Από την καπνοσακούλα στα πούρα
Τα πρώτα περίπτερα ήταν μαγαζάκια που πουλούσαν καπνό και καπνοσακούλες. Μετά τη δε καετία του 1860, με τη ζήτηση του καπνού να αυξάνεται, τα μικρά ευκαιριακά καπνοπωλεία εξελίσσονται σε οργανωμένα μαγαζιά. Χάρμα οφθαλμών οι όμορφες προσεγμένες βιτρίνες τους διαφημίζουν ποικιλίες καπνού, σιγαρόχαρτων, τουμπεκίων, πούρων, σιγαρέττων. Παράλληλα στα περίπτερα πωλούνται διάφορα αντικείμενα συνοδευτικά του καπνίσματος, όπως καπνοσακούλες, σιγαροθήκες και πίπες τσιγάρων, που σκαρφαλώνουν και αυτά στις φωταγωγημένες προθήκες.
«Αφίκετο εκ Σπετσών την παρελθούσαν Πέμπτην ο κ. Σπύρος Μερκούρης. Εξεδόθη το 24ον τεύχος του φιλολογικού περιοδικού "Ιρις" Αθηνών περιέχον πλην της φιλολογικής ύλης και μιαν επιστολήν του κ. Παλαμά. Τα λαμπρόν αυτό περιοδικό θα πωλήται από αύριον αντί 25 λεπτών εις τα περίπτερα των πλατειών Συντάγματος και Ομόνοιας». Με αυτό τον άκρως γλαφυρό και παραστατικό τρόπο στα μέσα του 1889 η εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» γνωστοποιούσε τη δημιουργία των πρώτων περιπτέρων στην Αθήνα σε μια ταραγμένη για πολλούς λόγους εποχή.

Ανάπηροι πολέμων
Τα περίπτερα από τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα τα διαχειρίζονταν ανάπηροι πολέμων. Τον Σεπτέμβριο του 1922 το υπουργείο Περιθάλψεως κατέθεσε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο και κατά τους νόμους 254 και 1960, οι οποίοι αναφέρονται στα ήδη ανεγερθέντα περίπτερα αλλά και σε αυτά που πρόκειται να ανεγερθούν στο μέλλον, αυτά θα παραχωρούνται προς αποκλειστική χρήση στην Πανελλήνιον Ενωσιν Τραυματιών Πολέμου 1912-1921.
Η παραχώρηση περιπτέρου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, είναι προσωπική και μόνο υπόθεση. Δεν επιτρέπεται να πωληθεί, να μεταβιβαστεί, να μπει σε καθεστώς υποθήκης, να υπομισθωθεί. Επίσης επιτρέπεται συνεταιρισμός μόνο μεταξύ δύο εταίρων και με την άδεια μόνο του υπουργείου. Σε περίπτωση θανάτου του κατόχου η χρήση και εκμετάλλευση του περι πτέρου μεταβιβάζεται αυτόματα στη γυναίκα και στα παιδιά του αναπήρου-τραυματία και αργότερα περιέρχεται και πάλι στον έλεγχο της Ενωσης. Το ποσό μισθώσεως ξεκινούσε από τις 20 δραχμές και έφτανε ως τις 250 δραχμές.
Τα όποια χρήματα εισπραχθούν «θα διατεθούν υπέρ της δημιουργίας ειδικού ταμείου προικοδοτήσεως θυγατέρων και τραυματιών πολέμου». Μη μας παραξενεύει που υπήρχε τέτοια ευαισθησία με τους αναπήρους. Είχαν μεσολαβήσει οι πόλεμοι του ΄12-΄13 και λίγο μετά η Μικρασιατική Καταστροφή, με αποτέλεσμα τραυματίες και ανάπηροι να γεμίζουν τους αθηναϊκούς δρόμους ζητώντας ελεημοσύνη και βοήθεια ενώ το κράτος αδυνατούσε να μεριμνήσει γι΄ αυτούς.

Τρεις εκδόσεις την ημέρα
Αυτή την εποχή άρχισαν να πωλούνται στα περίπτερα και οι εφημερίδες. Οι εφημερίδες για την Ελλάδα της εποχής εκείνης αποτελούσαν είδος πρώτης ανάγκης. Λόγω της σημασίας των ειδήσεων και της έλλειψης άλλων μέσων κυκλοφορούσαν σε τρεις εκδόσεις την ημέρα. Τα νέα στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν δυσάρεστα, γεγονός που τις καθιστούσε αναγκαίο «κακό» της καθημερινότητας. Το επόμενο προϊόν που μπορούσαν να πωλούν τα περίπτερα ήταν τα τσιγάρα. Στην αρχή τα περίπτερα πωλούσαν ξεχωριστά τα τσιγάρα και ξεχωριστά τον καπνό. Αργότερα όμως οι καπνοβιομηχανίες άρχισαν να πωλούν έτοιμα τσιγάρα με ή χωρίς φίλτρο.
Ταυτόχρονα άλλαξε και η κατάσταση στο θέμα της κατασκευής των περιπτέρων. Το περίπτερο έγινε ομοιόμορφο, ομοιόχρωμο και με τις ίδιες διαστάσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα (1,30Χ1,50 μ.), με εξωτερικά ρολά ασφαλείας και ψυγεία για αναψυκτικά. Τα περίπτερα τοποθετήθηκαν στα πεζοδρόμια, στις πλατείες, στα άλση των πόλεων και των χωριών. Τα τετραγωνικά όπου τοποθετούνταν τα περίπτερα προσδιορίζονταν από τις τοπικές αρχές με την προϋπόθεση ότι δεν παρεμπόδιζαν την κίνηση πεζών και τροχοφόρων.

Τα πρώτα χρόνια τις άδειες των περιπτέρων έδινε το υπουργείο Πρόνοιας, ενώ αργότερα η αρμοδιότητα αυτή πέρασε στις κατά τόπους νομαρχίες. Τα καινούργια περίπτερα κατασκευάζονταν με τη φροντίδα των δικαιούχων και αποτελούσαν αποκλειστικό περιουσιακό τους στοιχείο.
Τα ψυγεία πάγου
Αργότερα, γύρω στο 1940, στα περίπτερα εισήλθαν προς πώληση τα ζαχαρώδη και τα αναψυκτικά με τη βοήθεια των ψυγείων πάγου. Η κίνηση αυτή βοήθησε τις εγχώριες βιομηχανίες όπως η Ηβη να καταλάβουν με αναψυκτικά, πορτοκαλάδες, λεμονάδες και γκαζόζες έναν μεγάλο χώρο στην γκάμα των προϊόντων περιπτέρου.

Τα φυλλαράκια τσίκλας με γεύση δυόσμου, κανέλας, μέντας και Τutti Frutti αποτέλεσαν τα πρώτα δείγματα τσίκλας που μπήκαν στα περίπτερα. Ακολούθησαν οι σοκολάτες ΙΟΝ με εξαιρετικά γλαφυρή διαφήμιση: «Είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά σοκολάτα γάλακτος.Ξεχωρίζει από τις άλλες γιατί,χάρη στην ειδική επεξεργασία που εφαρμόζει η ΙΟΝ,διατηρεί ακέραια το φυσικό της χρώμα και τα θρεπτικά συστατικά της.Απολαμβάνετε κάθε κομμάτι της και είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά».
Σήμερα στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι λειτουργούν πάνω από 17.000 περίπτερα. Από αυτά τα 5.500 βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αθήνας και του Πειραιά, τα 1.500 στη Θεσσαλονίκη και τα υπόλοιπα 11.000 σε ολόκληρη την Ελλάδα, με έμφαση στους νομούς Ηρακλείου και Αχαΐας.

Τα σημερινά περίπτερα έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην παγκοσμιοποίηση, αν σκεφθούμε ότι μέσω των προπληρωμένων καρτών σταθερής, κινητής τηλεφωνίας και Ιnternet βοηθούν τους πελάτες τους να ανακαλύψουν και να εισέλθουν στη νέα εποχή, στον κόσμο της παγκόσμιας επικοινωνίας. Δεν είναι περίεργο που ένα μεγάλο τμήμα των πελατών τους είναι αλλοδαποί μετανάστες «αναγκάζοντας» τους ανθρώπους που δουλεύουν σήμερα στα περίπτερα να μαθαίνουν ξένες γλώσσες όπως τα αλβανικά και τα ρωσικά αλλά και γλώσσες που προέρχονται από την ασιατική και την αφρικανική ήπειρο. Πολλοί αλβανοί μετανάστες είναι πια ιδιοκτήτες περιπτέρων.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι το δέσιμο του αστού με το περίπτερο είναι τόσο μεγάλο που κάποιοι επιχειρηματίες προσπάθησαν να δημιουργήσουν αλυσίδες νέου τύπου περιπτέρων (mini market) στις γειτονιές της Αθήνας αλλά απέτυχαν καθώς δεν μπορούσαν να προσφέρουν την προσωπική σχέση του περιπτερά με τη γειτονιά και τους ανθρώπους της.

Το Μινιόν ήταν περίπτερο
Τ ο πρώτο περίπτερο με βιτρίνα το δημιούργησε ο Αγγελος Σεραφειμίδης, ένας νέος 25 χρόνων που φθάνει μετανάστης από την Αμερική με λίγα δολάρια στην τσέπη και θέλει να σταδιοδρομήσει στην Ελλάδα,στην Αθήνα. Νοικιάζει ένα περίπτερο και έχει τη φαεινή ιδέα να ανοίξει τα δύο πλαϊνά του περιπτέρου και να τα μετατρέψει σε βιτρίνες! Και αντί να πουλάει εφημερίδες,τσιγάρα και καραμέλες,εκθέτει στις δύο βιτρινούλες του μικρά είδη: στυλό, γυαλιά,είδη ξυρίσματος,είδη καπνιστού,σουγιάδες,ψαλίδια κτλ.Οι τιμές του χαμηλότερες απ΄ αυτές που προσέφεραν τα ειδικά καταστήματα,όπως ο Σταυρίτης κ.ά.Ο τρόπος παρουσίασης των ειδών του και η εξυπηρέτηση στον πελάτη προκαλούν την προσοχή του κόσμου.
Γρήγορα ο Σεραφειμίδης αναπτύσσει τις πωλήσεις και τις ποικιλίες του.Ο κόσμος σχολιάζει και μιλάει για το περίπτερό του,που ο ίδιος το έχει ονομάσει «Μινιόν».Ο Γιάννης Γεωργακάς ανακαλύπτει αυτόν τον δαιμόνιο νέο και γίνεται συνέταιρός του.Από αυτό το περίπτερο το 1934 ξεκίνησε η ιστορία του Μινιόν για να μετεξελιχθεί και από περίπτερο στα Χαυτεία να γίνει το 1945 το μεγάλο Μινιόν της οδού Πατησίων.

rolina Πασιθέη Pefki
1255 μέρες πριν 08.11.2010 13:32:02
Σχόλια: 0     Ετικέτα: περιπτερο     Ομάδα: ΓενικάΕμφανίσεις: 200    
 Η μυθική παράδοση της γενεαλογίας των Ελλήνων    Δημοσιεύτηκε από:


Eκ των Ησιόδειων έργων «Θεογονία» [σ. 116 - 514] & «Έργα και Ήμερες» [σ. 44 - 105] γνωρίζουμε ότι : ο Τιτάνας Ιαπετός[1], ο αδελφός του Ωκεανού, είναι υιός του Ουρανού και της Γαίας. Ο Ιαπετός έσμιξε με την «καλλίσφυρον» Ωκεανίδα Κλυμένη, ή με την Τιτανίδα Θέμιδα, και γεννήθηκε ο «ποικίλος αἰολόμητις» Τιτάνας Προμηθέας, ο Τιτάνας Επιμηθέας, ο Τιτάνας Άτλαντας κλπ. Ο Τιτάνας Άτλαντας - στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας - έσμιξε με την Ωκεανίδα Πλειόνη ή Πληιόνη ή Αίθρα, την κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, και γεννήθηκαν οι επτά Πλειάδες[2] : η Μαία, η Ταϋγέτη, η Ηλέκτρα, η Στερόπη (ή Αστερόπη), η Κελαινώ, η Αλκυόνη και η Μερόπη. Ο Τιτάνας Επιμηθέας έσμιξε με την Πανδώρα, την εκ γαίας και ύδατος πλασμένη από τον Ήφαιστο κατ' εντολή του Διός, και γεννήθηκε η θνητή Πύρρα. Ο Τιτάνας Προμηθέας έσμιξε με την Πλειάδα Κελαινώ [=μέλαινα] και γεννήθηκε ο Δευκαλίωνας. Ο Δίας ή ο Δευκαλίωνας έσμιξε με την Πύρρα και γεννήθηκε ο Έλλην - «γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι <ἔνιοι> λέγουσι» κατά τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο [Μυθολογική Βιβλιοθήκη, τόμος Α', 1.49.1].

<τετυγμένα> = κατεσκευασμένα. <τέτυκται> = γεγένηται. (βλ. Λεξικό Γρηγόριου Ναζιανζού).

<τετυγμένα> = σύνθετα, πεποιημένα. πεφροντισμένα. (βλ. Λεξικό Ησύχιου).

Το αυτό γεγονός, η γένεση του Έλληνα, μυθολογικά έλαβε χώρα, όπως μας λέγει ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος [Μυθολογική Βιβλιοθήκη, τόμος Α΄, 1.47. 1 - 4], μετά την καταστροφή του χάλκινου γένους[3] και ταυτόχρονα με την ακολουθούμενη εκ του Διός δημιουργία του ιερού γένους των Ηρώων[4] (που διήρκεσε οκτώ γενιές μέχρι τα Τρωικά), άλλωστε όπως λέγει ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος [Μυθολογική Βιβλιοθήκη, 1.50.1] ο Έλλην «ἀφ᾽ αὑτοῦ τοὺς καλουμένους Γραικοὺς προσηγόρευσεν Ἕλληνας».

Αλλά ας δούμε όλο τον μύθο που παραθέτει ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος [Μυθολογική Βιβλιοθήκη, Τόμος Α', 1.47.1 - 1.50.13] : «Επειδή ο Ζεύς θέλησε να εξαφανίσει το χάλκινο γένος, ο Δευκαλίωνας κατά προτροπή του Προμηθέα έφτιαξε μια λάρνακα και, αφού έβαλε μέσα τα αναγκαία, μπήκε κι αυτός μαζί με την Πύρα. Ο
Ζευς έριξε έχυσε από τον ουρανό πολύ υετό πλημυρίζοντας τα περισσότερα μέρη της Ελλάδος, έτσι ώστε διεφθάρησαν [πέθαναν] όλοι οι άνθρωποι, εκτός από λίγους, οι οποίοι κατέφυγαν στα κοντινά υψηλά όρη. Τότε χωρίστηκαν και τα όρη της Θεσσαλίας και πλημμύρισαν όλες οι περιοχές έξω από τον Ισθμό και την Πελοπόννησο. Ο Δευκαλίωνας όμως μέσα στην λάρνακα, παρασυρόμενος στην θάλασσα για εννέα ημέρες και νύκτες, έπιασε στον Παρνασσό κι εκεί, όταν σταμάτησε ο όμβρος, βγήκαν έξω και πρόσφεραν θυσία στον Φύξιο Ζευς. Ο Ζεύς, στέλνοντας του τον Ερμή, τον προέτρεψε να διαλέξει ότι θέλει. Κι αυτός διάλεξε να του γεννήσει ανθρώπους. Όπως του είπε λοιπόν ο Ζευς, έπαιρνε λίθους και τους πετούσε πάνω από το κεφάλι του. Όσοι πέταξε ο Δευκαλίωνας έγιναν άνδρες, όσοι έταξε η Πύρρα γυναίκες. Για αυτό και ονομάστηκαν λαοί μεταφορικά, από το λάας που είναι ο λίθος. Ο Δευκαλίωνας απέκτησε από την Πύρρα δυο υιούς, πρώτο τον Έλληνα, που όπως λένε κάποιοι, γεννήθηκε από τον Δία και δεύτερο τον Αμφικτύονα, που έγινε βασιλιάς στην Αττική μετά τον Κραναό, και μία θυγατέρα, την Πρωτογένεια, που από τον Δία γέννησε τον Αέθλιο. Από τον Έλληνα και τη νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκαν ο Δώρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός ονόμασε Έλληνες τους λεγόμενους Γραικούς και μοίρασε τη χώρα τα παιδιά του. Ο Ξούθος, που πήρε την Πελοπόννησο, απέκτησε από την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα, τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάστηκαν οι Αχαιοί και οι Ίωνες. Ο Δώρος έλαβε την περιοχή πέρα από την Πελοπόννησο και ονόμασε τους κατοίκους της με το όνομά του Δωριείς. Ο Αίολος, ως βασιλέας στην περιοχή της Θεσσαλίας, ονόμασε του κατοίκους της Αιολείς, παντρεύτηκε την Εναρέτη, κόρη του Δηίμαχου, και απέκτησε επτά γιούς, τον Κρηθέα, τον Σίσυφο, τον Αθάμαντα, τον Σαλμωνέα, τον Δηιόνα, τον Μάγνητα και τον Περιήρη, και πέντε κόρες, την Κανάκη, την Αλκυόνη, την Πεισιδίκη, την Καλύκη και την Περιμήδη.

"Έπεὶ δὲ ἀφανίσαι Ζεὺς τὸ χαλκοῦν ἠθέλησε γένος, ὑποθεμένου Προμηθέως Δευκαλίων τεκτηνάμενος λάρνακα, καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἐνθέμενος, εἰς ταύτην μετὰ Πύρρας εἰσέβη. Ζεὺς δὲ πολὺν ὑετὸν ἀπ᾽ οὐρανοῦ χέας τὰ πλεῖστα μέρη τῆς Ἑλλάδος κατέκλυσεν, ὥστε διαφθαρῆναι πάντας ἀνθρώπους, ὀλίγων χωρὶς οἳ συνέφυγον εἰς τὰ πλησίον ὑψηλὰ ὄρη. τότε δὲ καὶ τὰ κατὰ Θεσσαλίαν ὄρη διέστη, καὶ τὰ ἐκτὸς Ἰσθμοῦ καὶ Πελοποννήσου συνεχύθη πάντα. Δευκαλίων δὲ ἐν τῇ λάρνακι διὰ τῆς θαλάσσης φερόμενος <ἐφ᾽> ἡμέρας ἐννέα καὶ νύκτας <τὰς> ἴσας τῷ Παρνασῷ προσίσχει, κἀκεῖ τῶν ὄμβρων παῦλαν λαβόντων ἐκβὰς θύει Διὶ φυξίῳ. Ζεὺς δὲ πέμψας Ἑρμῆν πρὸς αὐτὸν ἐπέτρεψεν αἱρεῖσθαι ὅ τι βούλεται· ὁ δὲ αἱρεῖται ἀνθρώπους αὐτῷ γενέσθαι. καὶ Διὸς εἰπόντος ὑπὲρ κεφαλῆς ἔβαλλεν αἴρων λίθους, καὶ οὓς μὲν ἔβαλε Δευκαλίων, ἄνδρες ἐγένοντο, οὓς δὲ Πύρρα, γυναῖκες. ὅθεν καὶ λαοὶ μεταφορικῶς ὠνομάσθησαν ἀπὸ τοῦ λᾶας ὁ λίθος. γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι <ἔνιοι> λέγουσι, <δεύτερος δὲ> Ἀμφικτύων ὁ μετὰ Κραναὸν βασιλεύσας τῆς Ἀττικῆς, θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος. Ἕλληνος δὲ καὶ νύμφης Ὀρσηίδος Δῶρος Ξοῦθος Αἴολος. αὐτὸς μὲν οὖν ἀφ᾽ αὑτοῦ τοὺς καλουμένους Γραικοὺς προσηγόρευσεν Ἕλληνας, τοῖς δὲ παισὶν ἐμέρισε τὴν χώραν· καὶ Ξοῦθος μὲν λαβὼν τὴν Πελοπόννησον ἐκ Κρεούσης τῆς Ἐρεχθέως Ἀχαιὸν ἐγέννησε καὶ Ἴωνα, ἀφ᾽ ὧν Ἀχαιοὶ καὶ Ἴωνες καλοῦνται, Δῶρος δὲ τὴν πέραν χώραν Πελοποννήσου λαβὼν τοὺς κατοίκους ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Δωριεῖς ἐκάλεσεν, Αἴολος δὲ βασιλεύων τῶν περὶ τὴν Θεσσαλίαν τόπων τοὺς ἐνοικοῦντας Αἰολεῖς προσηγόρευσε, καὶ γήμας Ἐναρέτην τὴν Δηιμάχου παῖδας μὲν ἐγέννησεν ἑπτά, Κρηθέα Σίσυφον Ἀθάμαντα Σαλμωνέα Δηιόνα Μάγνητα Περι ήρην, θυγατέρας δὲ πέντε, Κανάκην Ἀλκυόνην Πεισι δίκην Καλύκην Περιμήδην".
Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα όμως, όπως λέγει ο Νόννος στα «Διονυσιακά, ραψωδία Στ', σ. 206 - 370», έγινε από τον «ὑέτιο Ζεύς» προς τιμήν του κατακερματισμένου εκ των Τιτάνων πρώτου Διονύσου, του υιού του με την Κόρη Περσεφόνη : του «Ζαγρέος εὐκεράοιο». Αλλά ας δούμε τι λέει ο Νόννος : «Ό πατήρ Ζεύς, τον τεμαχισμό του πρώτου Διονύσου αντιλαμβανόμενος από την αντανάκλαση της μορφής επάνω στο δόλιο κάτοπτρο, καταδίωξε με εκδικητικό πυρσό την μητέρα των Τιτάνων και του ομορφοκέρατου Ζαγρέα τους φονιάδες τους φυλάκισε κλείνοντας την πύλη του Ταρτάρου. ....Τότε ο βροχοφόρος Ζευς έφερε κατακλυσμό σε όλη την γαία, αφού πρώτα γέμισε τον πόλο με πυκνά νέφη. ....Οι υδρορροές που βάσταγαν το ύδωρ του 7-πορου αιθέρος άνοιξαν, καθώς ο Ζευς διέταξε βροχή. Του πολύφλοισβου κόλπου οι χαράδρες μούγκρισαν με ορμητικότερους χείμαρρους. Οι λίμνες, του Ωκεανού, οι αποσπασθέντες θυγατέρες, ξεχείλισαν. Οι κρουνοί εξακόντιζαν στον αέρα του Ωκεανού το επίπεδο ύδωρ, οι βράχοι ψιλόβρεχαν. ... Τότε ο Δευκαλίων πέρασε τα υψωμένα ύδατα ναυτίλος άφθαστος στων αιθέρων την ρότα. Μια Λάρνακα ήταν ο στόλος του που έπλεε σε δική της πορεία και μόνη της κινιόταν σαν αυτόματη, διασχίζοντας τα μανιασμένα ύδατα δίχως να βρίσκει λιμάνι.

"Ζεὺς δὲ πατήρ, προτέροιο δαϊζομένου Διονύσου γινώσκων σκιόεντα τύπον δολίοιο κατόπτρου, μητέρα Τιτήνων ἐλάσας ποινήτορι πυρσῷ Ζαγρέος εὐκεράοιο κατεκλήισε φονῆας Ταρταρίῳ πυλεῶνι· καὶ αἰθομένων ἀπὸ δένδρων θερμὰ βαρυνομένης ἐμαραίνετο βόστρυχα γαίης. ...καὶ τότε γαῖαν ἅπασαν ἐπέκλυσεν ὑέτιος Ζεὺς πυκνώσας νεφέεσσιν ὅλον πόλον,... ἑπταπόρου δὲ αἰθέρος ὑδατόεντες ἀνωίχθησαν ὀχῆες Ζηνὸς ἐπομβρήσαντος· ἐριφλοίσβοιο δὲ κόλπου κρουνοῖς πλειοτέροισιν ἐμυκήσαντο χαράδραι, ὑδρηλαὶ δὲ θύγατρες ἀποσπάδες Ὠκεανοῖο λίμναι ἐκουφίζοντο, καὶ ἠέρι νέρτερον ὕδωρ κρουνοὶ ἀκοντιστῆρες ἀνέβλυον † Ὠκεανοῖο καὶ σκοπιαὶ ῥαθάμιζον,... καὶ τότε Δευκαλίων περόων ὑψούμενον ὕδωρ ναυτίλος ἦν ἀκίχητος, ἔχων πλόον ἠεροφοίτην, καὶ στόλος αὐτοκέλευθος ἄτερ ποδός, ἄμμορος ὅρμου, λάρνακος αὐτοπόροιο κατέγραφε δύσνιφον ὕδωρ".

Κεφάλας Ευστάθιος [Ελλάς, 1/1/2009]


[1] Ο Ιαπετός, όπως λέγει ο Πρόκλος, στο «Υπόμνημα εις τα Ησιόδου Έργα και Ημέρες, 50», είναι νοητικός θεός, αίτιος πάσης της ιπτάμενης και ταχύτατης κίνησης του ουρανού. «παρὰ τὸ ἴεσθαι καὶ πέτεσθαι», δηλαδή από το ρήμα ορμώ και πετάω.

[2] Όπως εξηγεί ο Πρόκλος, στο «Υπόμνημα εις τα Ησιόδου Έργα και Ημέρες, 383 - 387», ο Άτλαντας σηκώνει τον ουρανό και ο ίδιος με μια συνοχή στηρίζει τους κίονες "που χωρίζουν την γαία και τον ουρανό", καθώς έχει λάβει δυνάμεις που διαχωρίζουν τον ουρανό και την γη, δυνάμεις λόγω των οποίων ο ουρανός μένει χωριστός από την γαία και περιστρέφεται στον παντοτινό χρόνο γύρω από την γαία, ενώ αυτή μένει σταθερή στο κέντρο και γεννά μητρικά όλα όσα γεννά πατρικά ο ουρανός. Γιατί αυτές τις δυνάμεις, οι οποίες διατηρούν απαρέγκλιτα τη διάκριση μεταξύ των δυο, τις αποκάλεσε «κίονες, που χωρίζουν γαία και ουρανό». Αυτό σημαίνει ότι ο ουρανός και η γαία μένουν αιώνια χωριστά το ένα από το άλλο και δεν αναμειγνύονται μεταξύ τους ποτέ. Ως τέκνα του Άτλαντα αναφέρονται οι Πλειάδες, που είναι επτά : η Μαία, η Ταϋγέτη, η Ηλέκτρα, η Στερόπη - Αστερόπη, η Κελαινώ, η Αλκυόνη και η Μερόπη. Όλες αυτές είναι δυνάμεις αρχαγγελικές, οι οποίες επιβαίνουν στους αρχαγγέλους των επτά σφαιρών, η Κελαινώ της σφαίρας του Κρόνου, η Στερόπη - Αστερόπη της σφαίρας του Δία, η Μερόπη της σφαίρας του Άρη, η Ηλέκτρα της σφαίρας του Ήλιου, η Αλκυόνη της σφαίρας της Αφροδίτης, η Μαία της σφαίρας του Ερμή και η Ταϋγέτη της σφαίρας της Σελήνης. Αυτή η ενιαία σύνταξη των επτά σφαιρών έχει τοποθετηθεί μέσα στους απλανείς ως «ἄγαλμα ἐνουράνιον» το οποίο ονομάζουμε Πλειάδα και είναι άστρο εμφανές. Το άστρο αυτό είναι «κατεστηριγμένον» εντός του αστερισμού του Ταύρου και κατά τις ανατολές και τις δύσεις του προκαλεί πάμπολλη μεταβολή στην ατμόσφαιρα.

[3] Το Χάλκινο γένος, που είναι το τρίτο στην σειρά, αναλογεί, μας λέγει ο Πρόκλος στο «Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα, τόμος Β' [συνέχεια], 76. 10 - 16», στην άλογη και φανταστική ύπαρξη, διότι και η φανταστική εντύπωση είναι νους που μορφοποιεί, όχι όμως καθαρός, όπως ακριβώς και ο χαλκός που δίνει την εντύπωση πως έχει το χρώμα του χρυσού, περιέχει όμως άφθονο το γήινο στοιχείο, παρόμοιο και συγγενικό προς τα στερεά και αισθητά. Το χάλκινο γένος, και για τον Ησίοδο εξάλλου, σταθεροποιεί το οικείο του είδους ζωής ακριβώς στη σύμφωνη με τον Λόγο ενέργεια και μόνο, την οποία δηλώνει συμβολικά ο χαλκός, κατά τον ποιητή, ο οποίος λέγει ότι εκείνοι που τοποθετήθηκαν στο γένος τούτο από τον Δία πραγματοποιούν όλες τις τεχνικές τους δραστηριότητες και όλες τις πολεμικές τους ενέργειες χρησιμοποιώντας τον χαλκό.

[4] Το γένος των ημιθέων, μας λέγει ο Πρόκλος στο «Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα, τόμος Β' [συνέχεια], 76.23 - 77.4», που είναι το τέταρτο στην σειρά, στρέφει τον Λόγο συνολικά προς την κατ' ενέργεια [πρακτική] ζωή, ενώ λαμβάνει επίσης λόγω του πάθους, και κάποια άλογη κίνηση και ορμή κατά τις πράξεις, επιδιδόμενο έτσι σε αυτές με περισσότερη προθυμία. Για αυτό επομένως και ο ποιητής δεν παραχώρησε στο γένος τούτο κάποιο ιδιαίτερο μέταλλο με τη σκέψη ότι έχει τους χαρακτήρες του πριν και του μετά από αυτό γένους, όντας πραγματικά γένος ημιθέων, διότι με τον Λόγο, στον οποίο έλαχε θεϊκή ουσία, συνέμειξε την θνητή ζωή του πάθους. Τη μεγαλοπρέπεια και την επιτυχία που έχει το γένος τούτο στα έργα του την προσφέρει ο Λόγος, ενώ την ενεργητική η παθητική δράση μέσω της ταύτισης ή της αντίθεσης των αισθημάτων του την προσδίδει το πάθος στη συνύφανση του με τον Λόγο.



ellinikoarxeio.com

rolina Πασιθέη Pefki
1256 μέρες πριν 07.11.2010 17:30:43
Σχόλια: 0     Ετικέτα: μυθολογία, γενεαλογια ελληνων     Ομάδα: Αρχαία Κοσμογον...Εμφανίσεις: 284    
 Οργονίτες    Δημοσιεύτηκε από:

"Ξέρω πολύ καλά ότι το ανθρώπινο είδος γνώριζε την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ενέργειας σχετιζόμενης με τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, το κύριο έργο της φυσικής επιστήμης συνίσταται στο να κάνει αυτή την ενέργεια χρησιμοποιήσιμη. Αυτή είναι η μοναδική διαφορά ανάμεσα στη δική μου δουλειά και όλη τη προηγούμενη γνώση." Wilhelm Reich

"Ο έρωτας, η εργασία και η γνώση είναι οι αστείρευτες πηγές της ζωής μας, αυτές πρέπει και να την κυβερνούν" W. Reich

Ιστορικά
στοιχεία

Υποθέτω εδώ ότι ο αναγνώστης γνωρίζει κάποια στοιχειώδη σχετικά με τον W. Reich το έργο του γενικότερα και την Οργόνη ειδικότερα. Διάβασε αν δεν γνωρίζεις για τον Ραιχ και την Οργόνη ΕΔΩ πριν συνεχίσεις την ανάγνωση του άρθρου.

Πως προέκυψαν οι Οργονίτες?

Αλήθεια απο που ξεκίνησαν οι κατασκευές που ονομάζονται «Αιθερικοί Μετατροπείς» ή «Οργονίτες» που μετατρέπουν την DOR σε OR . Την αρνητική ενέργεια σε θετική, την μετατρέπουν σε χαώδη μορφή και την ανασυνθέτουν σε θετική !

Το 1992 ο Karl Hans Welz ανακαλύπτει την βασική μορφή του οργονίτη. Ένα κράμα πολυεστέρα η εποξική ρητίνης με ρινίσματα αλουμινίου.

Αργότερα το 2000 ένα ζευγάρι, ο Don και η Carol Croft Ανακάλυψαν αμφότεροι μέσα απο την ερευνά τους τα εξής...

  • 1. H σωστή κατασκευή πρέπει να έχει 50% μέταλο και 50% ρητίνη.
  • 2. Η τοποθέτηση κρυστάλλων κυρίως χαλαζία "χρωματίζει" και κατευθύνει την ενέργεια.
  • 3. Την χρήση διτερματικών κρυστάλλων στις μεγάλες κατασκευές.
  • 4. Κατασκεύασαν το πρώτο Chembuster με έξι χάλκινες σωλήνες 180 εκ. 6 διτερματικούς χαλαζίες και για βάση ένα κουβά οργονίτη. Χρησιμεύει για την διάλυση των χημικών σύννεφων απο το ψέκασμα των ουρανών μας.
  • 5. Την χρήση σπειρών στον πάτο του οργονίτη.
  • 6. Η Carol κατασκεύασε το πρώτο μενταγιόν από οργονίτη το Harmonic Protector που ακόμη παραμένει το καλύτερο στον κόσμο, ως προς την αποτελεσματικότητα του.
  • 7. Επισης κατασκευασαν την HHG (Holy Hand Grenade), τα tower busters κλπ.

Μέσα σε ένα χρόνο, ο Don άρχισε να δημοσιεύει αναφορές από τις εμπειρίες που είχαν αυτός και η γυναίκα του, με την τακτική εξάπλωσης μικρών οργονιτών κοντά σε πηγές DOR ή αρνητικές προς τη ζωή πηγές ενέργειας, όπως είναι οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τα πυρηνικά εργοστάσια, οι υπόγειες βάσεις και οι φυσικές ενεργειακές γραμμές και δίνες της Γης. Ο Don συμπεριέλαβε στις αναφορές του συγκεκριμένα θετικά για τη ζωή, καθαριστικά, θεραπευτικά, επιβεβαιωμένα αποτελέσματα που παρατήρησαν ως αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητάς τους το ονομαζόμενο "gifting" και αυτό τον ώθησε στο να ενθαρρύνει τους αναγνώστες του να αντιγράψουν τις προσπάθειες του στις δικές τους κοινότητες.

Έχει παρατηρηθεί από πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με τους οργονίτες σε όλο τον κόσμο, ότι η εξάπλωση των κεραιών ψηφιακής τηλεπικοινωνίας μέσα σε κατοικημένες περιοχές τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει ένα λεπτό στρώμα αρνητικής ενέργειας (DOR) η οποία διαποτίζει τα σπίτια και τις κοινότητές μας, προκαλεί ξηρασία, φόβο, αρνητικότητα, αρρώστιες, άγχος, κατάθλιψη ...

Παρόλα αυτά, έχει γίνει ευρέως κοινή εμπειρία ότι αυτά τα αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να εκμηδενιστούν αν πετάξουμε ή θάψουμε μικρά τεμάχια οργονίτη - που ονομάζονται TowerBusters (TB's) - κοντά στους πύργους τηλεπικοινωνίας. Αυτή η όλο και πιο δημοφιλής δραστηριότητα έχει γίνει γνωστή ως "gifting" και διεξάγεται κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο από χιλιάδες ανιδιοτελείς και αφοσιωμένους ανθρώπους αλλά και γκρουπ που οργανώνονται μέσω ιντερνέτ.

 

Το μενταγιόν Οργονίτης

Το ποιο σημαντικό αντικείμενο από τους οργονίτες είναι το μενταγιόν. Αυτό φοριέται στον λαιμό χωρίς μεταλλική αλυσίδα (δέρμα, νάιλον, κορδέλα κλπ) στο ύψος του θύμου αδένα. Δηλαδή στο λακουβάκι του στήθους. Εάν είναι σωστή κατασκευή επειδή είναι μέσα στην αύρα σας, σε κάθε αρνητική ενεργειακή προσβολή μετατρέπει την αρνητική ενέργεια σε θετική και εμπλουτίζει την δική σας. Έτσι εάν π.χ. πλησιάσετε έναν πολύ αρνητικό τόπο χωρίς μενταγιόν η αύρα σας θα μικρύνει αφάνταστα και θα γίνει γκρίζα, ενώ θα νοιώθετε ότι αδειάζεται από ενέργεια, συνήθως από τα πόδια και την μέση. Αντίθετα με μενταγιόν η αύρα σας θα αυξηθεί στα 50 μέτρα (μέσος όρος φυσικά), και θα νοιώθετε μάχιμοι !

Συμπτώματα Αυτών Που Φοβούνται Τους Οργονίτες

Ο υποφαινόμενος είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε στη Ελλάδα με το θέμα (οργονίτες), με μεγάλη πείρα.

Αυτή η πείρα έδειξε ότι όλοι οι άψυχοι άνθρωποι, τα υβρίδια ανάμεσα μας, οι κλώνοι, οι έχοντες κατάληψη, οι αρνητικοί ενεργειακά έμψυχοι άνθρωποι και το κάθε είδους μη ανθρώπινο Dna (ανόργανα όντα με ηλεκτροκβαντική συνείδηση και φυσικά χωρίς ψυχή) που κυκλοφορεί χιλιάδες χρόνια ανάμεσα μας, δηλαδή οι Επικυρίαρχοι, ΤΡΕΜΟΥΝ τους οργονίτες.

Τα συμπτώματα φυσικά αφορούν τον μέσο όρο κάθε κατηγορίας. Εδώ εξετάζουμε την περίπτωση που φοράτε ένα καλό μενταγιόν. Εάν έχει πιο εξελιγμένους οργονίτες τότε είναι μια άλλη διασκεδαστική περίπτωση.

1ον Οι αρνητικοί ενεργειακά έμψυχοι άνθρωποι αρχικά παρουσιάζουν εκνευρισμό. Μετά από ένα τέταρτο η μισή ώρα χαλαρώνουν και αρχίζουν να νυστάζουν. Επίσης εάν έχουν την πρόθεση να πουν ψέματα, αυτή η προδιάθεση τους κόβετε και πολλές φορές λένε την αλήθεια χωρίς να θυμούνται κατόπιν του τι είπαν. Η αν διατηρούν συνεχώς την αρνητικότητα τους καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να το καταφέρουν, πάντως η επιθετικότητα τους είναι μειωμένη. Στα φόρουμ είναι είναι πάντοτε σκεπτικιστές ως προς τους οργονίτες.

2ον Οι άψυχοι άνθρωποι, πολλοί από αυτούς αντέχουν τους οργονίτες, όμως ποτέ δεν νοιώθουν τα ευεργετικά τους αποτελέσματα και ας προσποιούνται συχνά ότι αυτό συμβαίνει. Ουσιαστικά ποτέ δεν νοιώθουν καλά κοντά τους, απλώς μιμούνται τους έμψυχους απο τους οποίους κλέβουν ενέργεια. Σε ένα άτομο άψυχο, τα λεγόμενα υψηλότερα chakras είναι «παραπροϊόντα» κλοπής ενέργειας έμψυχων όντων. Αυτό είναι που τους δίνει τη δυνατότητα να μιμούνται τα έμψυχα όντα. Ως αποτέλεσμα αυτού, το έμψυχο ον αντιλαμβάνεται έναν καθρέφτη της δικής του ψυχής, όταν αποδίδει "χαρακτηριστικά ψυχής" σε τέτοια όντα. Στα φόρουμ διαστρεβλώνουν πάντα τα δεδομένα και παρακινούν στην κατασκευή πολύπλοκων οργονιτών, ώστε να ξεφεύγει από την απλότητα της κατασκευής και να αυτοπεριορίζεται κανείς.

3ον Οσοι έχουν περάσει εν αγνοία τους το πρόγραμμα ΜΚ /ultra http://en.wikipedia.org/wiki/Project_MKULTRA αυτοί είναι οι "ειδικοί" να καταστρέφουν στα φόρουμ οτι έχει σχέση με τους οργονίτες με τις "επιστημονικές" βλακείες που γράφουν ακατάπαυστα. Φυσικά δεν αντέχουν τους οργονίτες ούτε δευτερόλεπτο και ας γράφουν ότι τους χρησιμοποιούν.

4ον Τα υβρίδια και οι κλώνοι έχουν έντονα χαρακτηριστικά δυσφορίας. Τα υβρίδια μάλιστα αντιλαμβάνονται από που προέρχεται αυτή η μετατροπή ενέργειας καθώς νοιώθουν να σκίζεται η προσωπικότητα τους και δεν διστάζουν να δείξουν άμεσα σε μερικά λεπτά την δυσαρέσκεια τους βρίζοντας και κινούμενοι επιθετικά αν τους παίρνει.

5ον Το μη ανθρώπινο Dna αντιδρά βίαια, είναι αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Είναι εύκολο να νιώσετε το δηλητηριώδες βλέμμα τους πίσω σας στο σουπερμάρκετ η στο μπαράκι. Στην συνέχεια θα προσπαθήσουν να επηρεάσουν την σκέψη σας. Θα κάνουν ότι μπορούν να λυθεί το μενταγιόν από "μόνο" του. Θα έχετε σοβαρό θέμα με την οδήγηση στην προσπάθεια να σας δημιουργήσουν ατύχημα. Θα σας χτυπήσουν με φορητά όπλα στοχευμένης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας εάν τα έχουν μαζί τους. Επίσης θα σας εκτοξεύσουν μικροσκοπικές εμφυτεύσεις μαύρες και σε μέγεθος μύτης καρφίτσας. Πάντοτε νοιώθετε ένα ξαφνικό έντονο κνησμό που αμέσως μετά τον ξεχνάτε. Αυτές έχουν περίβλημα με νευροτοξίνες ώστε να απελευθερώνονται στην περίπτωση που τις βρείτε και πάτε να τις αφαιρέσετε χειρουργικά. Όσο υπάρχουν μέσα σας ρυθμίζουν την συμπεριφορά σας.

 

Τι πρέπει να προσέχετε

Από την στιγμή που έγιναν γνωστοί οι οργονίτες και τα αποτελέσματα τους, ξεκίνησε ένας κρυφός και άνευ προηγουμένου πόλεμος εναντίον τους. Οι μυστικές υπηρεσίες οι επιφορτισμένες με το αντικείμενο εξαπέλυσαν τα MK/kids κατά των φόρουμ. Αυτό φυσικά συνεχίζεται και στα Ελληνικά φόρουμ με κάθε θέμα που τους πειράζει, όπως Σύγχρονα Εθνικά, Αρχαία Ελληνικά θέματα, κατασκευές οργονιτών κλπ. Τα κατάφεραν να διαλύσουν τα πάντα και να τα περάσουν στον έλεγχό τους.

Έτσι το μοναδικό φόρουμ που είναι καθαρό παγκοσμίως γιατί λειτουργεί με προσκλήσεις είναι το Φόρουμ του Don Croft http://www.ethericwarriors.com/ip/forum.php . Και μόνον όσα site κατασκευαστών αναφέρονται μέσα σε αυτό κάτω δεξιά ως vendors είναι "καθαρά".

 

Οι κατασκευαστές Οργονιτών στην Ελλάδα και τι να προσέχετε.

Ο κάθε είδους οργονίτης πρέπει να έχει απλή κατασκευή και σε σχήμα και σε υλικά. Περίεργα και περίτεχνα σχήματα Απαγορεύονται. Επίσης φεύγετε με τα χίλια αν έχουν κρυστάλλους από έξω από το μάτριξ ρητίνης ρινισμάτων. Ο λόγος είναι απλός οι κρύσταλλοι φορτίζονται με πληροφορίες είτε θετικές είτε αρνητικές. Υπάρχουν κακόβουλοι που σκόπιμα το κάνουν, τους φορτίζουν με αρνητικές πληροφορίες, επίσης ΜΗΝ αγοράσετε εάν σας ζητούν Hμερομηνία Γεννήσεως και ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΩΡΑ.

Τεράστιο ρόλο παίζουν τα υλικά που χρησιμοποιούνται.

Α) Ως προς τα ρινίσματα τα μόνα που κάνουν δουλειά στον Οργονίτη, είναι πρώτα από όλα ο Χαλκός, δεύτερο έρχεται το Αλουμίνιο και τελευταίο ο Μπρούτζος. Τα ιδανικά υλικά είναι η σκόνη χαλκού και αλουμινίου. Αυτά όμως είναι δυσεύρετα και ακριβά. Επίσης άριστο υλικό είναι ο χημικώς καθαρός χαλκός τον οποίο χρησιμοποιούν οι αργυροχρυσοχόοι. Είναι όμως ακριβό και πολύ βαρύ.

Β) Τα ρινίσματα που Αποφεύγονται είναι σιδήρου και ατσαλιού γιατί μαγνητίζονται και αυτό είναι κάτι που δεν το θέλουμε με τίποτα. Επομένως έχουν κατά πολύ κατώτερη Ενέργεια της επιθυμητής. Φυσικά από καθόλου ακόμη και οι Οργονίτες με το σίδηρο και το ατσάλι είναι καλοί παρ ότι έχουν κατώτερη Ενέργεια.

Γ) Τώρα το οργανικό υλικό πρέπει να είναι μόνο η πολυεστέρας η εποξική ρητίνη (πολύ καλύτερη γιατί είναι σκληρή σαν το γυαλί και πιέζει έντονα τους κρυστάλλους και τα ρινίσματα). Οποιοδήποτε άλλο έχει χαμηλή έως μηδενική απόδοση. Απαγορεύεται φυσική ρητίνη, κερί, υδρύαλο, πλεξιγκλάς κλπ.

Δ) Το σχήμα επίσης στις μεγάλες κατασκευές πρέπει να είναι η πυραμίδα με τις αναλογίες αυτής του Χέοπος η Ημισφαιρικό η σε σχήμα ανεστραμμένης Κούπας. Υπάρχει λόγος για αυτό. Η οργόνη κινείται αργά και δεν συμπαθεί τις Γωνίες, εξαίρεση όπως ανέφερα η πυραμίδα με αναλογίες αυτής του Χέοπος.

Ε) Και ερχόμαστε στους κρυστάλλους, Η αρχή είναι Μια ο κεντρικός και μεγαλύτερος κρύσταλλος (και καλύτερα να είναι ο Μοναδικός) πρέπει πάντοτε να είναι Clear Quartz δηλαδή καθαρός χαλαζίας διαφανής και καλύτερα ανεπεξέργαστος. Ο λόγος είναι ότι έχει την υψηλότερη δόνηση. Συμπληρωματικά μπορεί να υπάρχουν στην βάση και κάποιοι άλλοι σε μικρό όμως μέγεθος. Αυτοί είναι : αιματίτης, σκούρος αμέθυστος, γρανάτης, διάφορα είδη τουρμαλίνας, περίδοτο και Λάπις Λάζουλι.

Επίσης αποφεύγεται οτιδήποτε ηλεκτρονικό που είναι συνδεδεμένο (εκτός από zapper ΜΟΝΟ του Don Croft σε κατασκευές Power Wand από τους vendors που αναφέρω στο http://www.ethericwarriors.com/ip/forum.php ) Και φυσικά μακρυά από λαμπάκια Led.

Και κάτι πολύ σημαντικό, τους οργονίτες που έχετε στο σπίτι σας ποτέ μην τους ακουμπάτε σε μέταλλο, πάντα σε ξύλο πλαστικό η πέτρα.

 

Ραδιονική και οργονίτες

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν από Ραδιονική. Είναι μια άγνωστη επιστήμη στο ευρύ κοινό. Στην περίπτωσή μας έχει να κάνει με την χρήση συρμάτων τυλιγμένα σε σπείρες και κυρίως γύρω από τους κρυστάλλους. Όμως αυτή η επιστήμη έχει δυο πλευρές μια πολύ καλή και μια εξ ίσου κακή. Αποφεύγετε αυτές τις κατασκευές εν γένει εκτός του http://hootenization.com/ μάλιστα η κατασκευή EZAP που κατασκευάζει το συγκεκριμένο site είναι δική μου πατέντα που τώρα έχω παραιτηθεί λόγω της στενοκεφαλιάς των Ελλήνων αγροτών. Σκεφθείτε κάτι που στοιχίζει 40 δολάρια και σε έκταση 5 στρεμμάτων αυξάνει την παραγωγή 400% και δεν χρειάζονται λιπάσματα !

 



rolina Πασιθέη Pefki
1258 μέρες πριν 05.11.2010 16:12:04
Σχόλια: 1     Ετικέτα: οργονη, οργονιτες     Ομάδα: Πολλά Διαφορετι...Εμφανίσεις: 1356    
 Οργόνη    Δημοσιεύτηκε από:

Για να έχουμε μια γενική ιδέα περί της οργόνης , ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο ‘Εγχειρίδιο συσσωρευτή οργόνης’ του Τζειμς Ντεμέο , Ph.D. ‘Θεωρούμε την ανακάλυψη της οργόνης ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία του ανθρώπου’ – από ένα γράμμα προς την Αμερικανική Ιατρική Εταιρία , υπογεγραμμένο από 17 γιατρούς το 1949 . ‘Είναι δικαιολογημένο ότι η ανακάλυψη της οργονοενέργειας και οι ιατρικές της εφαρμογές μέσω του συσσωρευτή οργονοενέργειας , του οργονοβόλου , των βιόντων γης , και του νερού οργόνης έχουν ανοίξει μια πληθώρα νέων και , όπως φαίνεται , εκπληκτικά καλών προοπτικών’ – Βίλχεμ Ράιχ , γιατρός . Από το βιβλίο ‘Η βιοπάθεια του καρκίνου (ανακάλυψη της οργόνης , τόμος 2)’ , 1948 . ‘...η οργονοενέργεια δεν υπάρχει’ – Δικαστής Τζον Ντ. Κλίφορντ , από μια απόφαση δικαστηρίου των Η.Π.Α. το 1954 με βάση την οποία όλα τα βιβλία και ερευνητικά περιοδικά του Δρ. Ράιχ απαγορεύθηκαν , και διατάχθηκε , να καούν σε κλιβάνους , ενώ ο Ράιχ κλείσθηκε σε ομοσπονδιακή φυλακή , όπου πέθανε . Ο Βίλχεμ Ράιχ είχε πει ότι ακόμα και αν η ενέργεια της ζωής , ήταν γνωστή για χιλιάδες χρόνια , κατάφερε να την κάνει συγκεκριμένα χρησιμοποιήσιμη , και ότι η εποχή των εφαρμογών της μόλις έχει αρχίσει . (πόσο δίκιο είχε ...) Η οργονοενέργεια είναι η κοσμική ζωική ενέργεια , η θεμελιώδης δημιουργική δύναμη γνωστή από μακρού σε ανθρώπους που είναι σ` επαφή με τη φύση , και για την οποία έχουν γίνει υποθέσεις από τους φυσικούς επιστήμονες , αλλά πλέον έχει μετρηθεί αντικειμενικά και έχει αποδειχθεί η ύπαρξη της . Η οργόνη ανακαλύφθηκε από το Δρ. Βίλχεμ Ράιχ , ο οποίος προσδιόρισε πολλές από τις βασικές της ιδιότητες . Για παράδειγμα η οργονοενέργεια φορτίζει κάθε ζωντανή και μη ζωντανή ύλη και ακτινοβολείται από αυτές . Επίσης , μπορεί εύκολα να διαπεράσει όλες τις μορφές ύλης αν και με διαφορετική ταχύτητα .Όλα τα υλικά επηρεάζουν την οργονοενέργεια, ελκύοντας και απορροφώντας την ή απωθώντας και αντανακλώντας την . Την οργόνη μπορούμε να τη δούμε , να τη φωτογραφήσουμε , να την αισθανθούμε και να τη μετρήσουμε . Είναι μια πραγματική , φυσική ενέργεια , και όχι μόνο κάποια μεταφορική , υποθετική δύναμη . Η οργόνη υπάρχει επίσης σε μια ελεύθερη μορφή στην ατμόσφαιρα , και στο κενό του διαστήματος . Είναι διεγέρσιμη , συμπιέσιμη , διαστελλόμενη και συστελλόμενη και ικανή να έχει αυθόρμητο παλμό . Το φορτίο οργόνης μέσα σ` ένα δεδομένο περιβάλλον , ή μέσα σε μια δεδομένη ύλη , θα μεταβάλλεται με το χρόνο , συνήθως μ` ένα περιοδικό τρόπο . Η οργόνη έλκεται πολύ δυνατά προς τα ζωντανά όντα , το νερό και τον εαυτό της . Η οργονοενέργεια μπορεί να διατρέξει ή να ρεύσει κανονικά από μια τοποθεσία σε μια άλλη στην ατμόσφαιρα , αλλά γενικά διατηρεί μια ροή από δυσμάς προς ανατολάς , κινούμενη μεν , αλλά λίγο πιο γρήγορα από την περιστροφή της γης. Είναι ένα μέσο που υπάρχει παντού , ένας κοσμικός ωκεανός δυναμικής , κινούμενης ενέργειας , η οποία ενώνει όλο το υλικό σύμπαν . Όλα τα ζωντανά όντα , τα καιρικά συστήματα και οι πλανήτες , επηρεάζονται από τους παλμούς και τις κινήσεις της . Η οργόνη σχετίζεται με άλλες μορφές ενέργειας αλλά είναι τελείως διαφορετική απ` αυτές .Μπορεί , για παράδειγμα να προσδώσει μαγνητικό φορτίο σε σιδερένιους μαγνητικούς αγωγούς , αλλά δεν είναι η ίδια μαγνητική . Μπορεί να προσδώσει ηλεκτροστατικό φορτίο σε μονωτές , αλλά δεν είναι πλήρως ηλεκτροστατική στη φύση της .Αντιδρά με μεγάλη διαταραχή στην παρουσία ραδιενεργών υλικών , ή στον τραχύ ηλεκτρομαγνητισμό (H.A.A.R.P) με μεγάλη ομοιότητα προς το ερεθισμένο πρωτόπλασμα . Μπορεί να καταγραφεί σε ειδικά διασκευασμένους μετρητές Γκάιγκερ .Η οργόνη επίσης είναι το μέσο δια του οποίου μεταδίδονται ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές , με μεγάλη ομοιότητα προς την παλαιότερη έννοια του αιθέρα , αν και η ίδια δεν είναι ηλεκτρομαγνητική στη φύση της . Ρεύματα οργονοενέργειας μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης επηρεάζουν αλλαγές στους τρόπους κυκλοφορίας του αέρα .δράσεις της ατμοσφαιρικής οργόνης αποτελούν την βάση της συγκέντρωσης δυναμικών καταιγίδας , και επιδρούν στη θερμοκρασία , πίεση και υγρασία του αέρα .Λειτουργίες της κοσμικής οργονοενέργειας επίσης φαίνεται ότι συμβαίνουν στο διάστημα , επηρεάζοντας ηλιακά φαινόμενα και της βαρύτητας .Παρόλα αυτά , η ελεύθερη από μάζα οργονοενέργεια δεν είναι κανένας απ` αυτούς τους φυσικομηχανικούς παράγοντες , ή ακόμα και το άθροισμα τους . Οι ιδιότητες της προέρχονται περισσότερο από την ίδια τη ζωή , με μεγάλη ομοιότητα προς την παλιά έννοια μιας ζωτικής δύναμης – élan vital . Σε αντίθεση με αυτές τις παλαιές έννοιες , εν τούτοις η οργόνη έχει βρεθεί ότι υπάρχει σε μια μορφή χωρίς μάζα , στην ατμόσφαιρα και στο διάστημα . Είναι πρωταρχική αρχέγονη κοσμική ζωική ενέργεια , ενώ όλες οι άλλες μορφές ενέργειας είναι δευτερεύουσες στη φύση τους . Στον κόσμο των ζωντανών όντων , οι λειτουργίες της οργονοενέργειας αποτελούν τη βάση κύριων διαδικασιών της ζωής . Παλμοί , ροή και φορτίο της βιολογικής οργόνης καθορίζουν τις κινήσεις , τις δράσεις και συμπεριφορά του πρωτοπλάσματος και των ιστών , όπως επίσης και την ισχύ των «βιοηλεκτρικών» φαινομένων .Η συγκίνηση είναι η άμπωτις και η παλίρροια , η φόρτιση και η εκφόρτιση της οργόνης μέσα στην μεμβράνη ενός οργανισμού , ακριβώς όπως ο καιρός είναι η άμπωτις και η παλίρροια , η φόρτιση και η εκφόρτιση της οργόνης στην ατμόσφαιρα . Και οι δύο , ο οργανισμός και ο καιρός αντιδρούν στον επικρατούντα χαρακτήρα και την κατάσταση της ενέργειας της ζωής . Οι λειτουργίες της οργονοενέργειας εμφανίζονται σε ολόκληρη τη δημιουργία , στα μικρόβια , τα ζώα , σε σύννεφα καταιγίδων , σε τυφώνες και γαλαξίες . Η οργονοενέργεια δεν φορτίζει μόνο και ζωογονεί τον υλικό κόσμο , είμαστε βυθισμένοι σε μια θάλασσα απ` αυτήν , με τον ίδιο τρόπο που ένα ψάρι είναι βυθισμένο στο νερό . Πολύ περισσότερο , είναι το μέσο που μεταβιβάζει συγκίνηση και αντίληψη , δια μέσου των οποίων συνδεόμαστε με το Σύμπαν , και γινόμαστε ένα με όλα τα έμβια όντα .

rolina Πασιθέη Pefki
1258 μέρες πριν 05.11.2010 16:07:34
Σχόλια: 0     Ετικέτα: οργονη     Ομάδα: Πολλά Διαφορετι...Εμφανίσεις: 343    
 Τα μυστικά του νερού    Δημοσιεύτηκε από:

pigadi 4.jpg

Τό νερό ἀκούει, διαβάζει, αἰσθάνεται
                Οἱ κρύσταλλοι εἶναι μία στερεά οὐσία τῆς ὁποίας τά ἄτομα καί τά μόρια ἐμφανίζουν μία δομημένη διάταξη. Κρυστάλλους συναντᾶμε στό χιόνι στόν χαλαζία, καί σέ φυσικά ὀρυκτά ὅπως τά διαμάντια , τό ἁλάτι κ.ἅ                 Εἰδικά οἱ κρύσταλλοι τοῦ χιονιοῦ ἐπειδή σχηματοποιοῦνται κάτω ὑπό ὠρισμένες συνθῆκες δέν ὁμοιάζουν μεταξύ των, ὅπως ἀκριβῶς καί τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ κρύσταλλοι τοῦ νεροῦ εἶναι τό πρόσωπό του.                 Τό 1994 ὁ Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο ξεκίνησε μία σειρά πειραμάτων ἐμπνεόμενος ἀπό τίς νιφάδες τοῦ χιονιοῦ πού ἡ κρυσταλλοδομή κάθε μίας εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ἄλλη. Ἔτσι ἄρχισε νά καταψύχει δείγματα νεροῦ καί νά τά φωτογραφίζει πρίν προλάβουν νά λιώσουν μέ φωτογραφική μηχανή μεγάλης ταχύτητος ἐνσωματωμένη σέ μικροσκόπιο.          Μετά ἀπό πολυετῆ ἔρευνα τά ἀποτελέσματα ἦσαν ἐντυπωσιακά. Παρατήρησε ὅτι ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἐπηρεάζεται ἀπό τούς ἤχους, δηλαδή τρόπον τινά τό νερό ἀκούει.           Ἐν προκειμένῳ, ἔβαλε σέ ἕνα ποτήρι νερό νά ἀκούει κλασική μουσική καί συγκεκριμένα τήν «Ποιμενική Συμφωνία» τοῦ Μπετόβεν καί μετά φωτογράφισε τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος, κατάλευκος, ἑξάεδρος κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία. Τό πρόσωπο τοῦ νεροῦ ἔλαμπε !! Τό πείραμα συνεχίσθηκε καί μέ ἄλλα κλασσικά ἔργα πού σχηματοποιοῦσαν διαφορετικά τήν κρυσταλλοδομή  τοῦ νεροῦ. Ἄρα τό νερό ἀρέσκεται νά ἀκούει κλασική μουσική καί μάλιστα ἔχει καί προτιμήσεις.                 Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἔβαλε στό ποτήρι αὐτό πού ἄκουσε τό ἔργο τοῦ Μπετόβεν, νά ἀκούση μουσική Heavy Metal. Ἡ φωτογράφησις πού ἀκολούθησε κατέδειξε ἀνάγλυφα τήν γκριμάτσα στό πρόσωπο τοῦ νεροῦ. Ἐξαίφνης, ὁ ἑξάεδρος φωτεινός κρύσταλλος διασπάθηκε κυριολεκτικά σέ κομμάτια. Προφανῶς, ἡ μουσική αὐτή δέν ἀρέσει στό νερό.                 Ἄρα, τό νερό ἀκούει μουσική κί ἀντιδρᾶ κατά προτίμηση στά ἀκούσματα καί τά φανερώνει στήν κρυσταλλοδομή του, ἄλλοτε χαμογελώντας μέ τέλεια γεωμετρικά σχήματα κι ἄλλοτε μελαγχολώντας μέ κατήφεια ἀρρωσταίνει .                  Ὅμως τό νερό δέν ἀκούει μόνο μουσική ἀλλά καταλαβαίνει καί τήν ὁμιλία μας, πού ἐκφέρεται μέ τήν ἀνάλογη ψυχική μας φόρτιση. Ὁ Ἐμότο συνέχισε τά πειράματά του βάζοντας σέ δυό ποτήρια νερό καί στό ἕνα νά τοῦ λένε ὡραῖα λόγια ὅπως «ἀγάπη, ἐκτίμηση» καί στό ἄλλο «θά σέ σκοτώσω, μέ ἀηδιάζεις». Τό ἀποτέλεσμα τῆς φωτογράφησης ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος ἑξάεδρος ρόζ ἀποχρώσεως κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν πρώτη περίπτωση, ἐνῶ στήν δευτέρα μέ τίς ὕβρεις καί τόν θυμό ὁ κρύσταλλος παραμορφώθηκε καί κατεστράφη ὁλοσχερῶς σέ ἄμορφη μάζα.        Στήν διάλεξη τοῦ ἐπιστήμονα κάποιος ἀκροατής εἶπε ὅτι ἔκανεπείραμα μέ βρασμένο ρύζι, βάζοντας τό βρασμένο ρύζι σέ δυό ἴδια γυάλινα δοχεῖα. Στό ἕνα ἔλεγε ἐπί ἕνα μήνα «εὐχαριστῶ» καί στό ἄλλο«Ἠλίθιο». Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό, τό πρῶτο ρύζι ἐζυμώθη ἄριστα μέ πλούσιο κι ὡραῖο ἄρωμα, ἐνῶ τό ἄλλο ἔγινε μαῦρο καί σάπισε. Ἴσως, δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ οἰνοπαραγωγοί ὀνομάζουν τό «ξύδι» «γλυκάδι» διότι ἀπαγορεῦται νά εἰπωθῆ  μέσα στά κελάρια μέ βαρέλια κρασιοῦ ἡ λέξις «ξύδι» διότι τό κρασί ἀκούει. Ἐπίσης ἡ ὀρθόδοξη παράδοσίς μας λέει νά κάνουμε τήν προσευχή μας πρίν φᾶμε εὐλογώντας τόν Θεό χωρίς νά μᾶς ἐξηγεῖ τηνθετική ἐπίδραση τῆς προσευχῆς στό φαγητό. Τέλος ἡ σοφή λαϊκή μας παράδοσίς μας νουθετεῖ λέγοντας ὅταν ἔχουμε νεῦρα καί εἴμαστε θυμωμένοι νά μήν τρῶμε γιατί θά μᾶς κάτσει τό φαϊ στό στομάχι.                 Τά πειράματα ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀκούει. Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Διερωτήθη ἄν μπορεῖ τό νερό ἀκόμα καί νά διαβάσει. Ἔτσι κόλλησε σέ ἕνα φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ μία ἐτικέτα μέ τήν λέξι «Ἠλίθιο» καί στό ἄλλο φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ κόλλησε τήν ἐτικέτα «Εὐχαριστῶ». Τό νερό ἦτο ἀπεσταγμένο ὅπως καί στά ὑπόλοιπα πειράματα μέ τήν μουσική. Τά ἄφησε ὅλη τήν νύχτα καί τήν ἑπομένη πού ἔγινε ἡ φωτογράφιση τό νερό ἀντέδρασε ὅπως καί στήν περίπτωση τῆς ὁμιλίας. Ἄρα τό νερό ὄχι μόνο ἀκούει ἀλλά καί διαβάζει.                 Τά πειράματα τοῦ Ἐμότο ἐπεκτάθηκαν καί στόν χῶρο τῆς ἀνθρωπίνης συνειδήσεως. Ὁ Ἐμότο φωτοφράφισε τό νερό μίας βρύσης στήν περιοχή Κόμπε τοῦ Χάνσιν-Ἀουάτζι πού ἔγινε σεισμός. Ὁ φόβος καί ὁ πανικός τῶν κατοίκων ἦτο καταγεγραμένος στήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ! Ἡ ἀνθρώπινη συνείδησις κατεγράφη στό νερό. Μετά ἀπό μῆνες ὅταν ἡ περιοχή μέ τήν ἀμέριστη βοήθεια τοῦ κόσμου ὀρθοπόδησε, ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ τῆς συγκεκριμένης βρύσης εἶχε μορφοποιηθῆ σέ ἕνα ἑξάγωνο ἀστέρι.                 Τά πειράματα λοιπόν τοῦ Ἐμότο ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀποθηκεύει καί μεταδίδει πληροφορίες μέσω τῶν κρυσταλλοδομῶν του. Οἱ εἰκόνες, οἱ ἦχοι, ἡ ὁμιλία, οἱ σκέψεις, ἀποκρυσταλλώνονται στήν μοριακή δομή τοῦ νεροῦ καί μεταφέρονται ἐσαεί. Ὁ  Γάλλος δρ. Jacques Benveniste (1935-2004) στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ ΄80, ἀπέδειξε ὅτι τό νερό καταγράφει πληροφορίες δηλ. διαθέτει ἀξιόπιστη μνήμη.

Ὑγεία - Ἄνθρωπος - Νερό                 Ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀρχίζουμε νά καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ ἦχοι, εἴτε ὁμιλία εἴτε μουσική, οἱ εἰκόνες ἀλλά καί ἡ συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου (σκεπτομορφές) ἐπιδροῦν στήν δομή τοῦ νεροῦ καί τήν μορφοποιοῦν. Κατά συνέπειαν τά ἀποτελέσματα τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ νεροῦ στόν ἄνθρωπο, δεδομένου ὅτι ἀποτελούμαστε ἀπό 70% νερό καί μάλιστα ὁ ἐγκέφαλός μας ἀπό 80% ἐνῶ στήν ἐμβυακή μας κατάσταση ἀπό 90%νερό γίνονται ἄμεσα ἀντιληπτά.                 Ὁ Βιεννέζος φυσικός καί ἠλεκτρονικός Erich Korbler (1938-1994) ἀσχολήθηκε μέ τήν ἀλληλεπίδραση τῶν πληροφοριῶν πού προέρχονται ἀπό ἕνα βιολογικό σύστημα ὅπως ὁ ἄνθρωπος, μέ γεωμετρικά σχήματα. Κατέληξε ὅτι τά γεωμετρικά σχήματα, τόσο στό δέρμα (tattoo) ὅσο καί ἐκτός (θεραπευτικά σύμβολα, πεντάκτινος ἀστήρ τῶν Πυθαγορείων) μεταφέρουν συγκεκριμένες πληροφορίες στόν ἄνθρωπο διότι λειτουργοῦν ὡς φίλτρα δηλ. ἐπιλέγουν μέσα ἀπό τό κοσμικό γίγνεσθαι συγκεκριμένες πληροφορίες-ἐνέργειες.                  Ἐν προκειμένω, ἡ ἐνδυμασία μας, τά στίγματα (tattoo), καθώς καί ὁ περιβάλλων χῶρος, οἱ σκηνές βίας ἐπηρεάζουν τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ μας. Δέν εῖναι τυχαῖο ὅτι στίς ἀρχαῖες τραγωδίες ἀπηγορεύοντο αὐστηρῶς ἐπί σκηνῆς οἱ σκηνές βίας καί τό στιγματίζειν ἦτο βαρβαρική συνήθεια.           Ἄρα, εὐθέως γίνεται ἀντιληπτό, πόσο μεγάλη σημασία ἔχει ἡ προγενετική παιδεία γιά τήν σωστή ὀργανογέννεση, διαμόρφωση τοῦ ἐμβρύου τήν ὥρα τῆς κυοφορίας. Ἡ ἐγκυμονοῦσα μητέρα δέν πρέπει νά βλέπει ἄσχημες εἰκόνες, νά φοβᾶται, νά ἀγχώνεται, νά μαλώνει, νά ἀκούει σκληρή μουσική διότι ὁ ἀμνιακός σάκος ἀλλάζει τήν κρυσταλλοδομή του καί κάτ ΄ἐπέκταση τό ἔμβρυο ὑφίσταται πολλά δεινά.                 Φυσικά αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους, πού δυστυχῶς μαθαίνουμε νά ζοῦμε σέ ἕνα περιβάλλον πού ἑκατέρωθεν ἐκτοξεύονται ὕβρεις, καί σέ συνδυασμό μέ τό ἄγχος τά νεῦρα καί τόν φόβο ἀλλάζουν τήν δομή τοῦ νεροῦ μας, τήν μολύνουν, τήν ἀλλοιώνουν καί κάτ΄ ἐπέκταση εἴμεθα εὐάλωτοι σέ ἀσθένειες ὅπως ὁ καρκίνος.                 Γιά νά εἴμεθα ὑγιεῖς ὀφείλουμε νά προσέχουμε δυό παραμέτρους τήν καθαρότητα τοῦ νεροῦ μας καί τήν σωστή του γεωμετρική δομή. Γιά τήν πρώτη παράμετρο ὅλοι οἱ ἰατροί ἀλλά καί ἡ θρησκεία μας συνιστοῦν δίαιτες πού ἀποτοξινώνουν τό σῶμα. Ἡ ἀποτοξίνωσις στόν ὀργανισμό μας γίνεται πάντα μέ τήν βοήθεια τοῦ νεροῦ μέσω τῶν ὀργάνων τοῦ σώματός μας (νεφρά, πνεύμονες, ἔντερο). Τό νερό πού δέν εἶναι τρεχούμενο ἀλλά στάσιμο ἀλλοιώνεται μολύνεται ὅπως στά ἕλη κατά συνέπεια ὀφείλουμε νά διατηροῦμε τό νερό τοῦ σώματός μας ἐν κινήσει γιά νά εἴμαστε ὑγιεῖς. Πῶς ; Πίνοντας πολύ νερό ἀνανεώνουμε τό νερό μας.                 Στήν δευτέρα παράμετρο δηλ. τῆς διατηρήσεως τῆς σωστῆς γεωμετρικῆς κρυσταλλοδομῆς ὀφείλουμε νά ἀκοῦμε ὡραία μουσική, νά συμπεριφερόμαστε μέ εὐπρέπεια, καλοσύνη, νά εἴμεθα εὐπροσήγοροι, προσηνεῖς τόσο ἐμεῖς ἀπέναντι στούς ἄλλους ὅσο καί αὐτοί πρός ἐμᾶς. Ἐπίσης νά προσευχώμεθα καθημερινῶς, τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἔπρατταν οἱ Πυθαγόρειοι ἀλλά καί ὅπως ἡ ὀρθόδοξος παράδοσις συνιστᾶ.

Νερό - Θρησκεία                 Ἔχουμε σίγουρα ὅλοι ἀκούσει γιά τό θέμα τοῦ ἁγιασμοῦ πού φυλᾶμε σέ ἕνα ποτήρι νερό ἤ γιά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανίων πού γίνεται ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων. Γιατί ἡ ὀρθόδοξη Παράδοσις βαπτίζει ἐν ὕδατι ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καί γιατί οἱ Πυθαγόρειοι χρησιμοποιοῦσαν τά λεγόμενα βαλανεῖα ὅπου ἐντός τῶν ἱερῶν ὑδάτων ἀπέρριπταν τούς ρύπους τόσο τοῦ σώματος ὅσο καί τῆς ψυχῆς;                 Ὁ  Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο συνέχισε τά πειράματα μέ τό νερό προχωρώντας καί στό θρησκευτικό ἐπίπεδο παρατηρώντας τήν ἀντίδρασι τοῦ νεροῦ στήν προσευχή. Τό πείραμα ἔλαβε χώρα στό φράγμα Φουτζιουάρα στό Μινακάμι-Τσό τῆς Ἐπαρχίας Γκούνμα. Ὁ Αἰδεσιμότατος Κάτο Χόκι Ἀρχιερεύς τοῦ Ναοῦ Τζυουχουϊν, προσευχήθη γιά μία ὥρα δίπλα στό φράγμα. Λίγα λεπτά μετά τό τέλος τῆς προσευχῆς, τό νερό τοῦ φράγματος ἄλλαξε καί ἔγινε πιό ἤρεμο καί πιό καθαρό. Οἱ φωτογραφίες πού τράβηξε πιστοποίησαν τήν ἀλλαγή τοῦ νεροῦ. Ἐνῶ πρίν τήν προσευχή ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἦτο παραμορφωμένη, μετά τήν προσευχή ἕνας φωτεινός κατάλευκος ἑξάεδρος κρύσταλλος, ἴσως ὁ ὡραιοτέρος τῶν πειραμάτων, ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία.                 Ἡ προσευχή πού ἐκφέρεται μέ τήν προσήκουσα συνειδησιακή φόρτιση, ἔχει θετική ἐπίδραση στό νερό, τό φωτίζει, τό καθαγιάζει, τό ἠρεμεῖ. Ὁ ψυχικός παράγων σέ συνδιασμό μέ τά λόγια της προσευχῆς πού δονοῦν καί δομοῦν τά μόρια τοῦ νεροῦ, μορφοποιοῦν τήν κρυσταλλοδομή του ἐσαεί. Ὁ ἁγιασμός φυλάττεται ἐπί πολλά χρόνια καί δέν χαλάει.                 Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια χρησιμοποιοῦσαν τά καθαγιασμένα ὕδατα ὡς μέσο καθάρσεως. Τά ἱερά ἦσαν χτισμένα δίπλα σέ τρεχούμενα νερά. Σήμερα, ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων τόσο στήν θάλασσα ὅσο καί στίς δεξαμενές ἤ φράγματα ἔχει θετική ἐπίδραση στούς ἀνθρώπους.                 Ἕνα ἄλλο μυστήριο τῆς ἑλληνικῆς ἱερατικῆς παραδόσεως εἶναιτό μυστήριό τῆς Θείας Μεταλήψεως. Τί γίνεται ὅταν μεταλαμβάνουμε; Τόσο ὁ Ἐμότο ὅσο καί ὁ Γερμανός ἐπιστήμων Roland Plocher ὁ ὁποῖος εἶναι γνώστης τῶν θεωριῶν τοῦ Tesla καί τοῦ Schauberger, κατέφεραν νά ἀντιγράψουν τήν ἐνεργειακή πληροφορία. Ἐν προκειμένῳ, ὁ Plocher ἀντέγραψε τήν πληροφορία τοῦ ὀξυγόνου σέ ἀδρανῆ ὑλικά, ὅπως τό ἀνθρακικό ἀσβέστιο. Διασκορπίζοντας τά ὑλικά σέ οἰκολογικά κατεστραμμένες λίμνες κατέφερνε νά τίς ἐπανενεργοποιεῖ.                 Κατά συνέπεια ὁ καθαγιασμένος οἶνος τῶν Ὀρφικῶν, ὅσο καί ἡ Θεία Μετάληψις τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, καθώς εἰσέρχεται στό σῶμα μας πράγματι καθαγιάζει τό σῶμα ἀντιγράφοντας τήν κρυσταλλοδομή του καί ἐπαναφέροντας τό νερό τοῦ σώματός μας στήν σωστή γεωμετρική του μορφή.                 Τό νερό εἶναι ΖΩΝΤΑΝΟ καί ὅπως εἶπε ὁ Viktor Schauberger εἶναι τό αἷμα τῆς γῆς. Οἱ ἀρχαίοι Ἕλληνες τό λάτρευαν καί εἶχαν προσδώσει τό ὄνομα τοῦ Ποσειδώνος στό νερό τῆς θαλάσσης, ἐνῶ σέ λίμνες καί ποτάμια ὑπῆρχαν ἄλλες θεότητες τοῦ νεροῦ.   
Ἐνέργεια - Ψυχή - Νερό             Κάτ΄ ἀρχάς κάθε τί μέσα στό δημιουργημένο σύμπαν εἶναι ἔμψυχο. Ἡ ὕλη εἶναι ἐμψυχωμένη ἀπό τό πνεῦμα. Ἄνευ τῆς ψυχῆς τό πνεῦμα δέν δύναται νά δράση στήν ὕλη, διότι πνεῦμα καί ὕλη εἶναι ἐνάντιες ἀρχές καί δέν ἑνώνονται. Χρειάζεται τό καταλυτικό στοιχεῖο μεθέξεως πού ἐν τῇ αὕτῃ περιπτώσει εἶναι ἡ ψυχή.                 Τί εἶναι ἡ ψυχή τοῦ Παντός; Βάσει τῶν ὀρφικῶν εἶναι ὁ αἰθήρ πού περιβάλει τό πᾶν καί ἐνυπάρχει πανταχοῦ. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τόν αἰθέρα τόν ἔχει ὀνομάσει ἐνέργεια καί ἰσοδυναμεῖ μέ Ε = m * c² δηλ. κάθε μάζα μετατρέπεται σέ ἐνέργεια ἤ ἀπελευθερώνει τήν ἐνέργειά του, ὅταν φτάσει νά κινεῖται μέ τήν ταχύτητα τοῦ φωτός εἰς τό τετράγωνο (c²). Τά πάντα ἔχουν ἐνέργεια διότι τά πάντα κινοῦνται. Ὁ κινητήριος μοχλός εἶναι ἡ ἐνέργεια δηλ. ἡ ψυχή. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι μέ τήν σύντηξη τοῦ πυρῆνος τοῦ ἀτόμου, ἀπελευθεροῦται ἡ ἐγκλωβισμένη ἐνέργεια τήν ὁποία οἱ ἐπιστήμονες ὀνόμασαν πυρηνική ἐνέργεια.                 Στόν ἄνθρωπο, ἡ ψυχή εἶναι τό αἰθερικό τοῦ σῶμα ἤ κατά ἄλλους τό ἐνεργειακό του σῶμα πού ζωοποιεῖ, καί κινεῖ τό σῶμα μαςΕἶναι τό ἀτομικό, ἐνεργειακό του περιβάλλον πού πληροῦται ἀπό πλῆθος πληροφοριῶν. Ἡ ψυχή ἔχει πολλά ἐπενδύματα δηλ. ποιότητες αἰθέρος ὅπου τό ἔσχατο ἐπένδυμα εἶναι συνυφασμένο μέ τά ὄργανα τοῦ σώματός μας δηλ. τρόπον τινά  εἶναι ὑπεύθυνο γιά τήν σωστή λειτουργία τῶν ὀργάνων μας καί τῶν συστημάτων πού διέπουν τό σῶμα (ἀνοσοποιητικό, κυκλοφορικό, συμπαθητικό κ.τ.λ.). Τά ἀνώτερα ἐπενδύματα περιβάλλουν τό σῶμα μας ὡς ἕνας μανδύας αἰθερικός, προστατευτικός καί ἀποτελεῖ τό ἀτομικό μας, ψυχικό καί πνευματικό μας φορτίο.                 Τό σῶμα μας λόγω τῆς ἁδρῆς ὕλης, δέν μπορεῖ νά ἀποτυπώσει τίς ἀλλαγές στόν ψυχισμό μας. Ἡ ψυχή χρειάζεται ἕνα ἄλλο μέσο, πιό εὔπλαστο μέ περισσότερες δυναμικές-ἐνεργειακές ἰδιότητες ὅπως τό νερό. Τό νερό λόγω τοῦ γεωμετρικοῦ του σχήματος μεταδίδει ἠλεκτρομαγνητικά κύματα δηλ. ἐνέργεια. Ἔτσι στό νερό τοῦ σώματός μας ἀποτυπώνονται ἤ καλλίτερα ἀποκρυσταλλώνονται οἱ μεταπτώσεις τῆς ψυχῆς μας. Κατά συνέπεια ὁ συνδετικός κρίκος μεταξύ ψυχῆς μας καί σώματος εἶναι τό νερό πού ἐνυπάρχει παντοῦ μέσα στό σῶμα μας.Οἱ ἀλλαγές πού τελοῦνται στό νερό μας τίς ἀντιλαμβανόμαστε ὡς συναίσθημα. Ὅταν δέν μᾶς ἀρέσει ἕνα εἶδος μουσικῆς, ὅταν μας βρίζει κάποιος, ὅταν μας ἀγκαλιάζει τρυφερά καί μᾶς λέει πόσο μας ἀγαπᾶ, ὅλα αὐτά τά ψυχικά ρευστά δηλ. οἱ ἐνεργειακές ἐπιδράσεις ἀποκρυσταλλώνονται στό νερό τοῦ σώματός μας καί τό εἰσπράττουμε ὡς συναίσθημα.             Κατά συνέπεια κάθε τί πού συμβαίνει στόν περιβάλλοντα χῶρο, ἐπηρεάζει τήν ψυχή μας. Οἱ εἰκόνες, ἡ μουσική, ἡ ὁμιλία ἀποτυπώνονται μέσω τοῦ νεροῦ στήν ψυχή μας καί ἀναλόγως τήν ἀμαυρώνουν ἤ τήν φωτίζουν. Ἡ διαδικασία καθάρσεως τῆς ψυχῆς, ἀπό τά μελανά στίγματα πού τῆς ἔχουμε προσδώσει λόγω τῆς βέβηλης ζωῆς ἠμῶν, οἱ ἀρχαῖοι τήν ὠνόμαζαν μύηση καί ἅπτεται τῶν διαδικασιῶν καθάρσεως ὅλων τῶν ἐπενδυμάτων τῆς ψυχῆς.  Στά μυστήρια οἱ μεμυημένοι εἰσέρχοντο κεκαθαρμένοι καί ἀπηγορεύετο αὐστηρῶς εἰς τούς ἀμυήτους.             Ὁ Πλάτων στούς «Νόμους» ἀπαγορεύει αὐστηρῶς μερικές ἀπό τίς μουσικές κλίμακες διότι γνωρίζει ὅτι ἡ μουσική ἐπηρεάζει τήν ψυχή. Ὅ Ἀριστοτέλης ἐπίσης στό ἔργο τοῦ «Πολιτικά» θεωρεῖ ὡς πρωτεύων μάθημα τήν μουσική γιά τήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Τά ἀγάλματα, ἡ ἀρχιτεκτονική, ὁ περιβάλλον χῶρος ἐπηρεάζουν τήν ψυχή γιά αὐτό οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔδιναν μεγάλη σημασία. Συνεπῶς γιά νά μπορέσουμε νά καταλάβουμε τούς νόμους τῆς ψυχῆς, ὀφείλουμε πρωτίστως νά κατανοήσωμε τά μυστικά του νεροῦ.
Το νερό της καθημερινής μας ζωής
Στο νερό της βρύσης ανιχνεύονται χημικές ενώσεις χλωρίου και άλλες χημικές ουσίες.....
Στο νερό που προέρχεται από φράγματα και ποταμούς προστίθενται απολυμαντικές ουσίες, προκειμένου να γίνει πόσιμο...
Οι πιο κάτω φωτογραφίες είναι από δείγματα νερού βρύσης, ποταμού (μέσα σε πόλη) και λίμνης στην κρυσταλλική τους μορφή.
Το νερό προσπαθεί σκληρά και γενναία να μας πει: Θέλω να είμαι καθαρό νερό!!!





Ποταμός που διασχίζει μεγάλη πόλη και του έχει ανατεθεί ο ρόλος του γενικού καθαριστή στη πορεία του. Γεγονός που αποτυπώνεται και στη ζοφερή μορφή των κρυστάλλων.

Νερό βρύσης..
Το δείγμα δεν
εμφανίζει καθόλου
τάσεις κρυστάλλωσης....

Η κρυσταλλική δομή επιβεβαιώνει το μέγεθος της ρύπανσης της λίμνης. Αυτή είναι η αξιοθρήνητη μορφή του κρυστάλλου.
Και όμως το νερό ακούει ήχους και μουσική!
Είναι αλήθεια;
Αν ναι πως αντιδρά στο άκουσμα μουσικής; Μέσα από μια σειρά πειραμάτων το νερό μας δείχνει καθαρά ότι όχι μόνο ακούει ήχους αλλά και μουσική. Όπως και ο άνθρωπος αντιδράει ευχάριστα ή δυσάρεστα σε διαφορετικά ακούσματα μουσικής.
Είναι άραγε πιθανόν ο λόγος που οι άνθρωποι αισθάνονται χαρά όταν ακούνε μουσική, να είναι επειδή το νερό που περιέχεται στο σώμα τους να υφίσταται κάποια αλλαγή;
Οι δονήσεις της μουσικής και των λόγων, που μεταφέρονται μέσω του αέρα, επηρεάζουν το νερό περισσότερο από κάθε άλλο στοιχείο!
Οι φωτογραφίες των κρυστάλλων του νερού αποτελούν μια εξαιρετικά αποτελεσματική μέθοδο παρατήρησης της επίδρασης που έχουν η μουσική και τα λόγια στο νερό και αποδεικνύουν ότι το νερό ακούει!

Φωτογραφία κρυστάλλου νερού βρύσης
πριν από προσευχή.

Από το ίδιο δείγμα νερού,
φωτογραφία κρυστάλλου μετά
από προσευχή.

Μπαχ, Αρια για τη χορδή του Χολ
Ο κρύσταλλος δείχνει να έχει
μαγευτεί από το άκουσμα της μουσικής
αυτού του πασίγνωστου έργου για βιολί.

Μπετόβεν, Ποιμενική Συμφωνία
Αυτός ο πανέμορφος κρύσταλλος
στηρίζει την άποψη ότι η καλή
μουσική ασκεί θετική επίδραση
στο νερό.

Ηeavy Metal, Μουσική